Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ivikos

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 46
1
Των αλλοφύλων τα πουγκιά με δάδες σημαδεύεις
 και τα φιλιά των κοριτσιών δείχνεις ζωγραφιστά,
στα σανατόρια της γης σε αρνήσεις με ξοδεύεις
 κι ας έχω τους ανέμους σου δίπλα κι αντικριστά

 Το βλέμμα το αλαβάστρινο ποτέ μη χαραμίσεις
 μοιάζει με κρυφταγκάλιασμα μιας βεργολυγερής,
τα βλέμματα που δείχνανε τις σκοτεινιές της δύσης
 οι αλλόφυλοι τ’ αράδιαζαν, να φέγγουνε νωρίς.

Αν δεις όμως ν’ ανοίγομαι στου πέλαγου τα βάθη
 τα χρόνια να τραβολογώ, με δανεικές βραδιές
 με το φτερό του πελαργού, μ’ ενός καημού τ’ αγκάθι
 γράψε τη λέξη σ’ αγαπώ, και κέντρισε καρδιές.

Μα αν δεις να σβήνουν στο νοτιά αγάπης αμανέδες
 στων αλλοφύλων τις αυλές, μπες και για λάθη πες.
Μη περιμένεις μάτια μου να μ’ εύρεις στους μπαξέδες
 θα ‘μαι σε κόσμους λησμονιάς, με πίκρας εγκοπές

2
Μου έκλεινες την έξοδο
 μου ‘δινες τους ανθούς σου,
μα έψαχνα διέξοδο
 απ’ τους λαβύρινθους σου.

Η έξοδος πω να βρεθεί
 μ’ ένα σβηστό φεγγάρι
 η Αριάδνη έχει χαθεί
 κι εγώ χωρίς κουβάρι

 Κι εσύ σαν άλλος Μίνωας
 μέσα στ’ ανάκτορό σου
 μου ‘λεγες, είμαι ο ήρωας
 για τον Μινώταυρό σου.

Μ’ ανέβασες ως την Κνωσό
 με πήρες αγκαλιά σου,
μα με το γέλιο σου μισό
 και με άδεια τη καρδιά σου.

Θα φύγω στην Ανατολή
 θα μείνεις με το τέρας,
γιατί είναι ψέμα το φιλί
 κι η αγάπη σου αγέρας

3
Σε χάνω , και σε ξαναβρίσκω
 μεθώ με των χειλιών το χνούδι
 έγραψα τη ζωή μου δίσκο
 κι είσαι το …δεύτερο τραγούδι

 Που λέει πως φυσούν ανέμοι
 φέρνοντας στις καρδιές μας ρίγη
 κι η αγάπη μοιάζει με ανέμη
 που πίκρες …και χαρές τυλίγει

 Λεν: στης αγάπης τη φατρία
 σ’ ενός Ομήρου το τροπάρι:
«Η Ελένη, πρέπει να ‘χει Τροία
 κι η Τροία, Έκτορα…. και Πάρη….»

Γι’ αυτό, κι ευχές κάνω στον Δία
 που μου κρατά την αστραπή μου:
«Σ’ αυτού του κόσμου τη σχεδία
 να ’σαι καρίνα… και κουπί μου…»

Σε χάνω, και σε ξαναβρίσκω
 στο πόκερ σου δεν πάω πάσο
 γι αυτό και παίρνω πάλι ρίσκο:
θα σε ποντάρω…. κι ας σε χάσω!!!!!!!

4
Μη μπεις ποτέ σε θάλασσα που ‘ναι φουρτουνιασμένη
θέλει αρμόδετο σκαρί  θέλει γερή καρίνα
και μη πετάς σε ουρανούς που είναι συννεφιασμένοι
θα μουσκευτείς και παρωστιά δεν έχει η μαρίνα

Μη μπεις ποτέ σε πόλεμο που σφάζονται αδέρφια
οι κάμες είναι αιχμηρές και κόβουν σαν ξυράφι
κι όταν ακούσεις να χτυπούν του πόλεμου τα ντέφια
τρέξε σε απάνεμη στεριά σαν το γοργό το ελάφι

Μη μπεις σε αυλή που βγαίνουνε ολημερίς μαχαίρια
βάδισε προς τη θάλασσα που την φυσά το αγέρι
ας τους Χειμώνες στους κακούς, ψάξε τα Καλοκαίρια
και στήσε της αγάπης σου το φοβερό λημέρι!!!!

                  23/04/2018

5
Αυτούς τους πέτρινους καιρούς
 που κυβερνούν οι ίσκιοι
 και τους χαμένους θησαυρούς
 κανένας δεν τους βρίσκει

 Ψάχνει ο πατέρας για δουλειά
 να ζήσει το Φροσάκι
 να ‘χει φαϊ η φαμιλιά
 κι αυτός λίγο κρασάκι

 Μα μοιάζουν να ‘ναι οι καιροί
 σαν ώρες του πολέμου
 σαν το τρεμάμενο κερί
 στο φύσημα του ανέμου

 Αυτούς τους πέτρινους καιρούς
 που τρέμω μη σε χάσω
 θα ψάξω νάβρω τους μωρούς
 τους κλέφτες να δικάσω!!!!

22/04/2018


6
Στου κόσμου ποιος απλώθηκε τα μήκη και τα πλάτη
 ποιος καθρεφτίστηκε ήρωας στου Νείλου τις αυγές
 και με τη θεϊκή μορφή του Μέγα Στρατηλάτη
 στις όχθες βγήκε του Ινδού, και λούστει στις πηγές.

Ήρεμα ποιος περπάτησε, σε δόξας μονοπάτι
 και έβγαλε αληθινό του μάντη το χρησμό,
με τέχνη, ποιος το δάμασε το ατίθασο το άτι
 και με σπαθί κομμάτιασε τον γόρδιο δεσμό.

Ποιος την διχόνοια του Έλληνα, την έπνιξε σαν φίδι
 κερδίζοντας στα "Ολύμπια" στεφάνι από αγριλιά
 κι οι προαιώνιοι εχθροί, που ήτανε τότε οι Μήδοι
 τον τρέμαν , τον προσκύνησαν, τον είπαν βασιλιά.

Στον δάσκαλο ποιος δώρισε, λόγια ανδρός φρονίμου
 για όση σοφία του έδωσε, κι ανδρεία στην ψυχή
 και είπε: Στον πατέρα μου χρωστάω τη ζωή μου,
μα το "ευ ζειν' στον δάσκαλο, γι αυτή τη διδαχή.

Ποιος Μακεδόνας είναι αυτός, που κίνησε κι ανέβη
 σε όρη αφιλόξενα,μέχρι το Κατμαντού
 κι είχε στο νου ένα όραμα: να διώξει τα ερέβη,
το πνεύμα το Ελληνικό να διαδοθεί παντού

 Μην είναι Θε' μου αερικό, ή μυθικό ιστίο
 που οι νεραϊδες φτιάξανε στα βάθη τ' ουρανού;
Μην είναι μύθος μοναχά, φήμη παλιά, κι αστείο,
που πλάστηκε πανάρχαια στης μάγισσας το νου;

Όχι! είναι ο Μέγα Αλέξανδρος, γιος του Άμμωνα του Δία,
γιος του Φιλίππου, ζωντανός, σε αρχαίους οβολούς
 που σαν θεός, σαν άνεμος, του κόσμου τη σχεδία
 την πήρε και την έβγαλε στης δόξας τους γιαλούς

7


Έλεγες πάντα η ζωή είναι δυνάστης
 και σε αγωνίες χρόνια έχεις ξοδευτεί
 πως μοιάζει ο έρωτάς μας λαθρομετανάστης
 κι απεγνωσμένα ψάχνει στέκι να κρυφτεί

 Έψαχνες δήθεν για ταυτότητα και ρίζες
 ποιος να στο πει που είναι τα κόλπα σου παλιά
 Του σ' αγαπώ τα διαβατήρια κι οι βίζες
 είναι το δάκρυ, το φιλί, κι η αγκαλιά

 Τι να το κάνω που απ' τα ψέμματα εδικάστης
 αφού κοντά σου μου είπε η μοίρα θα κοπώ.
Κι αν ήταν ο έρωτας μας λαθρομετανάστης
 είχε πατρίδα τον λυγμό του σ' αγαπώ

8
Με σπονδή και με θυσία
 με παλμούς πολύ μικρούς
 βγήκα στην Αχερουσία
 μα δεν βρήκα τους νεκρούς

 Με θαυμαστικό...με κόμμα
 και με κόκκινο κρασί
 κωπηλάτησα μα ακόμα
 δεν το βρήκα το νησί

 Έγιναν πέντε-έξι φόνοι
 και μου είπε ο αδερφός
 πως του είπε η Περσεφόνη
 ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΩ ΣΤΟ ΦΩΣ


 Με σπονδή και με θυσία
 μου είπε άναρχος παπάς
 Θάβρεις την Αθανασία
 άμα μάθεις ν’ αγαπάς!!!!

30/05/2018

9

Ίσως με καταράστηκε της πίκρας η Ερινύα
 και κάθιδρο μες στ’ όνειρο μ’ έκανε ν’ αλυχτώ
 δεν ερμηνεύεται αλλιώς το πάθος κι η μανία
 κι η καταδίκη μου η φριχτή στης γης τον κουρνιαχτό

 Ένας αγέρας μ’ έστειλε στης γης το μεσονήσι
 κει που τα ηνία δεν πετά νύχτα σ’ ανατολή,
τριγύρω σαν παγόβουνα τα πάθη και τα μίση
 συνθλίβανε τον έρωτα, παγώναν το φιλί

 Κι όταν του ήλιου διάβασα την μόνη αναφορά του
 μες στα χαρτιά του Υπέρτατου, να κάνει αποχή
 κατάλαβα πως θ’ απλωθεί το πέπλο του θανάτου
 σαν σάβανο στον έρωτα, σαν νύχτα στην ψυχή.

Ίσως με καταράστηκε της πίκρας η Ερινύα
 κι ούτε ποτέ μου πρόλαβα αγάπη να χαρώ.
Αχ τι να πω που έμενα πάντοτε στην γωνία
 κι οι έρωτές μου γίνονταν στον άνεμο φτερό

10
Πολύ 'ομορφο.....
ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

11
Μάτια γλυκά μου βρόχινα
 που δάκρυ τα 'χεις βρέξει
 σας έχασα και φτώχυνα
 τούτο ποιος θα τ' αντέξει

 Όμορφα χείλη μου άλικα
 που έχασα το φιλί σας
 οι λύπες μου αμμοχάλικα
 στον κήπο της αυλής σας

 Αχ όνειρά μου μενεξιά
 μαύρης νυχτιάς κοχύλι
 με αυτή τη μαύρη μοναξιά
 πως να γελούν τα χείλη

 Κορμί μου αέρα μου και φως
 παλάτια πως να χτίσω
 πόθος μου έμεινες κρυφός
 και δεν θα σ' αποχτήσω

12
Στο μπαρ την ώρα που βραδιάζει
 θα ‘ρθώ για να σε κάνω χάζι
 λίγο πιο κάτω απ’ την Ομόνοια
 ν’ απλώνεις όνειρα σεντόνια

 Ο αγέρας ξύνει τις μαρκίζες
 κι εσύ για ενός «Θεού» τις ρίζες
 σκύβεις στον μελαμψό πελάτη
 δήθεν του ψιθυρίζεις κάτι

 Κάποιος στη νύχτα κάνει μάγια
 και πίνει μέχρι το πρωϊ
 Άλλος θυμάται τα ναυάγια
 που του ‘χει φέρει η ζωή
 κι αναρωτιέται στα σκοτάδια
 που δραπετεύσαν οι θεοί

 Στο μπαρ τη νύχτα μου θα σβήσω
 και μοναχός θα περπατήσω
 γουλιά-γουλιά μ’ ένα ποτήρι
 ως το μικρό σου το ακρωτήρι

 Ή να μου πεις ξανά το «γεια σου»
και να ντυθείς με το βοριά σου.
Ή στην αυγή να κάνω τάμα
 κι η μέρα να μας βρει αντάμα

 Κάποιος στη νύχτα κάνει μάγια
 και πίνει μέχρι το πρωϊ
 Άλλος θυμάται τα ναυάγια
 που του ‘χει φέρει η ζωή
 κι αναρωτιέται στα σκοτάδια
 που δραπετεύσαν οι θεοί

13
Είχαμε φτιάξει μια καρδιά και ένα βέλος,
και μία νύχτα μες στα χάδια σου είχα πει:
πως μία ΣΦΑΙΡΑ θα κρατήσω για το τέλος
 αν μ’ ένα «γεια σου» η αγάπη μας κοπεί

 Είχαμε ανοίξει του βιβλίου τις σελίδες
 και στης αγάπης, στων φιλιών μας την ρωγμή
 τους ήρωες του που χωρίσανε σαν είδες
 μου λες : Δεν θ’ ΑΝΤΕΧΕΣ για μας τέτοια στιγμή

 Μα όταν καήκαμε κι οι δυό στην πυρκαγιά σου
 τα λόγια κάρβουνο είχαν γίνει στο χαρτί.
Εσύ είχες μάτια μου ΑΝΤΟΧΕΣ γι’ αυτό το γεια σου
 Κι εγώ ΠΙΣΤΟΛΙ που δεν εκπυρσοκροτεί

14
Σε σταματάνε στα φανάρια
 με δυό ματάκια σαν φεγγάρια
 και με φωνή που σπαρταρά
 Για δυό δραχμές εκλιπαρούνε
 κι άμα στα χέρια τους τις δούνε
λάμπουνε κι είν’ όλο χαρά

Μοιάζει η ζωή τους με ναυάγιο
 δίχως Θεό, και δίχως άγιο
 μέσα σε πέλαγο βαθύ
 Γάγγη, Χριστέ μου, κι άγιε Νείλε
 τον άγγελό σου απόψε στείλε
 μ’ ένα πελώριο σπαθί

Να στείλει στης νυχτιάς τα μάκρη
 αυτούς που στέκουνε στην άκρη
 και καρτερούν σα τον φονιά
 τα πλάσματα τ’ απελπισμένα
 που σου ζητάνε δακρυσμένα
 μια στάλα ελπίδα στο χιονιά

Δεν ψάχνουν Θε’ μου για βασίλειο
 μόνο μια θέση μες στον ήλιο
 τις μέρες των πανηγυριών
 Δεν σου γυρεύουνε παλάτια
 λίγη χαρά στάξε στα μάτια
 για τα παιδιά των φαναριών

15
Αν μια νύχτα κοπείς
 το αντίο μη πεις
 τη καρδιά σου μη στέλνεις στα χιόνια
 Είναι ακόμα νωρίς
 την αγάπη να βρεις,
την αγάπη τη ψάχνουμε χρόνια

 Αν μια νύχτα κοπείς
 στους παλμούς της σιωπής
 δεν θα φταίνε φαντάσματα κι ίσκιοι
 Αν μιά νύχτα αλυχτά
 η καρδιά στ’ ανοιχτά
 ψάχνει κάπου χαρά και δεν βρίσκει

 Αν σε φως αστραπής κάποια νύχτα κοπείς και σε χάνω,
θα σε πάρω αγκαλιά και με χίλια φιλιά θα σε ράνω

16
Ώρα της μέρας, τον πονούσε, δεν τον γλύκανε
 κι έβγαινε νύχτα στο παράθυρο του νότου
 να τραγουδήσει για αγάπες που χαθήκανε
 για το μεγάλο, το βαθύ παραπονό του

 Τα λόγια λέγαν για πουλί που ξενιτεύτηκε
 και ζωγραφίζει τη φωλιά σε ξένα δάση
 Για μιά Γοργόνα που βαθιά την ερωτεύτηκε
 μα στων κυμάτων την οργή την είχε χάσει

 Ώρα της μέρας, που δεν ήρθε, κι όλα χάθηκαν
 τον βασανίζει, και το μεσονύχτι ψάχνει.
Με φως του ήλιου όλα τα όνειρα μαράθηκαν.
Με φως του ήλιου, κι όμως γέμισε με πάχνη

17

Είδα την πίκρα μες στα μάτια των ομήρων σου
 την ώρα που άρχιζαν της νύχτας οι βροχές
 Είδα την φρίκη των αλλόκοτων ονείρων σου,
κι είπα θα είναι οι μεγάλες σου ενοχές

 Είπα να γίνω ο βασιλιάς και ο ιππότης σου
 και να καώ μες στων φιλιών σου τη φωτιά
 Είπα το σφρίγος σου να πάρω από τη νειότη σου
 μα με προσπέρασες και 'χάθης στο νοτιά

 Τώρα που ήπια του καημού το δηλητήριο
 είδα με πίκρα ,πριν σε παίξουν στη ζαριά
 πως το κορμί σου είχες κάνει διαβατήριο.
Κάθε ταξίδι σου για μένα μαχαιριά

18
Μου είπες «Δεν σε νοιάζομαι»
κι έπεσα στη λύπη
 ΝΑΙ να πεις δεν βιάζομαι
 μα πολύ μου λείπει

 Το παρών δρασκέλισα
 με τα τόσα λάθη
 μα δεν ισοσκέλισα
 όσα είχα πάθει

 Με αποχαιρετήσανε
 κι οι παλιοί μου φίλοι
 Άλλονε φιλήσανε
 τα γλυκά σου χείλη

 Μου είπες «Δεν σε νοιάζομαι,
έσβησε η φωτιά μου….»
πρέπει να ετοιμάζομαι
 για την ξενητιά μου!!!!!

21/03/2018

19
Πέτρο πείραξε το !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

20
Από την γέννηση δεν πέρασε καιρός
 διαδρομή με ταραχές, παντού που εφάνη,
ποιας αμαρτίας σε ταρίχευσε ο χορός,
και σε σταυρώνουν μ’ ένα ακάνθινο στεφάνι;

Ο Ιωσήφ ο ξυλουργός στην Ναζαρέτ
 φτηνός, απόκληρος, αφέτης άγιου άγους,
το CNN το BBC μα και η ΝΕΤ
 θα διαφημίσουνε κι εσένα και τους μάγους.

Κι εκεί στους τόπους που μιλούσες, ν’ ακουστείς,
παιδί αιμάτων έχει στέρηση από γάζα,
ο δολοφόνος ο φονιάς και ο ληστής
 την Παλαιστίνη θα σκορπά, θα καίει την Γάζα.

Διδάσκεις λες για της αγάπης το άγιο φως,
θα ‘σαι μας λες ο τιμωρός για την πληγή μας,
μα πρέπει να ‘σαι γιος Θεού, είτε σοφός,
για να μαντέψεις ποιοι ματώνουνε τη γη μας;

Και Φαρισαίους είχες διώξει και ληστές,
όταν τους είδες να εμπορεύονται ελπίδες,
τώρα Χριστέ μου πως δεν κόβεις τις κλωστές
 αυτών που θάνατο σκορπούν σ’ άλλες πατρίδες;

Από την γέννηση δεν πέρασε καιρός
 και καρφωμένο σ’ έχουν στήσει στο Σταυρό σου,
κάνε το show σου, θ’ αρχίσει ο χορός,
πάλι αθώους θα χτυπήσει ο κεραυνός σου

21
Φονιάδες στους δρόμους,ληστές στις γωνίες, τα μάγκνουμ στα χέρια
 στην μνήμη μας μόνο μιά ήσυχη πόλη, χρυσά καλοκαίρια
 η άσφαλτος καίει,το σύννεφο πνίγει, κι εμείς κουρασμένοι
 από τους ανθρώπους κι από την πατρίδα , φριχτά ξεχασμένοι,
το βράδυ γυρνάμε στις άδειες φωλιές μας με θλίψη στα μάτια
 κι η Τζένη βαμμένη, στο δρόμο με μίνι, πουλά την πραμάτεια

 Στο Λίβανο πέφτει φωτιά και χολέρα, και στην Παλαιστίνη
 σκοτώνονται αδέρφια, μανάδες κτυπιούνται, κανείς δεν θα μείνει,
τρανοί, και μεγάλοι, σε κάποιες επαύλεις ξανάσυζητάνε
 για εκεχειρίες, για άνομες πράξεις, για το τι θα φάνε
 μοιράζουν τον κόσμο, απάτριδες όλοι, και χτίζουν παλάτια,
κι η Τζένη βαμμένη, στο δρόμο με μίνι, πουλά την πραμάτεια

 Καμιόνια με περσινγκ, κι η Ευρώπη στενάζει σε μια λαιμητόμο
 χτυπούν την ειρήνη, τα τανκς ετοιμάζουν, βιάζουν τον νόμο,
την Τρίπολη καίνε, πουλήσαν την Κύπρο, χτυπούν την Γρενάδα
 αρχίζει μια νύχτα, και κρύβεται ο ήλιος και πάει η λιακάδα
 λαοί που στενάζουν , οι ελπίδες τους γίναν στον τοίχο κομμάτια
 κι η Τζένη βαμμένη, στο δρόμο με μίνι, πουλά την πραμάτεια

22



Μετά από βόλτα σε γιαλό παραμυθένιο
 ποιος το περίμενε πως θ’ άναβε η φωτιά
 να ‘ναι το χάδι σου ένα κέρμα μπακιρένιο
 και το φιλί σου ένα σκουπίδι του νοτιά.

Μετά από τόσο η καρδιά μου που σου ανοίχτη
 και το κορμί μου ήταν δικό σου το μισό
 πως με είχες σπρώξει στης απόγνωσης το δίχτυ
 και κάθε λέξη «Σ’ αγαπώ» πια τη μισώ.

Μετά από τόσα κι άλλα τόσα που ‘ χεις κάνει
 πως θες ν’ αντέξει της αγάπης η κλωστή
 σημάδεψέ με, με της λησμονιάς την κάνη,
πως τόση πίκρα μου ζητάς να ξεχαστεί

23
Την καρδιά μου θα κάνω χαλί
 να σβηστεί ο μεγάλος καημός σου
 είσαι άχνα από ένα φιλί
 είναι θρόϊσμα το σ’ αγαπώ σου
 και τη νύχτα που καιν οι ματιές
 κι η κρυφή πεθυμιά με κυκλώνει
 στο κορμί σου ν’ ανάβω φωτιές
 μ’ ένα μου άγγιγμα που θα σε λιώνει

 Τ’ ουρανού μου θα στείλω το φως
 ν’ ανεβείς τη νυχτιά στο σκαλί μου
 ήταν πόθος παλιός μου κρυφός
 να σπαρτάραγες μ’ ένα φιλί μου.
Μη μου πεις, είναι αργά δεν μπορείς
 η καρδιά σου πως είναι στ’ αγιάζι
 φεύγει ο χρόνος δεν είναι νωρίς
 και του έρωτα τ’ όχι κουράζει

 Θα σου βρω της χαράς μαγαζί
 να μου λες πόσα θέλεις χατίρια
 θα τσουγκρίζουμε ώρες μαζί
 της αγάπης γεμάτα ποτήρια,
κι όταν λες σ’ αγαπώ, με λυγμό
 της ζωής μας να φεύγει το γκρίζο
 με τα χείλη, γλυκά στο λαιμό,
το παλιό μου σημάδι ν’ αγγίζω

 Είναι αργά δεν είν’ οι ώρες πολλές
 μα στην μπόρα μη στέκεις , και στάζεις,
αφού θέλει η καρδιά σου, μου λες,
τι σε κάνει κι ακόμα διστάζεις.
Πες το ΝΑΙ ..κι άσε εδώ το ακριβό
 το βραχιόλι σου στο κομοδίνο,
των ματιών σου το μπλε να διαβώ
 κι όσα όνειρα θες , να σου δίνω!!!!!!!!!!

24
Μου ‘χες πει πως θα φρεσκάρεις
 κάτι ρούχα μου παλιά
 και τη νύχτα θα ρισκάρεις
 να με πάρεις αγκαλιά

 με σερβίρισες σε δίσκο
 μια κανάτα με ρακί
 αποδέχτηκα το ρίσκο
 στη γλυκιά σου φυλακή

 μα δεν πήρα τόση φόρα
 μάτια μου να μην κοπώ
 κι όταν έφτασε η ώρα
 ξέχασα να σ’ αγαπώ

 μου ‘χες πει θα με ανταμείψεις
 με φιλιών σου ρουφηξιά
 όμως φρόντισες να λείψεις
 όταν είχα μοναξιά!!!!!!

7/03/2018

25
Είχα κινήσει ν' ανιχνεύω το σκοπό σου
 όταν μπερδεύτηκα σε μήνες ορφανούς
 το πιο παλιό είχα θυμηθεί το σ' αγαπώ σου
 να μ' ανεβάσει στους εφτά τους ουρανούς

 Δεν είχες πει την τελευταία σου την λέξη
 εγώ είχα μείνει στην αγάπη την παλιά.
Δίχωςαγάπη ποιος μπορεί, μου 'πες, ν' αντέξει
 και πριν τελειώσεις, σε άλλη μπήκες αγκαλιά.

Ειχα κινήσει ν' ανιχνεύω το σκοπό σου
 μα το ποτάμι του καημού ήταν βαθύ.
Δεν θα 'μαι μάτια μου εγώ ο άνθρωπός σου
 τ' όνειρο θα 'μαι το παλιό που 'χει χαθεί

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 46