Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ivikos

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 49
1
Αυτόν τον έρωτα καρδιά μου τον χαράμισες
και της αγάπης το ναό εγκαταλείπεις
χρόνια στους κήπους του κορμιού σου με σεργιάνισες
μα ξαφνικά τις πόρτες έκλεισες και λείπεις

         Με ξένους ήλιους προχωράς κι είναι μαρτύριο
         κι αντί φιλιά στάξαν τα χείλη δηλητήριο

Αγάπης λόγια  κι όρκους έρωτα αθέτησες
με τα φιλιά σου ξεδιψάς δυό ξένα χείλη
κακό φινάλε για τους δυο μας σκηνοθέτησες.
Με τι καρδιά, μου λες να μείνουμε δυο φίλοι?

         Με ξένους ήλιους προχωράς κι είναι μαρτύριο
         κι αντί φιλιά στάξαν τα χείλη δηλητήριο


2
Σπαθάτο βλέμμα, μπλε το νύχι
 πίσω απ΄ το τζάμι το θαμπό,
με μια ματιά αετονύχη
 με πλησιάζει στο σκαμπώ.

σε μέρη αδιάβατα περνάω
 με της αγάπης το κανώ
 ένα ουϊσκυ την κερνάω
 ταξίδι μαγικό αρχινώ

 Χτυπήθηκα απ' τους κεραυνούς της
 μα αν πάω πίσω στα παλιά
 με ανέβασε ως τους ουρανούς της
 με τα γλυκά της τα φιλιά.

Πέταξε σαν πουλί στην δύση
 κίνησε, αφού έσβησε η φωτιά
 άλλες καρδιές να κατακτήσει
 φωλιά να βρει σ' άλλο νοτιά.

Σπαθάτο βλέμμα μου όλα ρίχτα
 σε μένα, έτσι είν' η ζωή.
Πόσα μου έδωσες μια νύχτα,
πόσα μου πήρες το πρωϊ


3

Άσε με μόνη
 μ' έχεις κουράσει κι η αγάπη μας τελειώνει
 με τόση λύπη
 τέτοιο φιλί, και τέτοια αγάπη να μου λείπει,
πέφτεις σε λάθη
 κι αντί για ρόδο μου προσέφερες αγκάθι,
μα να διαλέξεις
 δεν είναι ο έρωτας παιγνίδι για να παίξεις

 Γι αυτό φωνάζω διαρκώς άσε με μόνη
 εσύ παλεύεις μ' έναν άστατο καιρό,
αυτή η στάση σου τον έρωτα σκοτώνει
 κι εγώ χωρίς αγάπη άλλο δεν μπορώ

 Πάλι τα ίδια,
τα ίδια κανεις τα κακόγουστα παιχνίδια,
κι ύστερα τρέχεις
 και μου ορκίζεσαι ξανά πως θα προσέχεις.
Σου είπα μια λέξη
 δεν είναι πέτρινη η καρδιά μου για ν' αντέξει
 και ξαναλέω
 δεν θα' χω πάντα υπομονή για εσέ να κλαίω

 Γι αυτό φωνάζω διαρκώς άσε με μόνη
 εσύ παλεύεις μ' έναν άστατο καιρό,
αυτή η στάση σου τον έρωτα σκοτώνει
 κι εγώ χωρίς αγάπη άλλο δεν μπορώ

 Άσε με μόνη
 να οδηγώ με της καρδιάς μου το τιμόνι
 κι αν μ' αναγκάζει
 η άρνησή σου να πατώ εγώ το γκάζι,
μην επιμένεις
 να λες το βράδυ πως θα φύγεις, και να μένεις,
γι αυτό σταμάτα
 πρέπει τα λόγια τα στερνά να 'ναι σταράτα.

Γι αυτό φωνάζω διαρκώς άσε με μόνη
 εσύ παλεύεις μ' έναν άστατο καιρό,
αυτή η στάση σου τον έρωτα σκοτώνει
 κι εγώ χωρίς αγάπη άλλο δεν μπορώ

4
Γονυπετής τις συννεφιές πολιορκείς
 γι' άστρο χαμένο που φιλιά σ' είχε τρατάρει,
ήσουν αγάπη μιας πλανεύτρας Κυριακής
 μα εσύ είχες στόχο Αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Με πάντα αιμάτινους ρυθμούς κυκλοφορείς
 ώσπου στην άκρη να πιαστείς του νήματός σου
 κι ενώ νομίζεις με σβελτάδα προχωρείς
 στο ίδιο μέρος να γυρνάς είναι γραφτό σου.

Μέχρι τα ίχνη να βρεθούν του φεγγαριού
 την Κυριακή να μη βιαστείς να προσπεράσεις,
σε μιά Πυθία, και στην τύχη ενός ζαριού
 τάμα να κάνεις, όσα έχεις να μην χάσεις

5
Ευχαριστώ καλέ μου φίλε για τα καλά σου λόγια....Την συλλογή δεν την έχω δημοσιεύσει κάπου.....Αλλά προτίθεμαι να την ανεβάζω εδώ στην καθημερινότητα....(Πρέπει να ψάξω και λίγο γιατί δεν φημίζομαι για την ευταξία των γραπτών μου....πολλά είναι χύμα!!!!!!!!!)

6

Από την συλλογή "Μουσικά πορτραίτα" (στην Φλέρυ Νταντωνάκη)

Βάδιζες στου νοτιά τα χνάρια
 στο πούσι μπήκες των κλαριών
 χανόσουν πίσω απ‘ τα φεγγάρια
 και στις σκιές των αστεριών

 Με τον «μεγάλο ερωτικό σου»
βγήκες για λίγο να φανείς,
μα το μεγάλο μυστικό σου
 ποτέ δεν το ‘μαθε κανείς

 μες στην καρδιά είχες το χιόνι
 ο πόνος σου ήτανε κρυφός
 σαν την θεά την Περσεφόνη
 μια στο σκοτάδι, μιά στο φως

 Σαν τους αγέρες των Κυθήρων
 που μύθους στέλνουν στη δροσιά
 κορίτσι των χλωμών ονείρων
 έκαιγες την απελπισιά

 Τώρα που τα χαρτιά διπλώνεις
 για ξένους κόσμους και φυλές
 τους άγιους ήχους σου ν’ απλώνεις
 στου Παραδείσου τις αυλές

 Λαμπρό εσύ κάρφωσες στολίδι
 στου τραγουδιού το νυφικό
 ΩΡΑ ΚΑΛΗ-ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ
 κορίτσι μας κι αερικό

7
Ευχαριστώ Πέτρο....Να είσαι πάντα καλά!!!!!!!!!!!!!!!!

8
Γράφω τραγούδια να τα πω όταν θα λείπει,
αν είναι εδώ και με κοιτάζει θα ντραπώ,
στάζουνε πόνο, έχουν άρωμα από λύπη
 κι απελπισμένη την κραυγή του σ' αγαπώ.

Δεν έχω δύναμη και ντύνομαι το αγιάζι
 να του το πω , κι ας βγει απ' τα χείλη με λυγμό,
μες στης καρδιάς μου το γιαλό καημός αράζει
 και θυσιάζομαι στης πίκρας το βωμό.

Γράφω τραγούδια που δεν θα τα συλλαβίσει
 και τραγουδιούνται μοναχά μ' ένα σκοπό
 σε κάθε στίχο τους, τον έχω ζωγραφίσει
 κι όλα τελειώνουν με τη λέξη σ' αγαπώ

 Ίσως κι αυτόν τον βασανίζουν χίλιοι πόθοι,
ίσως κι αυτός φοβάται έτσι ν' απλωθεί.
Και τι δεν θα 'δινα να μάθαινα πως νοιώθει,
κι αν του το πω ,θα με δεχτεί ή θα χαθεί?





9
Δράκοι μπήκαν στο χωριό
κρύφτηκα στο πλυσταριό
και πριν δώσω αφορμή
με μαρτύρησε η Μιμή

Μου ‘χε πει στο μαγαζί
<<Νύχτες ναμαστε μαζι>>
Της το αρνήθηκα γιατί
φίλη είχα το….Γιωτί

Λέει τον λόγο τον βαριό
<<Κρύβεται στο πλυσταριό>>
Κι ο αρχιδράκος στη συκιά
μ’ έκανε μία μπουκιά

Αχ..Αλί!!!! σαν τα παλιά
Χάθηκα για μια αγκαλιά
χάθηκα καλέ Σεβάχ
για το ερωτικό το…..ΑΧ!!!!!

28/02/2019

10


Κάνεις τις σταγόνες σου
 έρωτα και χρήμα
 σε όλους τους αγώνες σου
ήμουνα το θύμα

Και ο Παντοκράτορας
 απ' τ' αστέρια γνέφει:
 <<Είναι ο Αυτοκράτορας
 άσ' τον να σε αλέθει>>

Ίσως και να βράδιασα
 σε όλο αυτόν τον οίστρο
 όλους τους κατσάδιασα
 ναι!!!! και τον Μαιστρο....

Κάνεις τις σταγόνες σου
 χάδι αγιασμένο
 τις βραδιές τις μόνες σου
 μ' έχεις ξεχασμένο

21/02/2019

11
Παραδεισένιο μου κορμί είχα τραφεί
 με την ψευδαίσθηση πως πάντα θα μου ανήκες
 ποιος το περίμενε στην πρώτη τη στροφή
 μ’ ένα τρακάρισμα να χάνονταν οι νίκες

 Στο τεντωμένο σου σκοινί πάλι περπάτησα
 παραδεισένιο μου κορμί όμως ξεστράτισα
 και στου κορμιού σου τη χαράδρα βαραθρώθηκα
 ποιος ξέρει μάτια μου αν χάθηκα ή σώθηκα

 Παραδεισένιο μου κορμί μου είχες πει
 μες στη νυχτιά ένα φιλί σου θα μ’ ανάψει
 δεν φανταζόμουνα πως θα ‘ταν αστραπή
 το σ’ αγαπώ σου και θα χάνονταν η λάμψη

 Στο τεντωμένο σου σκοινί πάλι περπάτησα
 παραδεισένιο μου κορμί όμως ξεστράτισα
 και στου κορμιού σου τη χαράδρα βαραθρώθηκα
 ποιος ξέρει μάτια μου αν χάθηκα ή σώθηκα

 Παραδεισένιο μου κορμί τι να ‘ναι αυτό
 που με φυλάκισε νωρίς σε άγρια δάση
 να ‘τανε άραγε της μοίρας το γραφτό
 η μιά καρδιά που ν’ αγαπά έχει ξεχάσει;

Στο τεντωμένο σου σκοινί πάλι περπάτησα
 παραδεισένιο μου κορμί όμως ξεστράτισα
 και στου κορμιού σου τη χαράδρα βαραθρώθηκα
 ποιος ξέρει μάτια μου αν χάθηκα ή σώθηκα

14. 10. 07

12
Με αιχμαλωτίσανε δώδεκα Φελλάχοι
 μια βραδιά στην έρημο στην ψηλή τη ράχη
 στην σκηνή με κλείσανε κάποιας Βεδουϊνας,
κάπου μύριζε άνοιξη θα ’ταν Μάης μήνας

 Στην νυχτιά στραφτάλιζαν του καημού τ’ αστέρια
 κι ένας ίσκιος δίπλα μου μου ‘λυνε τα χέρια
 σιγανοψιθύρισε: «Είσαι παλικάρι»
και σφιχτά με αγκάλιασε το άλικο φεγγάρι.

Νύχτα στον Παράδεισο δεν ξανάχα κάνει,
όμως με σημάδευε της αυγής η κάνη
«Το πρωϊ θα δικαστείς μα οι δικαστές τους»
μου είπε «είναι φίλοι μου και για μένα πες τους»

Το πρωϊ που αντίκρυσα το απόσπασμά τους
 θάνατο προτείνανε δύο από δαύτους,
Στην απολογία μου μες στο ξεροβόρι
 ευτυχώς θυμήθηκα του Αλλάχ την κόρη:

«Στη σκηνή της φυλακής» λέω « η Εμινέ σας»
μου είπε να με ακούσετε , και ζητώ το ναι σας»
Στο άκουσμα το ονόματος μαλακώσαν όλοι
 μ’ άφησαν ελεύθερο, γλίτωσα το βόλι

13
Θυμάμαι πάντοτε τους λίγους, μύρια να έχουνε
 η κόρη Δόγησσα, η σύντροφος Σουλτάνα,
και τους πολλούς να υποφέρουν και να τρέχουνε
 στα κρεματόρια, στη φτώχεια την που**να.

Ένας μοιράζει στον κοσμάκη φτωχοσέντονα
 λέει: «Τα χρόνια δυσκολέψαν, λίγες θέσεις»,
άλλος για «δίκιο» μας μιλά με λόγια έντονα
 κι όλοι μας κλέβουν, μα μοιράζουν υποσχέσεις

 Κάποιοι καμώνονται αρχηγοί, τυφλά κι ανέξοδα
 λένε θα φέρουνε ισότητα και τάξη,
μα οδηγούνε τους λαούς σε αδιέξοδα
 και λεν τα φύκια που πουλούν είναι μετάξι

 Πρέπει επειγόντως πριν τα όνειρα τελειώσουνε
 μια Παναγιά να βρούμε σε Βοριά ή Δύση
 έστω σε φάτνη την ψυχή μας πριν αλώσουνε
 έναν Αντάρτη αρχηγό να μας γεννήσει

 Κι εμείς μπροστάρηδες πριν φύγουνε τα χρόνια μας
 να ξεκινήσουμε, τα κότσια μας βαστάνε,
μ’ επαναστάτες τα παιδιά μα και τα εγγόνια μας
 να ξαναπάρουμε αυτά που μας χρωστάνε

14
Ταριχευμένες εποχές πενθούν οι μήνες
'βάλαν στη θέση του Θεού κάποιο φονιά
 κι αν ακουστεί τραγούδι βράδυ απ' τις σειρήνες
 άνευρο θα 'ναι δίχως στίχο και πενιά

 Δίχως πατρίδα τα παιδιά βάζουνε γιάντες
 πως θάρθει η αγάπη κι είσαι έπαθλο εσύ
 στα θυσιαστήρια τρελοί ιεροφάντες
 κάψαν τα σπλάχνα, μα δεν σμίξαν το κρασί

 Κι ένας κανάγιας στην TI-VI να με ματώνει
 δήθεν για "ίσους", μα τον φίλο το Κωστή
 που του σερβίρανε νοθεία σε "άσπρη σκόνη"
στην νεκροφόρα χαιρετούνε οι γνωστοί



15

Ρυθμίζω μια γενιά μελλοντική
 να μπούνε σ’ εποχές συναισθημάτων
 που ανθρώποι θα τις ζουν ιδανικοί
 σαν πιάνουνε μηνύματα σημάτων,
που θα μεθούν σε νύχτα Πολική
 στον ήχο απ’ το «Άσμα των Ασμάτων»

Κι ανάβω τα κεριά των ουρανών
 καλέσματα έχω στείλει ολονών,
μα αν δεν μπορούν τον κόσμο μας ν’ αλλάξουν
 ας πάνε σε άλλη γη, να βγουν ν’ αράξουν.

Απλώνω κάποια δίχτυα μαγικά
 και ψάχνω μες στων μάγων τα κελάρια
 να μην υπάρχουν Θε’ μου φονικά
 παιδιά μη ζητιανεύουν στα φανάρια
 να μην πουλούν κορμιά τα θηλυκά
 μην παίζουν τις ψυχές κάποιοι στα ζάρια

 Κι οι ρίμες που θα φτιάχνω στο εξής
 ας γίνω και σατράπης και οξύς
 θα λένε όσα οι άδικοι θα πάθουν
 με Αγγέλους τιμωρούς στη γη που θα ’ρθουν

 Με δόκανο η ενέδρα θα στηθεί
 μη στήνω για καημούς το λάθος βρόχι
 ο έρωτας ξανά ν’ αναστηθεί
 της μαύρης λησμονιάς να σβήσει τ’ όχι,
ο Γόρδιος Δεσμός δεν θα λυθεί
 αν της αλήθειας σπάσουμε τη λόγχη

 δεν φαίνεται σε Αυγή αναλαμπή
 η πλάση σε κατήφορο έχει μπει
 ο κόσμος θα σωθεί αυτός ωσότου
 του φτιάξουμε την Νέα Κιβωτό του

16
Οι καληνύχτες σου αντάρτες, ροβολάνε
 γι άλλα λημέρια σε απόγνωσης φυλές
 τα ξένα χείλη σαν ρουφήχτρες με φιλάνε
 και συ καγχάζεις που είμαι «πρώην» σου όπως λες

 Στο μεσονύχτι μου το «γεια» καρφοβελόνα
 θ’ απομακρύνομαι, θα λες πως με ποθείς
 θα σε ξανάβρω στον απέναντι αιώνα
 μα είμαι σίγουρη δεν θα με θυμηθείς

 Χάδι που μοιάζει μ ασημόσκονη των άστρων
 μα ενώ είμαι «πρώην» δεν μπορείς να με χαρείς
 στις πολεμίστρες θα με βρεις αρχαίων κάστρων,
σε λεγεώνες που προδόθηκαν νωρίς

17
Απέναντί μου ένας τοίχος
 όλη η ζωή μια φυλακή
 μέσα βαθιά μου άγιος ήχος
 και μια φωνή ερωτική

 Μου ‘πες στεφάνι να σου πλέξω
 της λησμονιάς μου τους ανθούς
 και με ρωτάς πόσο θ’ αντέξω
 στου έρωτά σου τους βυθούς

 Απέναντι ράκη οι κλωστές σου
 που κένταγες τις Κυριακές
 συνήθιζες τους εραστές σου
 στο τέλειωμά σας να τους καις

 Ας κρύβεις την ανατολή σου
 ας χτίζεις κι άλλη φυλακή
 εγώ εθισμένος στο φιλί σου
 στο μακελειό σου θα ‘μαι εκεί

18
Στιγμές για την αγάπη σου είχα λίγες
 σε λίκνισμα αλλόκοτου χορού
 για εξορία μ’ έστειλες στους Φρύγες
 στ’ αρχαία χρόνια εκείνου του καιρού,
στη λησμονιά δεν είχα καταλάβει
 πως τράβηξες νωρίς την χαρακιά
 γνωρίστηκα εκεί με την Εκάβη
 του Δύαντα την κόρη τη γλυκιά

 Σαν φτάσαμε στου θάνατου τις ζώνες
 και μπήκαμε στης μάχης τον χορό
 τις χτύπησα κι εγώ τις Αμαζόνες
 στους Φρύγες βρήκα τόπο ιερό,
προσπάθησα τα κάστρα μου να χτίσω
 ανάμεσα σε όνειρα φριχτά
 δεν μπόρεσα ποτέ να σ’ αποχτήσω
 και βγήκα στης Φρυγίας τ’ ανοιχτά

 Με είχες για χρονιές αιχμαλωτίσει
 μ’ εκείνο το φιλί σαν αγιασμό
 δεν σ’ έδεσα στο άρμα μου στην δύση
 δεν σου ’λυσα τον Γόρδιο Δεσμό.
Σαν μου είπαν :«την αγάπη σου δεν θέλει»,
τον χάνω των θεών το θησαυρό
 μονάχα με θεά μου την Κυβέλη
 θα ψάξω την Ιθάκη μου να ’βρω

 Στους Φρύγες την απόγνωση την είδα
 στα μάτια, στης ψυχής σου τον βυθό,
λατρεύοντας τον Γόρδιο τον Μίδα,
ξεχνώντας σε νωρίς για να σωθώ

19
Διχάστηκε η ζωή με τα ναυάγια
 στα πέλαγα η βάρκα αναχωρεί
 ανοίχτηκε ο καιρός πολύ στα πλάγια
 και ξέβρασαν οι ανέμοι το σκαρί

 Με χάδι και φιλί ναυαγοσώστη
 με λόγια μιας παλιάς παραμυθούς
 σου είπα την αγάπη τούτη σώστη
 και λες δεν κατεβαίνεις σε βυθούς

 Το σώμα σου του έρωτα κυψέλη
 το όνειρο λιμάνι, μα μικρό,
στα χείλη το φιλί σου «άγριο μέλι»
το Αντίο σου φαρμάκι μου πικρό


20
όμορφο πολύ....Μπράβο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

21
Ρωτώ τον «Πρώτο» με αγωνία, να φανεί,
στην μπλε καμπίνα αν φυλάν τον θησαυρό τους,
γιατί την έχουν κλειδωμένη κι αδειανή
 κι όσοι περνούν κάνουνε πάντα το σταυρό τους.

Και με τρεμάμενη φωνή μου απαντά:
«Δαίμονας μένει, μη ρωτάς, ρίξε τα ζάρια,
αν βρει ζωές, μ’ ένα βελόνι τις κεντά,
και τα κουφάρια τους ταϊζουνε τα ψάρια.

Πρώτος ο Μίρα που ‘χε μια βαθιά αμυχή
 μα στα ματάκια του η απόγνωση εφάνει
 είχε κωφάλαλο ένα γιο στο Νέο Δελχί
 και του ‘παν μόνο με λεφτά θα τονε γιάνει

 Μαχαιρωμένο τονε βρήκαν , δίχως Αχ!
μ’ ένα χαρτί στα Ινδικά, και ματωμένο:
-εσεις οι δούλοι του Χριστού, και του Αλλάχ
 σώστε το γιο μου, από ψηλά θα περιμένω-

Πριν από χρόνια στο Καράκας ο Σελήμ
 δεν τα κατάφερε να κάνει λίγο αγάντα,
του είχε κλέψει μιά ξανθιά ο Ιμπραήμ
 αδελφικός του φίλος , κι έφυγαν για πάντα.

Την άλλη μέρα το πρωϊ , με μιά θηλιά
 τον βρήκαν, έσβησε της ζήσης του τον φάρο
 ο παπαγάλος του , και τ’ άλλα δυό πουλιά
 χάλια τιτίβιζαν, σαν να ‘δανε τον Χάρο.

Πέρυσι θα ‘τανε, κι ο Γιώργης από την Κω
 τ’ όμορφο ταίρι του είχε πάρει στο ταξίδι,
μα στο ακρογιάλι είχε γίνει φονικό
 τηνε κατάπιε το «θαλάσσιο» το φίδι.

Στου καρχαρία του λευκού την παγανιά
 βρέθη η Μαρία η γλυκιά , μαύρο καμίνι.
Μία φωνή στου καραβιού την παγωνιά
 είναι του Γιώργη: «Καρχαρίας δεν θα μείνει».

Και που τον χάνεις, στο κατάστρωμα μπροστά….
φτερό να ψάχνει καρχαρία στην γαλήνη
 όπως και τώρα, που 'ρθε σε νερά ζεστά,
μα από δόλωμα καλό έχει ξεμείνει.

Το ‘να του δάχτυλο θα κόψει με μαγκιά
 καθώς θυμάται την γλυκιά του την Μαρία
 για να το βάλει στην μεγάλη σαλαγκιά
 και ν’ ανεβάσει τον λευκό τον καρχαρία,

κι όταν τον έβγαλε στην πλώρη τρομερό
 και κομματάκια τονε κάνει με άγριο μένος,
για την καμπίνα πάει με γέλιο φοβερό
 στ’ όνειρο νά ‘βρει τη Μαρία ξαπλωμένος!

Την άλλη μέρα κρεμασμένος, μα γλυκό
 θα ‘ναι το βλέμμα του γεμάτο με γαλήνη,
και το κουφάρι του Γιωργάκη απ’ την Κω
 του καρχαρία του λευκού , τροφή θα γίνει!»

Κι ο " Πρώτος" λέει: «δεν θα πω αν χρειαστεί
 άλλη φορά, τούτα, ο νους μου μη φορτώσει…
Γι’ αυτό η μπλε καμπίνα έχει σφραγιστεί,
έχει ένα δαίμονα, και ποιος να τον σκοτώσει;»

22
Αλλού χλιδή, εδώ μιζέρια κι αμαρτία
 ηγέτες άθλιοι , μικροί , και ποταποί,
άντρο τους κάναν, την Ομόνοια τα Χαυτεία,
το βαποράκι, το πρεζόνι , οι αλλοδαποί

 Παραχαράκτες, σωματέμποροι, εμπόροι,
μια χώρα αδύναμη, αλύπητα χτυπούν,
ποιους νόμους λες, και ποιοι δρακόντειοι είναι όροι,
αυτοί τους βάζουν, μα κι αυτοί νομοθετούν.

Της αποχαύνωσης ν’ αφήσουμε την τρύπα
 πιστόλι να ‘χουμε στα χέρια αντί σταυρό
 γι’ αυτούς που λεν, χωρίς ντροπή, και δίχως τσίπα:
«είναι αρκετά τα 700 σας ευρώ»

Ας τελειώσουμε με αυτό το παραμύθι
 στα όνειρά μας δεν μπορεί να μπει φραγή,
μία στεντόρεια κραυγή ας βγει απ’ τα πλήθη:
«Ο Άρης ζει, μα και ο Τσε μας οδηγεί»

23
Όταν λες το Ωσσανά
 τον Παράδεισο μου δείχνεις
 κι όταν λες το <<γεια>> ξανά
στον Λαβύρινθο με ρίχνεις

Όταν μου χαμογελάς
 λουλουδιάζει η αυλή μου
 κι όταν άλλονε φιλάς
 με κλειδώνεις στο κελί μου

Όταν μ' έχεις αγκαλιά
 είσαι η γη κι ο ουρανός μου
 μα αν θυμάσαι τα παλιά
 λέω: <<Λίγο χρόνο δος μου>>

14/12/2018

24
Δεινό το χτες και το φιλί σου πενιχρό
 το φως νυστέρι…. κι εγώ στόχος στις βολές σου
 φυγές ζωγράφιζε το βλέμμα σου τ’ ωχρό
 κι άλλο παράπηγμα σου φτιάχναν οι φυλές σου

 Κριτής σου η νύχτα και δυό άστρα της κρυφά
 σ’ ένα ακρωτήρι να ‘χουν στήσει τ’ οπλοστάσι
 η Χάρυβδη σου…. σαν περνάς να σε ρουφά
 μα κι ο φονιάς σου ούτε στιγμή να μη διστάσει

 Το αγιάζι πρίμα…. κι ο Χειμώνας οκνηρός
 είχαν περάσει οι εποχές των παγετώνων
 μα το ακρογιάλι που σε ξέβρασε ο καιρός
 είναι ορμητήριο παιδιών των Λαιστρυγόνων

 Δεινό το χτες κι η αγκαλιά σου ένα κελί
 εφτά αιώνες με κρατά φυλακισμένο
 ένα παιδί…. που ανασαίνω με φιλί
 κι είμαι χρονιές με το κορμί σου εθισμένο!!!!!

25
Δέκα νούφαρα απ' τη λίμνη
 έκλεψα κάποια βραδιά μου
 μα δεν ακουστήκαν ύμνοι
για τον έρωτα καρδιά μου

Με συλλάβανε δυό παίδες
 από την αστυνομία
 μου περάσαν χειροπέδες
 που ήμουν μες στην ανομία

Δέκα νούφαρα απ' τη λίμνη
 σου 'δωσα για αγάπης φόρο
 σου έκανα έρωτα στην πρύμνη
 μου 'δωσες φιλιά για δώρο

9/12/2018

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 49