Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ΠΟΙΟΣ

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 21
1
ΡΕΒΕΓΙΟΝ

στην πιο κλειστή στροφή , τέρμα το γκάζι

η λογική σπασμένη πού τρέλα στάζει

έξω από το χάρτη βγαίνω και εκτός πορείας

φόνος εκ προμελέτης και εξ αμελείας



χίλιοι οι γκρεμοί που πέφτω ... χίλιοι οι θανάτοι

κουβάρι  είμαι μπλεγμένο μες στο κρεβάτι
απόψε όλος ο κόσμος ένα κομπιούτερ

έρχονται οι δαίμονες μου μέσα από το ρούτερ



βλέπω μες στην οθόνη έναν μνηστήρα

βλέπω και ένα τσιγάρο που φέρνει γύρα

έβαλα κατά λάθος μία καρδούλα

με πιάνει μία αηδία και μία αναγούλα ! ! !



τα μαύρα τα μαλλιά σου τα έχεις λυμένα

το φως όλου του κόσμου λάμπει σε σένα

νυστάζεις ...χασμουριέσαι ...μου λες να κλείσω

στην αγκαλιά μου Αχ !!! νά σουν... να σε κοιμίσω



τα όνειρα χορεύουν λαμπαδιασμένα

με την φωτιά τους πάντα ερωτευμένα

και εμένα η ουτοπία που έχω για ντάμα

στο ρεβεγιόν μου ήρθε με την πυτζάμα

Α.Π.


2
ΣΚΟΡΠΙΖΕΣΑΙ
μέσα στην γυάλα  σαν το χρυσόψαρο που κολυμπούσες
κάποιες πετρούλες και κάποια βότσαλα και κάποια φύκια
ταξίδι βάπτισες τους κύκλους που έκανες , δεν τους μετρούσες
καινούργιοι τόποι νόμιζες ήτανε τα ίδια χαλίκια
όμως την γυάλα που σε φυλάκισε ποτέ δεν είδες
μα ήσουν περήφανη πως δεν σου φόρεσαν ποτέ αλυσίδες
διαμάντια ψεύτικα , γυαλιά ασήμαντα που λαμπιρίζανε
τους φόβους κρύψανε  μίκρυναν τις σκιές και το σκοτάδι
σου έσβηναν τις φωτιές τα ξένα χέρια που σε αγγίζανε
μα δεν αφήσανε χώρο στο δέρμα σου για ένα χάδι
μα μόνο η αγάπη , μόνο το χάδι της ξέρει να ψάξει
να βρει όπου σκόρπισες , θρύμμα το θρύμμα να σε ταιριάξει
Α.Π.

3
Έντυσες στρατιώτες τους στίχους σου , τους έστειλες στην πρώτη την γραμμή

τρόχισες τις λέξεις , και μολύβια πήρες κοφτερή να έχουν αιχμή

καβάλα στο όνειρό σου,  ένιωθες να είσαι ωραίος και σπουδαίος

και ότι το στράτευμα σου νόμιζες, ο κόσμος  θα το κοιτάζε με δέος



Μα είναι  σκληρή η πραγματικότητα για τα όνειρα μοναχικέ φτωχέ μου ποιητή

και σε χλευάζουνε τα πλήθη καθώς γυρίζεις  ηττημένος στην σπηλιά σου

είναι ψηλά τα τείχη που από πίσω οι καρδιές και οι ψυχές έχουν κρυφτεί

φοβάμαι πως δεν θα σαι εσύ ,  εκείνος που θα βάλει στον καμβά , την τελευταία πινελιά σου

Α.Π.


4
''ΦΤΑΝΕΙ''
Ήταν ότι πιο αληθινό είχα ζήσει , αυτό το ταξίδι μέσα στο ψέμα . Στην αρχή ταξίδεψα  σε έναν παρθένο τόπο όπου τον έλουζε ένα ονειρικό γαλάζιο φως  .Όλα έδειχναν τόσο όμορφα ,  οι φόβοι λες και ήταν οι καλύτεροι φίλοι , η ανασφάλεια  γινόταν σιγουριά , η ελπίδα ήταν ένα αστέρι κοντινό που μπορούσα να το αγγίξω , η μοναξιά ήταν απλά μία ευκαιρία για να ονειρευτώ .  Ένας τόπος ιδανικός για τους μοναχικούς ποιητές , που δεν είχαν παρά να διαλέξουν ποια μούσα θα κρατάει το μολύβι τους , σε ποιο τραγούδι θα βάλουν τους χτύπους της καρδιάς τους , σε ποια ψυχή θα ακουμπήσουν το σ'αγαπώ τους . Καθώς το ταξίδι συνεχιζόταν άλλαξαν πολλά . Ήταν μόνο νύχτα ,  το φεγγάρι είχε ένα πράσινο χρώμα ,  τα τραγούδια ήταν μαύρες τρύπες που ρούφαγαν  τις σκέψεις μου  , η προσμονή γινόταν ένα μεγάλο φορτίο   που με γονάτιζε , δικαστές  δίκαζαν το κάθε μου συναίσθημα και με καταδίκαζαν  ισόβια με  ενοχές .  Φεύγοντας από αυτή την χώρα ταξίδεψα στο απόλυτο κενό . Εκεί μπορούσα να πάρω μαζί μου μόνο  αυτά που δεν είχα και που δεν θα έχω ποτέ . Αυτά έχουν ένα βάρος ασήκωτο . Προσπάθησα γρήγορα να φύγω από κει , μα όποιο δρόμο και να πήρα , όπου και να δοκίμαζα  να πάω μπροστά ή πίσω ,  με σταμάταγε μία ταμπέλα που έγραφε ...ως εδώ πας.... ''φτάνει '' .....
Α.Π.

5
ΒΟΤΣΑΛΑ

Η κόκκινη λάσπη κολλάει στις σόλες

 οι μέρες μπροστά μου ξεράθηκαν όλες

τα πεύκα στο δάσος πεσμένα στο χώμα

τα δυό ονόματα σου γλιστράνε από το στόμα

Μα εσένα

οι θάλασσες όλου του κόσμου

 μακριά μου σε πήρανε φως μου

 πουλί ταξιδιάρικο εσύ

Κρυμμένος

ο Αύγουστος μες στα μαλλιά σου

 χειμώνα να βγάλει κοντά σου

με εσένα να ρθεί στο νησί

Τα βότσαλα εμπρός μου  με δάκρυ βρεγμένα

θυμάμαι που σε είδα με μάτια κλαμένα

τον δρόμο του λόφου αργά κατεβαίνω

και εγώ σαν τα δέντρα τριγύρω μου  γέρνω

Και απόψε

κοιτάζω το πράσινο αστέρι

που μόνο εκείνο το ξέρει

 το πόσο πολύ σε αγαπώ

Φεγγάρια

χτενίζουν τα μαύρα μαλλιά σου

τα αστέρια ξαπλώνουν σιμά σου

μα εγώ δεν θα ρθω να στο πω

Α.Π.


6
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ
είναι καιρός που σε έχω χάσει
μέσα στο ίδιο το κλουβί και ας χρόνια  ζούμε
εσκούριασες και έχεις χαλάσει
μα  αν θέλεις κάθισε κοντά μου να τα πούμε
μέσα στην  κόλαση  ήρθα
να σε βρω πού είσουν μόνος
που σε  είχε αρπάξει
να σε πνίξει ο χρόνος
σου 'χα απλώσει το χέρι
μα εσύ τό 'χες δαγκώσει
και με πλήγωνες πάντα
γιατί σε είχαν πληγώσει
μοναχά τώρα στα μάτια κοίταξέ με
το μολύβι πάρε αν θες και γιάτρεψε με
μες σε αυτό το τραγούδι κάποια έχεις ξεχάσει
επεράσαν τα χρόνια μα δεν  έχει γεράσει
έχει μπει μες στο κρύο που κυλάει από τους τοίχους
και για σένα μιλάει μες στους άγραφους στίχους
μαζί.... που λες...
το ίδιο όνειρο ας μοιραστούμε
δεν είναι αργά
μες στο  ίδιο ταξίδι να μπούμε
θα είναι αλλιώς
αγκαλιά στους βυθούς να πνιγούμε
Α.Π

7

ξέρω πως θα με συγχωρέσετε για την ποιότητα ...όμως θα ξέρετε επίσης πως καποια τραγουδια μου εχω αναγκη να το μοιραστώ μαζί σας... πάντα θα ελπίζω ότι κάποιος θα πάρει το τραγούδι και θα το φτιάξει   Όπως πρέπει να είναι


https://www.youtube.com/watch?v=1JG7HfKjxHU

8
στην μικρη μου μουσα 

απ' τα νιάτα σου τις λάσπες μου θα σβήσω
και ας μην τόλμησα ούτε απέξω να βαδίσω
της καρδιάς μου όμως τα μάτια πως να ορίσω
που σε γνώριζαν πολύ πριν σε γνωρίσω

δεν το διάλεξα να ρθείς ούτε να φύγεις
κύμα έγινες και στα ρηχά με πνίγεις

μου έχεις πάρει από τα χέρια το μολύβι
και το στύβεις για να δεις τι άλλο κρύβει
από σένα τίποτα να μην κρατήσω
τα κλεμμένα θες να στα γυρίσω πίσω

δεν το διάλεξα να σε αγαπήσω τόσο
μα εσύ διάλεξες να με μισείς  ωστόσο
Α.Π.

9
   
το ημερολόγιο της στάχτης

Άδειασα όπως ένα μπουκάλι με κρασί ..που το ακριβό περιεχόμενό του δεν το ήπιαν σε μία γιορτή , να τσουγκρίσουν τα ποτήρια και να πούνε ''στην υγειά μας'' . Αλλά στέγνωσε στο βρώμικο πάτωμα που χύθηκε .

Ήταν και αυτή η σιωπή ... της έδωσα τόσες πολλές ερμηνείες που στο τέλος έγινε ένας θόρυβος αποκρουστικός , ενοχλητικός που τρέλανε το μυαλό .

Άρχισα να σβήνω τις ελπίδες μου , να διαγράφω τηλέφωνα , διευθύνσεις , προφίλ . Τώρα πια δεν θα μπαίνω στην ζωή σου καλοδεχούμενος σαν αγαπημένος φίλος , σαν διεκδικητής του έρωτα σου ... Μονάχα σαν τον κλέφτη κρυφά θα παρακολουθώ από την κλειδαρότρυπα , να πάρω κάτι ... λίγο φως , λίγη συντροφιά ...

Άρχισα να μισώ τον ήχο του τηλεφώνου , τον ήχο του μηνύματος , γιατί ποτέ δεν ήσουνα εσύ στο τηλέφωνο , ποτέ δεν ήταν δικό σου το μήνυμα .

Νόμιζα πως μες στο κενό δεν υπάρχει τίποτα όμως έκανα λάθος , είναι πάντα γεμάτο με ότι λείπει .

Τόσα χρόνια μετά τόλμησα να ανοίξω το ερμητικά κλειστό παράθυρο , στην αρχή μπήκε ένα φρέσκο αεράκι που με δρόσισε , με έκανε να νιώσω ξανά νέος , μα λίγο λίγο πάγωνε , μου πάγωσε την ψυχή το σώμα , τις νύχτες .

Ξανά έκλεισα ερμητικά την ζωή μου πάλι .

Γιατί αντιδρώ πάντα λες και εσύ με βλέπεις κάθε στιγμή ? . Εγώ είμαι αρκετά λογικός και ξέρω ότι στη σκέψη σου δεν περνάω πια ούτε σαν μία μικρή ενόχληση . Γιατί κοιτάζω πάντα στην οθόνη πως θα δω κάτι , ένα σημάδι , αυτή τη μικρή πράσινη κουκίδα που την κοίταγα για νύχτες , για ώρες ατελείωτες ?

Δεν σε είχα ποτέ.... Κι όμως ήσουν το μόνο που είχα..... δεν με αγάπησες και το ήξερα , όμως με έκανες να αγαπήσω ακόμη και εμένα... γέμισα με αγάπη που έφτανε και περίσσευε για να καλύψει και αυτήν που δεν μου έδινες ..

Τώρα πρέπει να ζήσω χωρίς εσένα , χωρίς την ψευδαίσθηση ότι είμαι μαζί σου , πώς θα ζήσω χωρίς ψευδαισθήσεις ? πόσο φοβάμαι ! ! !

Πέρασε ακόμη μία μέρα και είμαι εδώ , να περιμένω να μου απαντήσεις στα μηνύματα που ποτέ δεν έστειλα .. Μοιάζω με ναύτη στο λιμάνι , που περιμένει με το φυλλάδιο στο χέρι στο μικρό , άδειο φτωχικό καφενείο να μπαρκάρει στο καράβι που ξέρει πως έχει βουλιάξει πολύ καιρό τώρα ...

Συνειδητοποιώ πως όλη η καθημερινότητά μου ήσουν εσύ . Κοίταζα στο κινητό μου κάθε πρωί μόλις άνοιγα τα μάτια μου , για να δω η φατσούλα σου μέσα στον κυκλάκι αν έχει τη μικρή πράσινη κουκίδα , σημάδι πως έχεις ξυπνήσει . Είχαμε πει πως θα μιλάμε μόνο τα βράδια . Οι μέρες μου δεν ήταν παρά ένα εμπόδιο που έπρεπε να περάσω , για να έρθει το βράδυ . Θεέ μου ! Πόσες μα πόσες μα πόσες ώρες έμενα μετέωρος να κοιτάζω αυτήν την πράσινη κουκίδα ... όλος ο κόσμος μου ήταν αυτή η μικρή , μαγική πράσινη κουκίδα ... Μέχρι να στείλεις το μήνυμα , να μου πεις πώς πέρασες την μέρα , τι θα κάνεις το βράδυ .. Και να μου πεις καληνύχτα , μόνο αυτό είχα από σένα και με αυτό είχα γεμίσει όλα μου τα κενά ... Και ποτέ μου δεν σου ζήτησα τίποτε άλλο . Εσύ με όλη τη ζωή μπροστά σου και εγώ με όλη τη ζωή πίσω μου... Και σε σεβάστηκα τόσο πολύ ! ούτε καν στα όνειρά μου δεν σε άγγιζα , ούτε καν τα μαλλιά σου δεν χάιδεψα...Το μόνο που ήθελα ήταν ένα ρόλο για να είμαι στη ζωή σου ...Και χωρίς να το καταλάβω έγινε αυτό που νομοτελειακά θα γινόταν , εγώ έγινα ένα βαρίδι που εσύ έπρεπε να αφήσεις πίσω και καλά θα έκανες .................


10
ΤΟ ΦΩΣ
Πες μου ... πες μου...  την αγάπη , την αληθινή αγάπη πώς θα την δω  ; πώς θα την διακρίνω ; ρώτησέ το κορίτσι την γριά μάντισσα  που κοίταζε την κρυστάλλινη μπάλα...
Άκου κοπέλα μου , της είπε , όταν θα την δεις θα την ξεχωρίσεις γιατί  θα  την φωτίζει το πιο όμορφο φως ...
Αυτό  σκεφτόταν το κορίτσι καθώς φόραγε τα ρούχα της που τα μάζευε ένα-ένα από το πάτωμα , κοιταζοντας τον γυμνό άντρα στο κρεβάτι που κοιμόταν βαθιά...
Είχαν περάσει ένα υπέροχο βράδυ  με χορό  με κεφι , με πολύ ποτό...   Ναι  !!! Πρώτο τραπέζι πίστα  όλο το βράδυ... πόσο περήφανη ένιωθε... Και εκεί κατάλαβε ότι αυτός θα ήταν ο άντρας  που της είχε πει η γριά μάντισσα...
Γιατί σε μία στιγμή πάνω στο ακριβό κρυστάλλινο ποτήρι του , που ήταν γεμάτο με ένα από τα πιο διάσημα  whiskey ,  αντανάκλασε το φως από τους προβολείς του μπαρ  , με το φως να διαχέεται τόσο μα τόσο όμορφα !!Σίγουρα η μάντισσα για αυτό το φως θα μιλούσε...
Έκλεισε την πόρτα σιγά-σιγά για να μην τον ξυπνήσει , βγήκε  έξω... ήταν σκοτάδι ακόμη ...
Περπάτησε στο στενό σοκάκι και έφτασε στη μικρή  πλατεία  για να καθίσει στο παγκάκι και να περιμένει το πρώτο λεωφορείο .
Όσο περίμενε παρατηρούσε το νεαρό παιδί με το  ονειροπόλο βλέμμα  ,  στην ηλικία της θα ήταν , που καθόταν στο πεζούλι απέναντι,   και έγραφε κάτω από το φως του φεγγαριού κάτι  πάνω στο πακέτο από τα τσιγάρα του ...
Παρατηρούσε   εντυπωσιασμένη, που λες και το φεγγάρι όλο είχε  τρυπώσει  μες στο στυλό BIC του παιδιού και το  έκανε το αγόρι να μοιάζει σαν να κρατάει ένα μαγικό ραβδί ...
Α.Π,

11
ένα από τα πιο ωραία μου έχεις γράψει............... ταυτίστηκα

12
ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

... Ήταν εκεί και απόψε όπως κάθε βράδυ..Μόνος μες στο έρημο σινεμά με τις εκατοντάδες άδειες σκονισμένες καρέκλες ... Περιμένοντας με αγωνία και ανυπομονησία την αγαπημένη του σκηνή ,  εκεί που η πρωταγωνίστρια θα γυρίσει προς την πλατεία και θα του γνέψει  να πάει προς το μέρος της...  Δεν ξέρει ποια δύναμη τον έσπρωξε απόψε να πάει ...ξεκίνησε με αργά βήματα τα οποία άρχισαν να γίνονται όλο και πιο γρήγορα ... Σκαρφάλωσε βιαστικά και αδέξια στο πλατό και άνοιξε την αγκαλιά του ...  Μα μόλις άγγιξε το πανί της οθόνης    εκείνο πάγωσε  , πέτρωσε και θρυμματίστηκε σε χίλια δύο κομμάτια ...  Έπεσε νικημένος και προδομένος στα γόνατα και έβαλε  τις παλάμες του στο πρόσωπο...  Όχι πως δεν το ήξερε από την αρχή όμως δεν ήθελε  να αποδεχτεί τον θάνατο της στερνής του  αυταπάτης , την οριστική απώλεια της , δεν ήξερε να ζήσει χωρίς αυταπάτες...  Γύρισε αργά στην θέση του και έμεινε για ώρες να κοιτάζει το θρυμματισμένο σκοτεινό πανί στην σκηνή ...  Όταν κάποια στιγμή κοίταξε γύρω του συνειδητοποίησε πως δεν ήταν πια στο σινεμά ,  πώς ήταν καθισμένος σε ένα βράχο και μπροστά του η Θάλασσά , μαύρη και ήσυχη χωρίς ούτε καν τους αιωνιους παφλασμους της ...  Ένα πεφταστέρι έσκισε τη νύχτα φωτίζοντας την για λίγα δευτερόλεπτα  , το τοίταξε αδιάφορα  ... Δεν έκανε καμιά ευχή

Α.Π. 




13
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / ΑΝ
« στις: 27/10/20, 15:59 »
ΑΝ
Αν είχα όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα προσπαθούσα να σε αγοράσω , μα θα προσπαθούσα  χωρίς ποτέ να το μάθεις ότι είμαι πλούσιος ,να κάνω όλους τους ανθρώπους γύρω σου  εκατομμυριούχους και ευτυχισμένους , μήπως έτσι με δεις, τον φτωχό ζητιάνο της αγάπης σου,  και με ξεχωρίσεις από το πλήθος .  Θα μου πουν πολλοί ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα πλούτη μου ώστε να λάμπω εγώ πιο πολύ  από τους άλλους όπως λάμπει ο ήλιος ανάμεσα στα σύννεφα  και  έτσι να ξεχωρίσω και να με δεις . Όμως ξέρω πως όλοι προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους κάτω από τον ήλιο, αλλά ερωτεύονται κάτω από το φεγγάρι.
Α.Π

14
ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΗ ΘΕΛΩ
δεν με νοιάζει που σε θέλω... δεν σε θέλω
που για μένα δεν σε νοιάζει... δεν με νοιάζει
είμαι ο μάγος που κρατάει ένα καπέλο
και από μέσα ότι ψέμα θέλει βγάζει

πώς για σένανε δεκάρα εγώ δεν δίνω
όρκο παίρνω στο τσιγάρο μου που πίνω
και αν ζηλεύω που κοιμάσαι τώρα με άλλον
που μου θύμισες μιαν άλλη  θα ' ναι μάλλον

δεν με νοιάζει που δεν σε έχω ...πάω πάσο
έτσι δεν φοβάμαι μήπως και σε χάσω
στον χυλό έχω καεί για αυτό κοιτάω
μέχρι και το γιαουρτάκι να φυσάω

και αν σου γράφω που και που κάποια στιχάκια
που μου αρέσει είναι να λέω ψεματάκια
 και αν δεν μπορώ να μην σε σκέφτομαι καθόλου
το μυαλό μου είναι που πάει κατά διαόλου
Α.Π.

15
ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ
η λογική μου με κοιτά  με απέχθεια στο  βλέμμα
και θέλω τόσο ο θλιβερός να βγω μέσα απ'το  ψέμα
μελαχρινό μου όνειρο άσε με να ξυπνήσω
να μπω μες στις αλήθειες μου  και να σε λησμονήσω

εκεί έξω από τον παράδεισο λαθραία θα σε κοιτάζω
πως δεν θα σε χαρώ ποτέ το ξέρω και τρομάζω
και ετούτη η ζήλια που τρυπά το κάθε κύτταρο μου
αχ και ας πεθάνει το πρωί μαζί με το όνειρό μου

ζηλεύω τον που σε αγαπά και τον που σε αγγίζει
που μες στα μπράτσα του τα δυό άγρια σε πελαγίζει
τα χέρια που ξεχτένισαν τα μακριά μαλλιά σου
και τις φωτιές που έσβησες   με τα υγρά φιλιά σου

ζηλεύω κάθε χάδι του που σε αναστενάζει
και κάθε ψέμα που έχει πει για να σε ξελογιάζει
μελαχρινάκι μου μικρό  δεν θα στο ομολογήσω
πώς την φωτιά που μου άναψες ποτέ μου δεν θα σβήσω

Α.Π.

16
Η τελευταία πινελιά

Η πιο δύσκολη πινελιά στον πίνακα ενός ζωγράφου ,είναι η τελευταία πινελιά

.Είναι και η πιο δύσκολη απόφαση να αφήσει το πινέλο νιώθοντας σίγουρος ότι έχει βάλει την τελευταία πινελιά.

Ενα τόσο δα άγγιγμα στον καμβά μία ελάχιστη ποσότητα χρώματος , που κανένας δεν θα το προσέξει αν δεν την βάλει.

 Θα το ξέρει όμως εκείνος ,και όταν όλοι θα κοιτάνε τον πίνακα που σε άλλους θα αρέσει σε άλλους όχι ,εκείνος το μόνο που θα βλέπει θα είναι εκεινη η ελάχιστη ποσότητα χρώματος που τελικά δεν πήρε την απόφαση να βαλει.

Αυτή η μικρή κουκίδα  που θα έπρεπε να είχε ακουμπήσει το πινέλο του  βάζοντας την τελευταία πινελιά μες στον πίνακα ,θα είναι το μόνο που θα  βλέπει, θα είναι μία μεγάλη μαύρη τρύπα που θα  ρουφάει όλο το χρώμα από τον καμβά.

 Αυτό ήσουν και εσύ ....Η τελευταία πινελιά που δεν έβαλα στον καμβά της ζωής μου.

Στέγνωσαν τα χρώματα, κρέμασα τον καμβά στον τοίχο ,σε άλλους αρέσει σε άλλους όχι, μα εγώ αυτό μονο  βλέπω  .Εκείνη τη μικρή μικρή κουκίδα στον πίνακα που δεν έβαλα τελικά την τελευταία πινελιά...

Α.Π.

17
ΤΟ ΓΙΑΠΙ

γρατζουνάω τη σιωπή

βάζω χρώμα και φως

 στο παλιό το γιαπί

χτίστης και ξυλουργός



βάφω και ένα' ουρανό

 με αστέρια χρυσά

μόνος μες στο κενό

και έξω ο κόσμος  λυσσά



 έλα αν θες μία φορά

 δίχως πρέπει ,γυμνή

δεν προσφέρω πολλά

 μοναχά την στιγμή



την στιγμή που ο χρόνος παγώνει

που οι μόνοι δεν είναι πια μόνοι

που κρατάει το φώς της όσο μιάς αστραπής

που χωράει   μες στο ''Αχ'' της όσα φοβάσαι να πεις



σε κοιτάω από τις γρίλιες βιαστικά να βαδίζεις

τις στιγμές που δεν ζήσαμε μαγικά μου θυμίζεις

σε ακούω να ρωτάς  ντροπαλά έναν ξένο

μήπως ξέρει εκείνος να σου δείξει πού μένω

 

και αγκαλιά περπατάτε στης ζωής το ταξίδι

μη λυπάσαι για μένα ,σε συγχώρεσα ήδη

Α.Π.


19
ΖΩΗ  ΘΑΝΑΤΟΣ

δεν ξαναμπαίνει ποτέ στο παλιό του το δέρμα το φίδι

δεν θα επιστρέφει ποτέ  ,το φαρμάκι που μου έδωσες και ήπια , στην μαύρη καρδιά σου

 δεν θα γυρίσουν ποτέ μες στο στόμα σου οι σκληρές σου οι κουβέντες , που ξεστόμισες ήδη

 πάνω στα χείλη σου δεν θα ξανάρθει ποτέ το κραγιόν ,στο λαιμό του που του άφησες  με τα φιλιά σου



Ούτε και εγώ σου ζητάω κάτι πίσω από όσα έχω δώσει

μόνο άφησέ με να' ρθώ και να πάρω ,του έρωτά μας το πτώμα , να το θάψω , που τον έχεις σκοτώσει



δεν θα ανθίσει ποτέ το ξερό το λουλούδι  στο στεγνό μέσα βάζο , που στον μίσχο του γέρνει

 ούτε του δέντρου η κορφή ,  πού το  ξερίζωσε η θύελλα και το γκρέμισε χάμου, ουρανό ξανά θα κοιτάξει

και δεν θα μπουν οι υποσχέσεις και οι ελπίδες στις βροχές  που το σύννεφο φέρνει

και στο λιμάνι θα γεράσει ο ναύτης , προσμένοντας χρόνια  το μπάρκο, σε πλοίο που έχει βουλιάξει



μα αν  θα πρέπει κάποιος να ζήσει προτού να πεθάνει

στον θάνατο μέσα μαζί σου , χιλιάδες φορές έχω ζήσει , και τούτο μου φτάνει

Α.Π.

20
ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ

 μα μέσα μου επικρατεί μία νεκρική σιγή

 δεν χώρεσε  κανένας ήχος μέσα στήν πληγή

 γύρω από το τίποτα μου οι σκέψεις μου στήσαν χορό

 το στόμα ανοιγοκλείνουν μα να τις ακούσω δεν μπορώ



η   ζέστη και η υγρασία τρέχει απ' τους τοίχους

τις μάσκες μου όλες βγάζω πριν να μπω μέσα στους  στίχους

βουλιάζω στον βυθό τους ,   ανοιγμένο στρείδι

φτωχό χωρίς διαμάντι ,το έχω χάσει ήδη ..



 την σκέψη  μου την βγάζω απ' τον βυθό  προτού πνιγεί

 τα γόνατα λυγίζει μες στους στίχους πέφτει και αιμορραγεί

 χίλια κομμάτια σκίζω το χαρτί και το μολύβι σπάω

στο ναρκοπέδιο της θύμησής σου απόψε λέω να μην πάω

Α.Π.


21
 ΣΤΗΝ ΖΥΓΑΡΙΑ

 Τα λόγια της ήταν σαν να είχαν μπει μές στο μυαλό του με ένα ποτιστήρι γεμάτο με ελπίδα και να του πότιζαν τις  έτοιμες να ξεραθούν  πιθανότητες του .

Γύρισε στο σπίτι του πολύ αναστατωμένος, έβαλε στο ποτήρι μία διπλή δόση βότκα , άναψε στα γρήγορα  ένα τσιγάρο και προσπάθησε να αποκωδικοποιήσει τι του συμβαίνει .

Σηκώθηκε , άνοιξε το παλιό ντουλάπι και πήρε από το πάνω ράφι την σκονισμένη ζυγαριά της κοινής λογικής .  Είχε χρόνια να τη χρησιμοποιήσει για τέτοια θέματα , την φοβόταν .

 Στην μία πλάστιγγα άρχισε να βάζει βαρίδια που το καθένα αντιστοιχούσε σε ότι μπορούσε να προσφέρει σε μία τέτοια γυναίκα  .

Έβαλε και κάποια βαρίδια που νόμιζε ότι μπορούσε να εκτιμήσει πάνω κάτω πόσο αξία θα μπορούσαν να έχουν  για εκείνη .

 Κάποια άλλα βαρίδια που αντιστοιχούσαν  σε  πλούτη αφηρημένα  , πού ούτε και ο ίδιος μπορούσε να εκτιμήσει πόσο πολύτιμα είναι και που ίσως δεν ήθελε ούτε καν να μπει στη διαδικασία αυτή , από το φόβο πώς ίσως αποδειχθεί πως είναι πολύ φτωχός ,  δεν πήρε την απόφαση να τα βάλεις στην πλάστιγγα .

Στην άλλη πλάστιγγα άρχισε να βάζει τα βαρίδια που αντιστοιχούσαν σε ότι έβλεπε, σε ότι ένιωθε, σε ότι έλπιζε ,σε όσα ήξερε για εκείνη . Πριν καν τελειώσει η πλάστιγγα της έγειρε με πολύ ταχύτητα και έσκασε με πάταγο  στον πάγκο , σηκώνοντας τα δικά του σταθμά στον αέρα , λες και αυτά δεν είχαν κανένα βάρος .

Την είδε ξανά την άλλη μέρα , ήταν εκεί όπως κάθε μέρα , πανέμορφη πίσω από το  ταμείο της. Χαμογέλασε και της είπε,  '' ένα πακέτο Καρέλια κασετίνα παρακαλώ''. ''3και 70'' του απάντησε εκείνη .  Της έδωσε τα κέρματα που είχε στη χούφτα του και έφυγε . Αυτό τολμούσε να της ζητήσει να του δώσει , ένα πακέτο τσιγάρα , αυτά   ήταν σίγουρος πως μπορεί να ανταποδώσει , τα 3 και 70 ευρώ .

Α.Π.




22
ΔΡΟΜΟΙ

Εκείνος κατέβαινε τη μεγάλη  κατηφόρα πού οδηγούσε στο κέντρο του πουθενά.

 Εκείνη ανέβαινε την ανηφόρα από το απέναντι πεζοδρόμιο.

Είχε τόσο καιρό να την δει ....

Κοίταξε ο ένας τον άλλον ,  πάγωσε για λίγο ο χρόνος .

  Αυτά τα τρία μέτρα πλάτος του δρόμου που τους χώριζαν , του έμοιαζαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά .... πόσο την αγαπούσε κάποτε ... και εκείνη  τον αγαπούσε ...

'' Τι κάνεις '' ; της είπε .

 ''Τραβάω την ανηφόρα μου'' του είπε ''και από ότι βλέπω και εσύ έχεις πάρει την κατηφόρα  για τα καλά''

''Ναι'' της είπε ''τελικά δεν έπεσες και τόσο έξω για μένα''. ''Πολλές φορές να ξέρεις ότι σκεφτόμουνα τι θα σου έλεγα όταν θα σε ξανά έβλεπα  και είχα φτιάξει ολόκληρες ιστορίες για να σε εντυπωσιάσω όμως δεν θυμάμαι καμία πια . και φανταζόμουν την τέλεια στιγμή που εσύ θα έτρεχες και θα έπεφτες στην αγκαλιά μου εκαι γώ θα σε κρατούσα και θα σου έλεγα πως δεν θα σε αφήσω ποτέ ξανά ''...

''Θα σου πω εγώ πώς φανταζόμουν την τέλεια στιγμή όταν θα σε ξανά συναντούσα'' του απάντησε .  εμένα να μου κρατάει κάποιος το χέρι και με βοηθάει να ανέβω αυτή την ανηφόρα και εσένα η αγκαλιά σου να ήταν τόσο γεμάτη που να μη χωράει ούτε εμένα ούτε καμία'' ....

''Να προσέχεις''  του είπε και συνέχισε να ανεβαίνει την ανηφόρα της

Α.Π.


23
ομως λεω και πολλα αλλα που εκεινα εχουν σημασια

24
παιχνίδια του μυαλού

Είχε συναίσθηση πώς βρισκόταν μέσα σε ένα βαθύ όνειρο. Ένιωθε πως το ελέγχει, πως μπορεί να ξυπνήσει όποια στιγμή ήθελε .  Η τρομακτική μαύρη σκιά που τον τραβούσε από τα πόδια προσπαθώντας να τον βγάλει από τα σκεπάσματα τον είχε παραλύσει από τον φόβο ,δεν μπορούσε να μιλήσει ή να κινήσει κάποιο μέλος του σώματος .Και ενώ ανοιγόκλεινε το στόμα του προσπαθώντας να φωνάξει βοήθεια δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη . Ξύπνα... ξύπνα... σκέφτηκε και κατάφερε να ανοίξει τα μάτια .  Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι λαχανιασμένος και ιδρωμένος, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά ,ήταν ακόμα τρομοκρατημένος .  Θεέ μου ....Τι όνειρο ήταν αυτό , μονολόγησε . Άπλωσε το χέρι για να ανάψει το πορτατίφ  στο κομοδίνο του . Μα ένιωσε κάτι να του αρπάζει το χέρι από τον καρπό .Η φριχτή μαύρη σκιά  με μία σιδερένια παγωμένη λαβή  του έσπρωξε το χέρι πίσω και με τα σκληρά βρώμικα δάχτυλα της τού έκλεισε το στόμα . Μάταια προσπαθούσε να πάρει μιά ανάσα .  Μέσα σε αβάσταχτη αγωνία ένιωθε πως πεθαίνει .  Κάποιος χτύπησε  την πόρτα φωνάζοντας ''είσαι καλά ; είσαι καλά ; '' Ο θόρυβος από τα χτυπήματα στην πόρτα τον ξύπνησε . '' Έλα εσύ είσαι Φωτεινή ; ''  ''Άνοιξε μπες μέσα ...ευτυχώς που ήρθες και με ξύπνησες γιατί έβλεπα ένα τρομακτικό εφιάλτη '' . Μέσα στο μισοσκόταδο είδε ανακουφισμένος το πόμολο της πόρτας να γυρίζει .  Και μέσα σε ανείπωτο τρόμο είδε την απόκοσμη μαύρη σκιά να τον κοιτάζει μπαίνοντας στο δωμάτιο με τα κόκκινα μάτια της και με ένα θανατηφόρο μειδίαμα στο σκοτεινό της πρόσωπο.............

Α.Π.

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 21