Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - ivikos

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 28
1
Με συνεπαίρνεις Νίκο Γκάτσο
 και στο τραπέζι σου θα κάτσω,
ψωμί… κρεμμύδι… και ελιές
 και λόγια σου, μπλε πινελιές….

Στα όρη πήγες της Ηπείρου
 άλλοτε σε αμμουδιές ονείρου
 και με των στίχων σου το φως
 πατέρας είσαι κι αδερφός

 Σεργιάνισες την Οικουμένη
 είπες για Διγενή , κι Ελένη,
χόρεψες ένα βαλς αργό
 στις αμμουδιές , στην «Αμοργό»

Με συνεπαίρνεις Νίκο Γκάτσο
 για της ζωής λες το στραπάτσο
 με λόγια σκέτες μαχαιριές
 στου κόσμου τις ανηφοριές

 Είπες για όσα γράφει η μοίρα
 και με των στίχων την πλημμύρα
 με του ήχου το παλιό κρασί
 σε ονειρικό μας πας νησί

 Αχ: Νίκο Γκάτσο ερημίτη
 του τραγουδιού μικρό σπουργίτι
 μας έδωσες, σπαθί και βόλι…
Αχ! πόσα σου χρωστάμε όλοι!!!!!

2
Σε μια πατρίδα, με…. τρελά νερά….. 
 
Στα όνειρα τα μύριά σου
 το «σ’ αγαπώ» πριν με διχάσει,
η αγάπη κι η παλίρροιά σου
 στη λησμονιά μ’ έχουν ξεβράσει

 Κι ενώ ληστεύεις το παγκάρι,
να! τα νερά κάνουνε κρότο,
και τα πηγαίνει το φεγγάρι
 μια στο Βορά και μια στον Νότο

 Κει στη παλιά τη γέφυρά σου
 πήρα και το στερνό φιλί της…
Χαλκίδα μου, τα ιερά σου
 ματώνουν, όπως η ουλή της!!!

Στα όνειρα, τα όριά σου,
είχαν τον έρωτα τυλίξει….
η αγάπη κι η παλίρροιά σου
 στη λησμονιά μ’ έχουνε πνίξει
 

3
Θέριευε της βροχής η αχλύ, τριγύρω απιστίες,
μπερδέματα στον έρωτα…Δύση κι Ανατολή,
σαν μανιτάρια φύτρωναν για φονικά, εστίες,
και τι μ’ αυτό; Είναι γλυκό το ξένο το φιλί

 Λεν στον Θεό του έρωτα: «πάρε απ’ τη συνουσία
 λίγη απ’ τη γλύκα του όνειρου, στα ουράνια που οδηγεί,
αν μείνει έτσι, στόμωσε Θεέ η Αχερουσία
 όλοι νεκροί θα κείτονται…θα ερημώσει η γη»

 «Είναι αργά» τους απαντά ο Ολύμπιος ηγέτης
«ανήκουνε στον έρωτα όλοι οι θησαυροί
 η Αγάπη αυτοκράτορας, που άμα το πει το.. ΝΑΙ της,
δεν την πτοούν τα φονικά…τι φόβος να την βρει,

μου ξέφυγε στην γένεση, γι αυτό κι ο πανικός μου
..να ‘χει ροπή για έρωτα τρελό, κάθε παιδί,
σ’ ένα φιλί να κρέμεται ο λυτρωμός του κόσμου
 κι η συνουσία να κρατά της ζήσης το κλειδί…»

Αργά κρατά η σύσκεψη στου Δία τα παλάτια
 γύρω Θεές προκλητικές…οι Ουράνιοι καρπεροί…
ο Απόλλων λέει καθώς κρατά, κολιέ με φουλ καράτια:
«Αύριο τα υπόλοιπα…. μια νια με καρτερεί!!!!!!!!!»

4
Αλυχτούσε πάλι ο λύκος
 και φαινόταν δίβουλος
 Παραμυθατζής ο Νίκος
 ψεύτης ο Θρασύβουλος

 Μοναχά δυό φίλοι μάγκες
 που είχαν έρωτα ορμές
 στήσαν έρωτα παράγκες
 με γειτόνισσες θερμές

 Κι όπως λέγανε το ξόρκι
 οι θερμόαιμοιΣεβάχ
 ακουγόντουσαν οι όρκοι
 και του έρωτα τα …ΒΑΧ!!!!
29/12/2019

5
Μου ‘πες, με τους παλιούς ανθούς σου,
ποιο νυφικό σου να στολίσεις
 με άστρα πνιγμένα στους βυθούς σου
 ποιους έρωτές μας να φωτίσεις…

Κι ενώ χαθήκαν οι πλανήτες
 στης λησμονιάς ένα δρομί σου
 κάτι νυχτόβιοι αλήτες
 κάνανε πάρτι στο κορμί σου

 Μου ‘πες στα δάση τα καμένα
 της λησμονιάς φυσά δρολάπι,
με τ’ αγαπώ μας πληγωμένα
 ποιος να τη σώσει την αγάπη;

Και μέσα σ’ έρωτα κοχύλι
 με κλειδωμένα τα φιλιά μας,
τα ξένα έψαχνες τα χείλη
 και φούντωνες την παγωνιά μας!!!!

Μου ‘πες να ξανανταμωθούμε
 να πιούμε τα βαριά ποτά μας
 αφού κι οι δυό τρελά ποθούμε
 την ηδονή του έρωτά μας….

Είπα το ΝΑΙ μου ξαναμμένο,
σαν την πιο άγρια ροκιά μου…
δυό τέρμινα σε περιμένω,
μ’ ακόμα να φανείς γλυκιά μου!!!!!!!!!!!

6
Ρίγα, στο υφάδι της ζωής είσαι ανοιχτή,
ένας τελάλης που τα λόγια δεν θυμάται,
μας είχες πει : ο αρχηγός θα σε δεχτεί,
κι ας είχες φύγει…του δραπέτες τους φοβάται!!!!

Μα καθώς γύριζες, καρτέρι στ’ ανοιχτά
 δυό φίλοι άσπονδοι σου είχανε στημένο,
σε αλυσοδέσαν, σε μαχαίρωσαν φριχτά,
κι ύστερα είπαν πως σε βρήκανε δεμένο

 Πένθος κηρύχτηκε, μα κόρη μαρτυρά
 ποιοι είναι οι ένοχοι, καυγάς έχει ανάψει….
πως έναν είδε με σφυρί να σε βαρά,
κι ο άλλος έσκαβε τον λάκκο να σε θάψει.

Το έργο τούτο το ξανάδαμε παλιά
 δεν τιμωρούνται οι φονιάδες όμως πάντα,
τον έναν έκαναν μεγάλο βασιλιά……….
του άλλου του έστησαν της δόξας ανδριάντα!!!!!!!!

7
Πιο σφιχτά με κρατάς
 στη φορά των αιώνων
 σε καιρούς παγετώνων…
τι αγκαλιές μου ζητάς
 Λες για μας …θα κοπείς….
σου φωνάζω όμως, άστα
 της κιθάρας τα τάστα…
τι τραγούδια να πεις

Με σέρνεις στα πελάγη σου, αντίκρυ απ’ τα καρνάγια
 τι να μου πουν οι μάγοι σου, που ξέχασαν τα μάγια…..

Στ’ ανοιχτά του γιαλού
 με καρφώνεις με βέλη
 το φιλί σου έχει μέλι
 και το δίνεις αλλού…
Με το δάκρυ νωπό
 με σκορπάς στους υφάλους
 κι όταν λες πας με άλλους
 σβήνει το …σ’ αγαπώ….

Την κλείδωσες την πύλη σου, τις κλειδαριές αλλάζεις,
και το φιλί απ’ τα χείλη σου, σε ξένους το μοιράζεις….

Οι κραυγές μου παντού:
« Μ’ έχει η αγάπη τουμπάρει»
μα σε πήραν χαμπάρι
 της καρδιάς τα βουντού.
Θα σωθείς σαν παλιά
 που ‘χες βγει με κοθόνι,
κι είχα στήσει αγχόνη
 μα δεν βρήκα θηλιά!!!!!

Σ’ έκρυβε πάντα ένας Μιστράς…απ’ τον χιονιά μιας κάνης
 Μα ξέρεις πώς να ξεγλιστράς…κι όλο τα ίδια κάνεις!!!!!!!!!!

8
Ένα βέβηλο φιλί
 στης Ανατολής τ' αλώνια
 μου ματώνει την ουλή
που 'χε κλείσει από χρόνια

Και πριν στ' όνειρο κοπώ
 μία βέβηλή σου φράση
 που 'χε μέσα <<Σ' αγαπώ>>
μ' έστειλε στης γης τη χάση

Ένα βέβηλο φιλί
 από δήθεν θαυμαστή σου
 είχε στρώσει το χαλί
 στον καινούριο εραστή σου

25/12/2019

9

Αυτομαστίγωμα σκληρό το «σ’ αγαπώ»,
κάπου στα ξένα τ’ ακρογιάλια σε μπαρκάρει…
εσύ δυό χρόνια στης λησμόνιας το ρεπό
 κι ένας φονιάς-καιρός…νεκρό…να σε μαρκάρει….

Αλήστου μνήμης εποχές θα θυμηθείς
 σιδηροδέσμιος στης πίκρας το παλάτι
 σου το ‘χα πει πως ο γιαλός είναι βαθύς
 και μία Μέδουσα στις όχθες αμανάτι…

Σε λαβυρίνθους, δίχως πόρτα για να βγεις,
σ’ έχει πετάξει η Αριάδνη δίχως λύσεις,
σε ζωγραφίζω στα πορτρέτα της Αυγής
 αντιφεγγίζεις στο νεφέλωμα της Δύσης….

Αυτομαστίγωμα στων φώτων σου το χτες
 μαύρο χαράτσωμα στο βλέμμα το απλανές σου
 με τις πληγές του έρωτά σου ανοιχτές
 σε ποιες νυχτιές μου λες θα βρεις τις ηδονές σου!!!!!!!!

10

Κάρφωσα τις ανατολές, που διάλεξες να λείπεις
 κι ανέτρεψα στην άβυσσο, τους ήχους των κυμβάλων,
διάλεξα μωβ, και κόκκινο, να φτιάξω εικόνα λύπης,
και χάρισα έρωτα βραδιά, σ’ έναν εχθρό σου μάλλον

 Στων Φαρισαίων τους γιαλούς, έριξα το σκαρί μου
 σημάδεψα τα «σ’ αγαπώ» και σήκωσα το κλείστρο
 άλλονε φιλοξένησα στο ιπτάμενο χαλί μου
 ψάχνοντας γη του έρωτα με ούριο Μαϊστρο

 Με δεκανίκι περιττό, στων Μάηδων τους δρόμους
 περπάτησα τη λίθινη αρχαία εποχή σου
 με είδες που αντιστάθηκα, απέναντι στους νόμους
 και φώναξες «Τετέλεσται», μέσα στη ταραχή σου….

Πώς να σου γράψω το ρυθμό που σβήνει το μελάνι
 πώς να βρω το ανεμούριο, πριν μπω στην ατραπό σου
 σου ‘γνεψα πως προσπέρασα, μ’ έβρισες: «παλιοαλάνι»
κι άλλη διάλεκτο ζητάς να πεις τα σ’ αγαπώ σου

 Κάρφωσα τις ανατολές στο αέτωμα της δύσης
 κι έφτιαξα το περίγραμμα με μιας νυχτιάς πινέλο
 μη ψάχνεις λόγια να μου πεις, δεν θέλω αναλύσεις,
μα ούτε να μ’ έχουν όμηρο, τα «πρέπει» και τα «θέλω»

11
Όρμοι γιαπιά, κι ένα σκαρί που αγκομαχά
 να σου, ντεκόρ!!! με ιαχές παλιών κυμάτων….
μια καταδίκη δυό πανάρχαιων θεμάτων
 και μια ζωή, που αργοσβήνει στα ρηχά

 Έλξη του χτες, με προαιώνια ρητά
 κι ανατολές, από τα χρόνια τα ώριμά του,
ανακωχή, μέχρι τη λήξη ενός θανάτου….
και ραψωδίες του ανιστόρητου… «μετά»

Νότες λατέρνας, με το Ντο…σε ανακωχές
 το Λα… το Σι… στης χορωδίας τους αγώνες,
μου ‘λεγες πάντα πως θαρθείς άλλους αιώνες
 μα είχες χαθεί, πάντα γεμάτος μ’ ενοχές…

Και να ‘ταν μόνο οι βροχές που μας πονούν
 ποιος θα κομμάτιαζε με λύσσα το κανό του,
ποιος Δίας θα ‘ριχνε στυγνά τον κεραυνό του,
αν στα πελάγη οι αρμάδες δεν φανούν…

Στιχοπλοκές για το φιλί, κι όρμοι γιαπιά
 να ‘ναι και στο άλλο το ντεκόρ…να μη σε φτάνω…
να μου «ζουμάρεις» τη φυγή σε πρώτο πλάνο,
και να φωνάζω: «επί-τέλους….φτάνει πιά!!!!!!»

12

Ξανά στο γκέτο
 των ψυχών, που καίνε ζήλειες,
και που τα Βαχ! στρατοπεδεύουν σε κελιά,
πάλι στο πέτο
 άνθος μωβ…μα από τις γρίλιες
 δυο σιλουέτες ανταλλάσουνε φιλιά.
Ξανά στη ρότα,
να βρεθούνε τα χωριά σου,
που υφαίνουν κόρες, μιαν αγάπη θαλασσιά.
Πάλι με νότα
 θα τον κάψεις…και το «γεια σου»….
που θα την παίζουνε νυχτιές σε μαγαζιά!!!

 (Ρ)Κι ενώ θα ρίχνεις στον καιρό το πρώτο βόλι
 θα εμφανίζεται μπροστά του η άδεια πόλη…
Κι ενώ θα λες: « έχω τον έρωτα υφάνει»
θα ταξιδεύεις σε άλλη γη…και θα σε χάνει!!!!

Ξανά με φόρα
 στ’ αετώματα του Νότου
 θα στήνει αγάλματα, να φαίνεται ο φονιάς…
θα λέει για ώρα
 το φριχτό παράπονό του,
που του ‘χεις στήσει τις θηλιές της λησμονιάς….
Κι ενώ θα λήγει
 των Πρωτόπλαστων η πράξη
 και οι συγνώμες τώρα πια δεν θα ωφελούν
 ξανά κολίγοι
 που στρατούς είχατε φτιάξει
 γι αγάπης μάχες, το πρωϊ θα τον…πουλούν…..

13
Ένοπλο θα ‘κανες αγώνα
 για μια γλυκιά μου αγκαλιά
 απ’ την αυγή του Πλαταμώνα
 στη δύση του Καβομαλιά

 Θα ‘χες μπαζούκας…θα ‘χες βόμβες
 θα τα ‘ριχνες κάθε βραδιά,
τα φονικά σου εκατόμβες
 για να μου κλέψεις τη καρδιά

 Άδεια τριγύρω σου ποτήρια
 από τους φίλους που κερνούν,
θα ανατίναζες γεφύρια
 οι εραστές να μην περνούν…

Κι όταν θα ήμουν λάφυρό σου
 με λέξεις «σ’ αγαπώ» πλαστές
 θα μ’ έδινες ενέχυρό σου
 στου έρωτα τους δανειστές

 Ένοπλο θα ‘κανες αγώνα
 στην αγκαλιά σου να ριγώ
 να ‘μουν μια νύχτα στον αιώνα
 η ερωμένη σου εγώ!!!!!!!!!!!!!!

14

Με αταξινόμητο φιλί που σεργιανάς
 πες μου ποια χείλη «εν λευκώ» θα σου δοθούνε,
ψέματα….πως στο «σ’ αγαπώ» αυτά μεθούνε,
αν μιά τα βρίσκεις , και την άλλη τα ξεχνάς

 Με αναζωπύρωση ερώτων σου πλαστών
 με παρελθόν…απ’ των φιλιών σου τα….σουλάτσα….
δεν θες αγάπες, θέλεις κόρη απ’ άλλη ράτσα
 για μια θυσία, στους βωμούς των εραστών…

Με διαθλάσεις της αγάπης με αγροικάς,
σβησμένο φάρο που στο κύμα εξεράγη
 σκαρί σπασμένο μες στ’ απέραντα πελάγη
 και στο πεδίο της βολής με τουφεκάς

 Αχ! να μ’ αγγίξεις σε ποθώ κάποια νυχτιά
 να μου το τάξει το κορμί σου κάποια μοίρα
 κι αφού βρεθώ μες στων φιλιών σου την πλημμύρα
 στων «σ’ αγαπώ»σου, να με κάψεις τη φωτιά!!!!!

15
Μες στων ματιών σου το ακρογιάλι
 που ‘ναι βαθύ το γαλανό του,
θα ξαναρθώ μονάχος πάλι
 με ήχους από αυλό του Νότου

 Πως να χαθώ μες στα σινιάλα
 και τ’ άρματα τα Τρωϊκά μου
 που εσένα σου έφυγε η μπάλα
 κι έγινες πάλι η Ναυσικά μου.

Γι’ αυτό σε πήρα στο κατόπι,
αυτό μου δείχνανε κι οι μοίρες
 ποια Καλυψώ, ποια Πηνελόπη,
που τα ‘χει βρει με τους μνηστήρες…

Μη ξανακούσω για Ιθάκη
 για «οβάλ γραφείο», για «Κρεμλίνο»
για «Τούμπα» για «Καραϊσκάκη»..
εδώ στους Φαίακες θα μείνω!!!!!!!

Μες στων ματιών σου το ακρογιάλι
 τα σ’ αγαπώ σου θα τ’ αλέσω,
η νύχτα κι αν με διαβάλει
 τ’ άστρα της θα τα εκτελέσω!!!!!

16
Ακούστηκαν ξανά τερτίπια
 και πριν μου ρίξουνε βολή
 τον μπρούσκο των χειλιών σου ήπια
 το νέκταρ από το φιλί,
και σε χαράκωσαν τα χείλη
 μες στου κορμιού σου τον ναό
 ώσπου να βρώ την…άγια πύλη…
κι εκεί καρδιά μου να καώ

 Με τη γλωσσούλα σου νυστέρι
 με του λυγμού σου τη φωτιά
 κάρφωσες στο κορμί μου αστέρι
 σημάδι από δαγκωματιά,
κι εκεί στης ηδονής το…κραχ σου!
ανοίγει ο έρωτας πανιά
 και ξεσηκώνεις με τα ..Αχ! σου
 την πόλη και τη γειτονιά

 Από άγια γλύκα μεθυσμένη
 με ερωμένης τη στολή,
στο σ’ αγαπώ μου εθισμένη
 ψάχνεις μιά δόση από φιλί,
και με τα χάδια μου βελόνες
 τις φλέβες του έρωτα χτυπώ,
κι ουρλιάζεις: «Θέλω για αιώνες
 σαν την τρελή να σ’ αγαπώ»

17
Τις στιγμές
 που με κύκλωσαν ίσκιοι
 με ρωγμές
 η αγάπη με βρίσκει
 κι απειλεί
 ενώ γύρω μου βρέχει
 το φιλί
 γλύκα πια να μην έχει.
Τι να πω
 τώρα πια που σε χάνω,
τον καρπό
 της καρδιάς σου δεν φτάνω
 κι όταν λες:
«δεν σε πιάνει η απόχη»
τις βολές
 να θυμάσαι του όχι!!

Να τις φοράς του έρωτά μας τις στολές
 Για την αγάπη μη μιλάς με αναστολές

 Των βροχών
 οι μεγάλες οι στάλες,
ενοχών…
και της πίκρας φουσκάλες.
Δεν θα βγω
 στους μεγάλους τους δρόμους
 θα ριγώ
 στους βαθείς υπονόμους
 μοναχά
 αν υψωθεί το πανό μου
 στα ρηχά
 θα ‘χει βγει το κανό μου
 να κυλώ
 παρα-κει, στο κοχύλι,
να φιλώ
 τα γλυκά σου τα χείλη!!!!!!

Να λες: «Το όνειρο για μας θα ‘ναι κρυφό»
Να μ’ αγαπάς, τα δυό σου χείλη να ρουφώ!!!!

Οι φυλές
 που ‘σαι μάγισσα χρόνια
 με απειλές
 πολεμούν τη διχόνοια
 προχωρούν
 στην παλιά διαδρομή σου
 καρτερούν
 τις νυχτιές το κορμί σου
 μη ντραπείς
 στην τρελή ηδονή τους…
να τους πεις
 να γλυκάνει η φωνή τους.
Πες το ΝΑΙ!!!
τη χαρά τους ν’ αρμέξεις,
με αμανέ
 που ‘χει έρωτα λέξεις!!!!!!!!!!!

Να μου λες «Είμαι η κόρη του μάγου,
θα σε βρώ, στ’ ανοιχτά του πελάγου!!!!!!!!!!!!»

18

Μεγάλωσα στ’ απύθμενα…τα χρόνια, οι ναυαγοί μου….
και όσοι με ζυγώσανε, δεν ήταν για καλό,
μισοί πουλήσαν τα όνειρα, οι άλλοι μισοί τη γη μου..
κι ίσως κρυφά με «δώσανε», τα χείλη που φιλώ…

Πέτρινα λόγια ανήθικα, καιροί μου ψιθυρίζαν,
δήθεν πως θα με σκέπαζαν, της γης οι θησαυροί,
μα στον Καιάδα μ’ έριχναν, εκείνοι που με ορίζαν
 γελώντας για τα δύστυχα κακά που μ’ έχουν βρει..

Κι όταν ανακατεύτηκα στης αγοράς τα ρύγχη,
μια Μέγαιρα με ζύγωσε στης γης τις παρυφές,
κι είπε καθώς με κοίταζε, απ’ την κορφή ως το νύχι
«Με το κορμί σου αντίτιμο, διάλεξε ότι θες»

Αχ! να ‘ξερες πως πάλευα, τις τύχες μου να ενώσω
 με τις βροχές του έρωτα, στης νύχτας τα γιαπιά,
μα πάντοτε γονάτιζα.. έτοιμος να «τελειώσω»,
ουρλιάζοντας με απόγνωση: «άλλο δεν πάει πια»

Κι εσύ που με αντιπάλευες, για τ’ όνειρό σου ίσως
 τα λόγια, ξέφτια ήτανε, μιας τρύπιας κουρελούς,
που να ‘ξερα που έκρυβες καρδιά μου τόσος μίσος,
που να ‘ξερα πως πάλευες, σε ανήθικους γιαλούς…

Με της βροχής τ’ ανάστροφα, πάλευα για την γκίνια,
μονάχος μες στην ερημιά, λέγοντας: «όπου βγει»,
με γέλιο η μέρα ανέτειλε…βασίλευε με γκρίνια…
κι έραβε μαύρα σάβανα, της νύχτας η κραυγή…

Μεγάλωσα στ’ απύθμενα, της νύχτας τα παγκάρια,
εκεί που παν στην άβυσσο, του κόσμου οι οβολοί,
να σε αγοράσω θέλησα, με κέρματα φεγγάρια,
κι αντί γι’ αγάπη αγόρασα, μια ματωμένη ουλή!!!!!!!!

19
Με τους ρυθμούς του ανώφελου, με της αυγής τα ρείθρα
 τον έρωτα εγκατέλειψαν στα βάθη μιας γωνιάς
 το γέλιο σου ανθόμελο, τα χείλη σου κηρύθρα
 και το φιλί σου βάλσαμο σε νύχτα παγωνιάς

 Οι νύχτες που ξεστράτισαν στης λύπης τ’ ανηφόρια
 κατέθεσαν τ’ αστέρια τους για χρέη και δανεικά
 τρεις ήλιοι αντιδράσανε , και λεν με στενοχώρια:
«Ποιες μάχες να παλέψετε χωρίς ιδανικά;»

Ορδές απ’ τ’ ανιστόρητα, κατέβαιναν στην μάχη
 με ιαχές απάνθρωπες, και πράξεις φονικές
 οι μάνες δάκρυα φύτευαν σ’ ενός καημού τη ράχη
 ν’ ανθίσουν, για να τα ‘χουνε τις μέρες τις κακές

 Και σύ ληγμένη σύμβαση πελάγων με ανέμους
 λες να ισχύσει η ρήτρα της, για ερωτική φωλιά.
Δεν θες ν’ ακούς για ήρωες, γι’ αδίστακτους πολέμους
 για σένα είναι πόλεμος, του έρωτα η αγκαλιά.

Με ποιους ρυθμούς ανέσπερης ακτίνας τα σκοτάδια
 πλανήθηκες και μάτωσες στης γης τις αμυχές
 οι θησαυροί λεν βρέθηκαν, μα τα πιθάρια άδεια
 κι ένας ρακένδυτος λαός ψάχνει για ενοχές

 Αχ! των ματιών σου ο Ιανός, μορφές που σου ‘χει δώσει
 την μια στα τάρταρα να πας, την άλλη σ’ ουρανούς
 και στέλνει αυτούς που σ’ έκαψαν ,και σ’ έχουνε προδώσει
 κει που ‘ναι μύθος η ζωή, και δεν το βάζει ο νους

 Γι’ αυτό μη βγεις σε αέτωμα, με της αυγής το λίθο
 ούτε τους πρώτους έρωτες με ανάθεμα να καις,
τις νύχτες να τις αρνηθείς, των φεγγαριών τον μύθο
 γιατί μιλούν για πρίγκιπες, και μάγισσες κακές

20
Σύθαμπα μπήκες στο άβατο, με νου τρικυμισμένο,
δύστυχη , που σε ξέχασαν, σε αντάρτικη αλυκή,
στα βάθη των πελάγων μου, σκαρί ναυαγισμένο
 έμενες, κι οι αιώνες μου, σε βλέπαν πάντα εκεί

 Φρουρούς για το παγκάρι σου είχες τους δροσουλίτες
 μα κέρματα δεν εύρισκες να ’χεις για πληρωμή
 κι αυτοί που σε βιάζανε, αντίχριστοι κι αλήτες
 λέγαν θα «ξαναβαφτιστούν» στο άγιο σου κορμί

 Καμένα απολιθώματα των σ’ αγαπώ σου οι ήχοι
 φράζανε τα λαγούμια σου σε απόδραση μη βγεις
 κι εκλιπαρούσες ζούδια, και ποντικίσια ρύγχη
 να σε βοηθήσουνε να δεις το αστέρι της αυγής

 Σε τούτη την απέθαντη παλιά διαδρομή σου
 συνοδοιπόρος φίλος σου, δεν ήτανε κανείς
 τα σ’ αγαπώ σου πούλαγες , χάριζες το κορμί σου
 ψάχνοντας για σπαρτάρισμα αρχαίας ηδονής

 Τους ήλιους σου ρακένδυτους σε κόσμους περιφέρεις
 λέγοντας: «Οι αχτίνες τους χωλαίνουν απ’ τα χτες»
σε χείλη που σε πρόδωσαν , γλυκό φιλί προσφέρεις
 κι οι πόρτες λες του έρωτα γι αυτά είναι ανοιχτές

 Θα είμαι λες το απύθμενο πηγάδι που θα σκύβεις
 για το στερνό καθρέφτισμα πριν μπεις σε ποταμούς
 στης Κασταλίας το νερό, το σώμα σου θα νίβεις
 να μπει καθάριο, αμόλυντο, στης νύχτας τους βωμούς

 Πως να φορέσω τα σκουτιά, που να ‘βρω μάγων χύτρα
 ν’ αδειάσω φως που μου έστειλαν Αντάρης, Πολικός,
που να ζητήσω δανεικά, να μαζευτούν τα λύτρα
 που οι θύτες μου ζητήσανε, κι είναι ο καιρός κακός

21
Μισοί πουλούσαν όνειρα
 αγάπες είχαν τάξει
 άλλοι ψαλλίδιζαν φτερά
 κανείς να μη πετάξει
 κι εσύ που λες πως μ’ αγαπάς
 μετράς τις ενοχές σου
 τη μια στους ήλιους σου με πας
 την άλλη στις βροχές σου

 Άλλοι διπλώνουν τον καιρό
 με χίλια παρακάλια
 και δεν απλώνουν το χορό
 ν’ ανοίξει σαν βεντάλια
 μα πες μου πως ν’ αντέξει ο νους
 και το κορμί στα πάθη
 τη μια με πας στους ουρανούς
 την άλλη στ’ άγρια βάθη

 Κι αυτοί που λέγαν θα πετούν
 κι αγάπες θα βαθαίνουν
 στον έρωτα παραπατούν
 στο σ’ αγαπώ πεθαίνουν
 κι ενώ με πλέκεις , και μεθώ
 σ’ έναν ιστό αράχνης
 την μια μου λες: «θα σ’ αρνηθώ»
κι αργότερα με ψάχνεις

(Ρ)Στης αγωνίας μας το μπλοκ
 τη μια καλά την άλλη σοκ
 σε γράφω με μελάνι
 Μα με πετάει , με χαλά
 μια χαμηλά, μία ψηλά,
του «Αντίο» το φιρμάνι

27.11.09

22

Είναι οι δράκαινες πολλές
 μες στου κόσμου τις φυλές
 τους αρχόντους πλησιάζουν
 και τον κόσμο εξουσιάζουν

 Στις παλιότερες γενιές
 φέρνανε τις παγωνιές
 καίγαν το μικρό χωριό μας
 κι ετοιμάζαν το φευγιό μας

 Είναι οι δράκαινες παντού
 κάνουν μάγια και….βουντού
 κι αν δεν φτάσει ο Διγενής μας
 Αχ! δεν θα σωθεί κανείς μας!!!!
19/03/2019

23

Με της νυχτας τους δρομείς
 μες στις παρυφές του δρόμου
 περπατήσαμε κι εμείς
 και ας είμαστε εκτος-νόμου.

Μας συλλάβαν τελικά
 λίγο πριν από το μπάρκο
 βιάσανε τη Ναυσικά
 και σκοτώσανε τον Μάρκο

 Με της νύχτας τους δρομείς
 με το δάγκωμα από....κόμπρα
 χάθηκε κι ο Γιακουμής
 ένα απ' τα παιδιά τα ντόμπρα

24/9/2019

24
Στην Πέργαμο φαντάρος, δραματουργός στην Κω,
με φως τσιγγάνου ήλιου το αρχαίο φονικό,
παρότι σε δροσίζω σε κύμα άλλου γιαλού
 το μέλι των φιλιών σου το χάριζες αλλού

 Να βγει το βότσαλό μου
 μου λες σε ακτή, γυαλί,
ζητάς τον οβολό μου
 να δώσεις το φιλί,
εκλιπαρείς να δείχνω
 βαθύσκιωτα φωτιάς,
ν’ ανάψεις χρόνου λύχνο
 να δεις πυρσούς νυχτιάς

 Μα αν θες να μ’ αναστείλεις
 ποτέ μη σε χαρώ
 το σ’ αγαπώ να στείλεις
 με φεγγαριών φτερό,
ή πες ναρθώ κοντά σου
 με βογγητό πνιχτό
 στις νάρκες του έρωτά σου
 να μπω να τιναχτώ

25
Με κύλισες σε νυχτωδία
 ίσως να ήταν και γραφτό
 κι απ΄το μακέλλεμα του Δία
της Ήρας έγινα σφα;χτό

Η Αθηνά κι ο Ποσειδώνας
 με ύφος μου είπανε βαθύ:
Παιδί μου τουτος ο αγώνας
 απ΄την αρχή έχει χαθεί

Με κύλισες σε νυχτωδία
 σε κάστρο μ΄έκλεισες παλιό
 η αγάπη σου ήταν τραγωδία
 κι το φιλί σου ...μακελειό

16/9/2019

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 28