Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ΠΟΙΟΣ

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 16
1
ΓΥΜΝΟ ΠΟΥΛΙ
Γυμνο πουλι χωρις λαλιά
μες στο κλουβι του μοναχό ονειρα κανει
Ο ουρανος του μιά σταλια
μα γιά να αγγιξει τον Θεο τού φτανει

Μεσα στις αρρωστες νυχτιές
χυδαια φαναρια που παρίσταναν τ'αστερια
γιόμισαν την ψυχη σκιές
γι αυτο βασταει μες στο ραμφος του μαχαιρια

Γυμνο πουλι χωρις φτερα
μες στο κλουβι του σχεδιαζει ενα ταξιδι
να παει σε δεντρα λυγερα
να δει τι απεγινε το μηλο και το φιδι

Μεσα σε μερες θλιβερες
ηρθανε μπορες που παρίσταναν λιακαδες
μα ηταν υγρες και βρωμερες
και οι λασπες που'εκρυψαν την μοιρα του, οκαδες

Γυμνο πουλι χωρις φωλιά
μες στο κλουβι του εβαρεθηκε κρυμμενο
και ετοιμαζει διαολιά
να βγει να σκισει οποιο εχει πεπρωμενο

Αν δειτε ενα πουλι γυμνο να σας κοιτα
στο χιονι
προσεχτε...εχθρους σας βλεπει και εχθρους
σκοτωνει

Α.Π.

2
Φυσα μαιστρο
τραβα το κλειστρο
και απ'το Λιβαδι
βαλε σημαδι
και σ'οτι αγαπας
κατα ριπας
βαρα στις σκεψεις
να σακατεψεις
με μιά δεσμιδα
καθε ελπιδα
πως θα γυρισει
που με εχει αφήσει.
Του Αινου υψη
τουτη την θλιψη
καντε τη χιονι
και οπως θα λειωνει
ρεμα να γινει
σε μιά αγρια δινη
μαζι να παρει
και το ''μακαρι''
Και συ Σεπτεμβρη
οταν θα μ'εβρει
ξανα η σκεψη
πως θα επιστρεψει
συννεφο στιψε
και μπορα ριξε
να με ξεπλυνει
μη βρω γαληνη
Μα αν στο αιμα
με αλλο ενα ψεμα
μπαινει εκεινη
...σαν ηρωινη..
με ενα ξυραφι
κι'ας παω στραφι
πληγες θα ανοιξω
δοντια θα μπηξω
το αιμα να βγεί
απ'την πληγη
μεχρι να αδειασει
σ'ολη την Λασση
Α.Π.

3
Σ΄ ευχαριστώ ΠΟΙΟΣ ...  :) ... μεταξύ μας, μια σχιζοφρένεια την έχει νομίζω !  ;D
/Πέτροc  8)
μη σου πω και δυο τις εχει

4
Δεν περιμένω

Δεν περιμένω σύνεση παρά απ’ τους εφήβους
ούτε και προβληματισμό παρά απ’ τη χαρά
ούτε του όχλου απόφαση μα μόνο από τους λίγους
ούτε στυγνό αυταρχισμό μα απ’ την Αριστερά
ούτε ειλικρίνεια μα απ’ αυτόν που θέλει το κακό μου
ούτε γαλήνη εκτός αυτού πού έχει ζήσει πόνο
ούτε και ταπεινότητα παρά απ’ τον εαυτό μου
και πόθο δεν προσμένω πια παρά από ‘σένα μόνο

Δεν περιμένω έπαρση παρά απ’ το νικημένο
και δικαιοσύνη δε φρονώ παρά απ’ το νικητή
ούτ΄ επανάσταση σωστή μα από τον βολεμένο
Αριστοφάνη σάτιρα μόνο απ’ το δικαστή
ίσως μόνο ο νεόπλουτος ήθος να με διδάξει
ούτε κι αυτοσυγκράτηση ‘τός πού ’χει κάνει φόνο
ούτε κι αξιοπρέπεια μα ‘κείνος που ’χει κλάψει
κι αγάπη δεν προσμένω πια παρά από ‘σένα μόνο

Δεν περιμένω διαφθορά μα απ’ του σκακιού το πούλι
ή σκέψη βαθυστόχαστη παρά απ’ το λαό
ούτε ποτάμια αίματος παρά απ’ το θεούλη
ούτ’ άσπιλη αθωότητα μα απ’ τον πολιτικό
ούτ’ ασωτία και χλιδή παρά απ’ το μετανάστη
ούτε και κατανόηση ‘πό μάτια πού ‘χουν φθόνο
σιγή τε και γαλήνεψη μα απ’ το κλεινόν μας Άστυ
και ευτυχία αληθινή παρά από ‘σένα μόνο 

Ποτέ δεν τα περίμενα αυτά όλα από ‘μένα
έκανα υπερπροσπάθεια και ξεγελώ εαυτόν
τόση χαρά όμως μου ‘δωσε να γράφω στα χαμένα
ραμμένος για τα μέτρα μου ο Φρανσουά Βιγιόν ;
ολα λοιπόν τα σκάρωσα γιατί αυτόν το χρόνο
cταυρώθηκε η ελπίδα μου πάνω σε ‘σένα μόνο

Πέτροc / Νοεμβριος 2017
ομορφο μελανχολικο σαν το ηλιοβασιλεμα....το διαβασα και το ξαναδιαβασα...και παντα ηταν αλλιωτικο

5
απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!

αλλά έχω μια απορία, ποιο χαμένο ταίρι να βρει?
το χαμενο της ταιρι ειναι ο αντρας της που πεθανε πριν απο εκεινη

6


ΜΟΝΟ ΜΙΑ

Και του λογγου το αερακι

το καντηλι θα της σβησει

και ο γλαρος της Τσουρουνας

τα ματακια θα της κλεισει



ενας αγγελος μες στα ασπρα

θα την παρει απ'το χερι

που πεθυμησε για να'βρει

το χαμενο της το ταιρι



Πισω μεινανε να ανοιξουν

επτασφραγιστο κιταπι

για να μαθουν που να ψαξουν

τοση που εδινε αγαπη



Ποια αγκαλη ποιανου χαδι

ποιο φιλι μεσα την εχει

ποιος οσο μακριά και αν παει

θα ειναι εκει να τους προσεχει



Μα το μαθαν και το  ξερουν

και παρηγορια καμία

οσα οι αλλοι και αν τους δωσουν

Μανα ειναι μονο μία

Α.Π.

7
Πώς γίνεται να έχεις τόσο δίκιο; ''ασταθής'', ήταν στο πρωτότυπο.
Σ' ευχαριστώ.
   ναι ...τωρα εχω την εικονα και το συναισθημα

8
Η άβουλη παρουσία μου, στο άχρωμο, αυθαίρετο δώμα της ταράτσας,
διέκοψε, ανεξήγητα, την δίχως προορισμό, βουβή πτήση του μαύρου γλάρου.
Γύρω, στήσαν ιπτάμενο χορό, κόκινα χελιδόνια,
σαν πολεμικό τελετουργικό, πυγμαίων στρατιωτών,
πριν ξεκινήσουν για την μάχη, στα δύσβατα ρουμάνια,
της χωρίς όρια πατρίδας.
Εκείνης της πατρίδας, που είχε σαν στόχο του,
το ανιαρό ταξίδι των γέρων πελαργών.
Απέναντι, ακίνητος εγώ,
με την καρδιά μου ανοιχτή πληγή,
να προσπαθώ, απαθής,
να τερματίσω την πυώδη διαροή


πως εισαι απαθης ενω προσπαθεις?   στην προσπαθεια δεν υπαρχει απαθεια νομιζω...ισως να κανω αι λαθος


9
υπαρχει καποιο παιδι να μου κανει αυτο το τραγουδι ...τραγουδι?....ευχαριστω εκ των προτερων

10
Σκεψεις σκορπιες
Εγω δεν ημουνα ποτέ το Καλοκαιρι
να σου στεγνωσει την ψυχη που ειχε μουσκεψει
ουτε της πιατσας το παμπονηρο ξεφτερι
που με δυό ψεματα τους φοβους σου θα κλεψει
Εγω που ημουνα μιά αδειανη σελιδα
γιατι βαρεθηκαν τα γραμματα και φυγαν
και εσυ σε ενα πεφταστερι θρυαλλιδα
να αναρωτιεσαι οι ουρανοι σου που να πηγαν
Μεσα στου μαγου το καπελο δυό πιτσουνια
μα ο μαγος γερος και το κολπο εχει ξεχασει
εσυ σε ξενα μονοπατια απο κουνια
και γω σε αδιαβατη λεωφορο να ειμαι σταση
Μα οταν ο φοβος σε αγκαλια μεσα σε κλεισει
και η μοναξια σου ψαξει σωμα να φοραει
στην τελευταια την ελπιδα μου πριν σβησει
κι'αλλο ενα ψεμα θα της πω να μην ποναει
Α,Π,

11
Σκιες
Δεν το ειχε δει
πως μια μαυρη σκια
πιο μεγαλη απ'την νυχτα
στο κατοπι συνεχεια την εχει
Οσπου πισω απ΄την πλατη της νιωθει
να ανασαινουνε χιλιες σιωπες
και γυριζει και βλεπει
...της σκιας της πως ειναι η ...σκια
η μια νεα και η αλλη γρια
πανικοβλητη αρχιζει
με οση δυναμη εχει να τρεχει
Μα ο αερας καθως
τα ξανθα της μαλλιά ξεχτενιζει
σιγανα μες στο αυτι της
οπως τρεχουνε της ψιθυριζει
''Οι σκιες που σου φερνουνε τρομο
διπλα σου ητανε σε ολο το δρομο
και η σκια που σε σενανε μοιαζει
ειναι αυτη που πιο πολυ σε τρομαζει''
Α.Π.

12
Πολύ καλό! Αν επιτρέπεις θα δοκίμαζα να του φτιάξω μουσικούλα.
    ανυπομονω φιλε

13
ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ
Σε ανεμιστηρα θα ριξω την φρικη
αιμα θα βρασω να πιω μες στο μπρικι
με τα αντερα μου κρεμαλες θα πλεξω
και την ψυχη μου με κωνειο θα βρεξω

την κολασμενη κραυγη μου να βγαλω
προτου ανθρωπακι μικρο ξεπροβαλλω
και πριν χορεψω στον ρυθμο του αρκουδιαρη
θα γινω ο θυτης το θυμα το φτυαρι

Μες στην πλατεια σε οθονη μεγαλη
μιά ασπρομαυρη μηχανη θα προβαλει
ολα εκεινα που δεν εχω γινει
μα που για εκεινα ο κοσμος με κρινει

και θεατης με τους αλλους κι'εγω
με το ποπ κορν μου προτου να πνιγω
θα σηκωθω την αυλαια να ριξω
και οπου προλαβω τα δοντια θα μπηξω

Α.Π.

14
να σαι καλα φιλε μου

15
Καιαδας
Στις υπερφλιαρες απουσιες , στις άδειες σκιες
στις μετεωρες σκεψεις , στους αντιλάλους του χθες
στις ενοχές που τρυπανε σαν αγκαθι στην φτερνα
και το χθες που αλυχτάει μες στου φοβου την πένα

βαλε φως βαλε χρωμα
δωσε προσωπο,σωμα
για να δεις τι σε καιει
ποιος ο αθωος ,ποιος φταιει

θρηνησε οτι εχεις χασει
μα οτι σε εχει ξεχασει
παρε γομα και σβηστο
και στο τιποτα κλείστο

Τις αξημερωτες σιωπες ,τους κωφαλαλους ηχους
τις οθονες των τοιχων ,τους αγραμματους στιχους
τις σελιδες τις άδειες, τις μουτζουρες του νου
τις αναπηρες λεξεις , τις φυλακές του κενου

βάλτα ολα αραδα
σε μιά ασπρη φυλλαδα
και απο ενα Καιαδα
πετα τη την ρημαδα

Α,Π,

16

Εκειά που τραγουδω
Του βραχου οστρακα και αχινοί στα φύκια
σπηλιες που χασκετε στα πόδια μου απο κατω
βοτσαλα λούστρινα και ασπριδερά χαλίκια
καβούρι που ερχεσαι και χανεσαι τρεχάτο

των στεναγμών μου τα κρυφά μην μου τα μαρτυρησετε

και στου Αύγουστου τα κύματα μεσα να τα σκορπισετε
και οταν θα ερθω σαν σκιά μολις θα σουρουπωσει
το μονοπατι καψτε το κανεις να μην ζυγωσει


γιατι εκειά που τραγουδω απ'την ψυχη μου βγηκαν
και καλοκαιρια κι' Αύγουστοι στους στιχους μου καηκαν
και εγω Χειμωνας που εγινα την φλογα της να σβησω
εγω που η Ανοιξη ημουνα τοτες πριν την γνωρισω

Α.Π.

17
Εκειά που τραγουδω
Του βραχου οστρακα και αχινοί στα φύκια
σπηλιες που χασκετε στα πόδια μου απο κατω
βοτσαλα λούστρινα και ασπριδερά χαλίκια
καβούρι που ερχεσαι και χανεσαι τρεχάτο

των στεναγμών μου τα κρυφά μην μου τα μαρτυρησετε
και στου Αύγουστου τα κύματα μεσα να τα σκορπισετε
και οταν θα ερθω σαν σκιά μολις θα σουρουπωσει
το μονοπατι καψτε το κανεις να μην ζυγωσει


γιατι εκειά που τραγουδω απ'την ψυχη μου βγηκαν
και καλοκαιρια κι' Αύγουστοι στους στιχους μου καηκαν
και εγω Χειμωνας που εγινα την φλογα της να σβησω
εγω που η Ανοιξη ημουνα τοτες πριν την γνωρισω

Α.Π.

18
Δικαστης

Αν δεις την απουσια μου
και  κατσει απεναντι σου
και στη μπουνατσα της σιωπης
γινει το καραντί σου

αν ερθουνε οι σκεψεις μου
κι' ακουσεις την μιλιά μου
αν βρεις κατι στον παγκο σου
απ'την αφέλειά μου

Αν θα σου λειψει η δροσια
στην παγωμενη μπυρα
κι'αν βρεις να λειπει εν' 'α'ντε γεια''
στην αλλην 'ε τη γυρα

θα ειναι η πρωτη η φορά
που θα με δεις νομιζω
κ'ισως ακουσεις τοτε νες
πως στα βουβά γαυγιζω

Μα αν θα δεις στη θεση μου
αλλον που θα μου μοιαζει
λυπαμαι μα δεν ειμαι εγω
αυτος που σε δικαζει
Α.Π.

19



[/size][/color]

....
.........
Και η καταιγιδα η πυρινη
η της φωτιας η λαιλαπα
πηρε τη σταχτη ολης της γης
και τους καπνους της κολασης
και σκεπασε οσα εκαψε
γιατι να δει δεν αντεχε
της λυσσας της τα θυματα.
Και ο λυγμος καποιου σκυλιου
που εψαχνε τον κοσμο του
στα αποκαιδια εσβησε
Σειρηνες γυρω ουρλιαζαν
για να σκεπασουν τις φωνες
που απαντηση γυρευανε
απο οσους πιά χαθηκανε
Μα πιο πολυ η θαλασσα
ειναι εκεινη που θρηνει
Γιατι δεν εκανε γιαλους
με μανιασμενα κυματα
τους τοσους βραχους και γκρεμους?
Και δεν μπορεσαν πιο πολλοι
στην αγκαλια της να βρεθουν
και στις φωτιες τους εχασε?
Α.Π.
[/size][/size][/font][/color]
[/t][/t]
[/td][/tr][/table]

20
Λοιπά / Απ: πυρκαγιές
« στις: 24/07/18, 23:22 »
που ΞΑΝΑσυνεβη........απυθμενη λυπη οργη και φοβο  γιατι αυριο μπορει να ειναι ο γειτωνας μου η ο φιλος μου η εγω...οργη για ολλα αυτα τα ανθρωπακια με τα αξιωματα και φοβο γιατι ειναι ξεκαθαρο οτι ειμαστε μια ανοχυρωτη χωρα...και λυπη για το προφανες

21


ΔΥΣΗ
Κοιταξες και ειδες
σταχτες και αδεια πακετα απο τσιγαρα
βρωμικα και αδεια στρωματα
και στο πατωμα δυό σωματα
που καποτε νομιζω τα φορουσαμε
Με μισησες που σε εφερα ξανα
στην καμαρα που πεταξες τα νιατα σου
στη θαλασσα που εσβησε το κυμα σου
στην αμμο που εχαραξε το σχημα σου
που σε εκανε ο χρονος να τρομαξεις
Σε μισησα που ακομη σ'αγαπω
που εγερασα κι'ακομα να στο πω
που σ'ανασταινω μεσα στα ονειρα μου
Με κοιταξες ξανα
Μες σε ενα των ματιων σου ανοιγοκλεισμα
τριαντα χρονια περασαν
τα παντα γυρω γερασαν
και ενοχο βιαστηκες να φτιαξεις
Και εφυγα προτου σκουρια να δεις
πριν γινω το γυαλι που θα κοπεις
προτου σκοτωσουμε οσα ειχαμε ζησει
Και αφου μονο με ματια εσυ κοιτας
κι'αφου τυφλά ειν'τα ματια της καρδιας
λυπαμαι μα ειναι το δικιο σου διπλο...
δεν ειναι η ανατολη ποτέ στη δυση
Α.Π.

22






Η ΜΟΙΡΑ

Στην ακρη του δρομου στο τελος της νυχτας
την ειδα την μοιρα ξανθια ειχε την κομη
το βλεμμα στο χωμα και λαμψη απ'τα αστερια
πως με ελιωσε τοτε...πως λιωνω ακομη

Αν δεις μια νεραιδα που μοιαζει με εκεινη που στα ονειρα ερχεται
μακρια της αμεσως να τρεξεις
πληγωμενο ειναι αγριμι καταιγιδα διωγμενη και του αδίκου το δακρυ
των βιβλιων οι αγραφες λεξεις

μα αν στην ματιά της σε κλεισει
η μοιρα σου θα ειναι ...χαλαλι
νιωσε ολη τη θερμη πιες ολο τον φοβο
μεχρι να σ'αφησει
σπασμενο ξεραδι και χάλι

Στην ακρη του δρομου στο τελος της νυχτας
εκει που τα παθη νικανε
οι αληθειες που λενε μονο ψευτικα λογια
σκυφτες μιά αλλη μοιρα ζητανε

Α.Π.


23
ΠΑΡΑΜ ΠΑΡΑΜ ΠΑΡΑΜ
Και του αστεριου η φλογα χαθηκε
πρωτη φορα ειδα τη νυχτα σκοτεινη
κι'αντικριστα ξενη σκια ηρθε και σταθηκε
σαν δικαστης με το σφυρι και την ποινη
Του κλοουν τα ρουχα απ'τα καγκελα τα κρεμασαν
στεγνωσε η θλιψη πανω στα πικρα τα αστεια
οι φιλοι με ειδαν μα για αλλονε με περασαν
και οι συγγενεις με κοιταγαν με δυσπιστια
Που εγω τραγουδαγα παράμ..παράμ...παρέρο
παραράμ
και τη ζωη σου πως την εκανες βρε γερο
γης Μαδιάμ
Ο ακροβατης και ο κλοουν ποσο μου έλειψαν
τα αλματα και τα σχοινια ισορροπιας
ποσο αγαπώ οσους το διχτυ επαρελειψαν
και οσους θυματα ειναι μιάς χρεοκοπιας
Του ακροβατη τα σχοινια μενουν δεμενα
και πανω τους ισορροπουν τα αδεια χρονια
ομωςς καμιά φορά θα βλεπετε και μενα
που απ'το σχοινι γκρεμοτσακιζομαι αιώνια
και τραγουδω παράμ..παράμ..παράμ παρερο
παραράμ
και τη ζωη σου πως την εκανες βρε γερο
γης Μαδιάμ
Α.Π.

24
ενιωσα  την αναγκη να μοιραστω μαζι σας αυτο το τραγουδι μου εχοντας το γνωθι σ αυτον για το ποσο κακοφτιαγμενο ειναι


! No longer available

25
ΣΤΟ ΛΟΓΓΟ
Και οσα νομιζες δικα σου ,γεννημα σου
ητανε μεσα στην πραματεια που πουλουσες για να ζησεις
και οτι αγορασες με το υστερημα σου
προσαναμα ηταν στις φωτιες που τοσο πασχιζες να σβησεις

Στων τουριστων το περασμα
το γελιο σου βιτρινα
δυό ανασες και ενα κερασμα
σε μιά ρηχή πισινα

Για ποια Ιθακη λες πως παλι θα κινησεις?
τα ταξιδιαρικα πουλια θελουν κοπαδι
για ποια βασιλισσα μνηστηρες θα νικησεις?
αφου αιωνια το παλατι ηταν ρημαδι

Πανω στον Λογγο πνιγεσαι
και στα ανοιχτα κοιταζεις
στα ψεματα τυλιγεσαι
ψευτικος να μη μοιαζεις
Α.Π.

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 16