Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ivikos

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 48
1
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / Νούφαρα
« στις: Χθες στις 14:36 »
Δέκα νούφαρα απ' τη λίμνη
 έκλεψα κάποια βραδιά μου
 μα δεν ακουστήκαν ύμνοι
για τον έρωτα καρδιά μου

Με συλλάβανε δυό παίδες
 από την αστυνομία
 μου περάσαν χειροπέδες
 που ήμουν μες στην ανομία

Δέκα νούφαρα απ' τη λίμνη
 σου 'δωσα για αγάπης φόρο
 σου έκανα έρωτα στην πρύμνη
 μου 'δωσες φιλιά για δώρο

9/12/2018

2
Τα υπέργηρα τ’ αρχαία καφενεία
 που είχανε καρέκλα από ψαθί
 γιατρεύαν της καρδιάς την αγωνία
 τον πόνο απαλύναν τον βαθύ

 στα τσίγκινα τραπέζια τους οι μόρτες
 αφήναν τον καφέ και το ποτό
 και ρίχνανε τα ζάρια για τις «πόρτες»,
ή η μάνα να πιαστεί στο «πλακωτό»

και μάχες για το γκολ του Νεστορίδη
 για το έμβασμα απ’ την Αμερική,
αν βρίζαν βασιλιά τους τρώει το φίδι…
κι απέναντι οι Βενιζελικοί!!!

Εκεί καθημερνή , εκεί και σκόλη,
εκεί κουβέντα για τη μάνα γη,
της μοίρας τους εκεί το άδειο πιστόλι
 εκεί των προβλημάτων η φυγή

 στα υπέργηρα, τ’ αρχαία καφενεία
 το κράτος μ’ έναν τρόπο παστρικό
 καλύπτει μια στυγνή δολοφονία
 εκεί για την αγάπη φονικό!!!!!!

3
Τα σ’ αγαπώ σου γραμμένα
 στα μέρη που ναυαγώ
 ούτε θα μπω στην αρένα
 ταύρος δεν γίνομαι εγώ

 Άλλοι θα λένε σε θέλω
 ώσπου ν’ ακούσεις το: «Πυρ!!!»,
δεν τον μπορώ τον Οθέλο
 μα μου την δίνει κι ο Ληρ

 Με των φιλιών μου το γρόσσι
 μ’ επιταγές δάκρυα
 σε είχα λιγάκι ζυγώσει
 έφυγες όμως μακριά

 Αχ! την αγάπη σου να ‘χα
 στον ήλιο μου να λουστείς,
μ’ αν θα σ’ αγγίξω μονάχα
 ξέρω πως θ’ αφανιστείς

 Τα σ’ αγαπώ σου γραμμένα
 στις φυλλωσιές του γιαλού,
είπες θα φύγεις μ’ εμένα,
έφυγες με άλλον γι’ αλλού

4

Στων λιμανιών τους την χλιδή
 λιμενεργάτες κι αοιδοί
 πίνουνε τσαϊ
 έχει προβλήματα η αυγή
 στο ερώτημα αν ξαναβγεί
 πάλι κλωτσάει
 Να σωθούμε απ’ το ναυάγιο
 όλοι κάνουμε τρισάγιο

 Θα κάνω στους θεούς σου ανοίγματα
 μήπως μ’ ευχές και μ’ αγιασμούς
 μου λύσουν του έρωτα τα αινίγματα
 κι αγάπης γόρδιους δεσμούς

 Στου κοινοβούλιου τα σκαλιά
 τρακόσιοι νάνοι αγκαλιά
 μας ξεπουλάνε
 αμίλητοι χρόνια βουβοί
 είναι η ζωή πανάκριβή
 κι αυτοί γελάνε
 Η φουρτούνα για να φύγει
 ας χαθούνε κι άλλοι λίγοι

 Θα κάνω στους θεούς σου ανοίγματα
 μήπως μ’ ευχές και μ’ αγιασμούς
 μου λύσουν του έρωτα τα αινίγματα
 κι αγάπης γόρδιους δεσμούς

 Και στων σταθμών τη σιχασιά
 μες στων καπνών την ξιπασιά
 προθέσεις άγιες
 μα ο κόσμος να ρωτά αρχινά
 για πού το τραίνο ξεκινά
 χωρίς τις ράγες
 Με θυμό και μ’ άγριο μένος
 δεν ακούει ο καπαιτρένος

 Θα κάνω στους θεούς σου ανοίγματα
 μήπως μ’ ευχές και μ’ αγιασμούς
 μου λύσουν του έρωτα τα αινίγματα
 κι αγάπης γόρδιους δεσμούς

5
Αρμάτων θύλακες....πορείες.... εμπλοκές
 γεμάτοι αίματα φοιτήτριες και φίλοι
 είχες συνήθεια την αγάπη μου να καις
να ξεδιψάς είχες την τάση, σε άλλα χείλη

Χειροβομβίδες .......καπνογόνα...σωρηδόν
 πέντε συλλήψεις....διαδήλωση στη ΓΑΔΑ
 μιά γκαρσονιέρα με μικρούλι εμβαδόν
 σε αποκορύφωμα του έρωτα τα γράδα

Αρμάτων θύλακες Ηπείρου κι Αχαρνών
 θρυμματισμένη της Λενιώς η τζαμαρία
 το παλικάρι, κάπου είκοσι χρονών
 με Kawasaki το΄χε χάσει η Μαρία!!!!

28/11/2018

6
Βόλος....Τρίκαλα....Περτούλι
μου ξανέμισαν το βιος
στης ανηφοριάς το τούλι
έχω γίνει παραγιός

Κι όπως τα περνούσα φίνα
με αγάπες και φιλί
δέχτηκα μες στην Αθήνα
τη χαριστική βολή

Βόλος....Τρίκαλα....Περτούλι
αναμνήσεις απ' το χτες
κόμπος έγινε το τούλι
κι οι αγάπες μου φριχτές

26/11/2018




 

7
Έχω μια θέα σε γης φιλέτο
 μα μένω μόνος τις Κυριακές
 με είχες δικάσει μ΄ένα στιλέτο
κι είχες διαλέξει για να με καις

Έχω μια θέα προς το ποτάμι
 γεμάτος με άστρα ο ουρανός
 μα η ζωή μου είναι κατράμι
 κι ο ερωτάς μας πια μακρινός

Έχω λιμάρει κάθε γωνία
 να βλέπω τ' άνθη τα μενεξιά
 μα έχω φως μου μια αγωνία
 μη γείρω πάλι στη μοναξιά

25/11/2018

8
Του φεγγαριού το πανωπροίκι
 το ρίξαν σε άγριες νυχτιές
 τα σ’ αγαπώ σου μύθων κρίκοι
 που αγόρια κρέμαγες νυχτιές

 Οι ήλιοι σου καημοί του ονείρου
 σβήνανε πάντα τις βραδιές,
τα χάδια σου κελιά του απείρου
 που φυλακίζουνε καρδιές.

Κι εγώ, βροχή παλιά του κόσμου
 σε διψασμένη πέφτω γη,
το Αντίο σου, ο θάνατός μου,
το γεια σου πίκρα μου κι οργή


9
Ρεφάρω φιλί κι αγκαλιά
 κυλώ σε αγάπης μεθύσι
 κεντώ τ’ αγαπώ τα παλιά
 κανείς μη μπορεί να τα σβήσει.
Σνιφάρω ένα χάδι γλυκό
 ξανά το αγαπώ σου, σου κλέβω,
τους φόβους μου για να νικώ,
στον Άδη σου για να κατέβω.
Κι εσύ της καρδιάς μου πληγή,
και Κέρβερος, και Περσεφόνη,
μου λες να γυρίσω στη γη
 για χάρη σου γίναν δυό φόνοι.

 (Ρ)Αγάπη ποτέ σου δεν χάρισες,
«φευγιό» είχες για ιδανικό σου,
με δάκρυ και μ’ έρωτα σάρισες
 με νίκησες στον Γρανικό σου

 Ρεφάρω φιλί και κορμί
 με δυό σ’ αγαπώ για καπάρο,
αλλάζω αγάπης γραμμή
 το κάστρο σου μήπως το πάρω.
Μεθώ με αγάπης κρασί
 με εχθρούς μου έχεις φτιάξει φατρία
 χρονιές σε κυκλώνω, μα εσύ
 δεν πέφτεις και μοιάζεις στην Τροία.
Μη χαίρεσαι όμως πολύ
 για όσα φεγγάρια κι αν λείπω
 θα είμαι σε αγάπης κελί
 θα φτιάχνω τον Δούρειο ίππο

(Ρ)Αγάπη ποτέ σου δεν χάρισες,
«φευγιό» είχες για ιδανικό σου
 με δάκρυ και μ’ έρωτα σάρισες
 με νίκησες στον Γρανικό σου

10


Είχα επιστρέψει την γκανιότα απ’ το φιλί
 και τα όνειρά μου τα ’χα κρύψει σε λημέρι
 τα αισθήματά μου μ’ ένα ιπτάμενο χαλί
 τα ταξιδεύω για της νύχτας σου τα μέρη.

Είχα χτυπήσει των καημών την οροφή
 τα σ’ αγαπώ μου ξεροστάλιαζαν στον πάγο,
στου Ολύμπου είπα ν’ ανεβώ την κορυφή
 μα είχε φύγει η Αθηνά με κάποιο μάγο.

Κι όταν η μπίλια είχε κάτσει στο «ποθώ»
τα δυο σου μάτια γαλανοί ωκεανοί μου,
μα η αγάπη μας στον μαύρο τον βυθό
 και τα φιλιά σου στα σκοτάδια τ’ αχανή μου

 Πάλι της τρίαινας το χτύπημα θα βγει
 θύτης σου πάλι , τιμωρός ο Ποσειδώνας,
στην τρικυμία του αγαπώ σου η κραυγή
 πάλι ναυάγιο της αγάπης ο αγώνας

11
Στης λησμονιάς μου τις αυλές
 στης πίκρας το παρτέρι
 φύτευα τις ανατολές
 και σου ’στηνα καρτέρι
 έλεγα Μάης αν θα ’ρθει
 τα χιόνια άμα λιώσουν
 πως στο παρτέρι το βαθύ
 ήλιοι σου θα φυτρώσουν

(Ρ)Πάντοτε σου άρεσε να λες
 την μια απ’ τις δέκα εντολές
 δεν διάβασες δεν είδες
 γιατί έκρυβε παγίδες

 Στης λησμονιάς μου το γιαλό
 σ’ έψαχνα βήμα-βήμα
 τα δυο σου χείλη να φιλώ
 μα μ’ έδιωχνε το κύμα
 κι είπα πριν μπει η πυρκαγιά
 να γίνω οδηγός σου
 μα το μπουρίνι ενός σου «γεια»
μ’ έκανε ναυαγό σου

(Ρ)Πάντοτε σου άρεσε να λες
 την μια απ’ τις δέκα εντολές
 δεν διάβασες δεν είδες
 γιατί έκρυβε παγίδες

12
Μη μου μιλάς βαριεστημένα, αργά, και ράθυμα
 το φροντιστήριο ξανά μην αναβάλλεις
 έλα του έρωτα να κάνουμε το μάθημα
 και διαγώνισμα στο τέλος να μου βάλλεις

 Να μου λες: «Θα ‘μαι κει ρε μεγάλε
 σε μια κάμαρα , η αγάπη, κι εσύ,
τον σπασμό μου να δεις στο φινάλε
 να με πιεις σαν μια κούπα κρασί»

Απ’ το βιβλίο του κορμιού σου κάνω ανάγνωση
 και τις πλημμύρες σου ζητώ στην κιβωτό μου,
τα δυο σου χείλη να μου κάνουν τη διάγνωση
 κι αν στης αγάπης θα καώ τον πυρετό μου

 Να μου λες: «Θα ‘μαι κει ρε μεγάλε
 σε μια κάμαρα , η αγάπη, κι εσύ,
τον σπασμό μου να δεις στο φινάλε
 να με πιεις σαν μια κούπα κρασί»

Για τα φιλιά, για αγκαλιές, κι όχι για οξείδωση,
να μου μιλάς ώσπου η νυχτιά να μας μοιράσει,
και θα το δεις, θα ‘χω απίθανη επίδοση
 για να τον πάρω τον βαθμό πάνω απ’ την βάση

 Να μου λες: «Θα ‘μαι κει ρε μεγάλε
 σε μια κάμαρα , η αγάπη, κι εσύ,
τον σπασμό μου να δεις στο φινάλε
 να με πιεις σαν μια κούπα κρασί»

13

Άκληρες ώρες, λιτοδίαιτοι καιροί,
γούρικη λάμψη Σαββατιάτικη του Βέγα
 έσβησε πάλι το αγαπώ, ‘χάθη τ’ ωμέγα,
το παθιασμένο σου φιλί σβηστό κερί.

Αποσπερίτης, ενός λύχνου σου το φως,
γκαϊντας απόηχος γλυκός το σ’ αγαπώ σου,
έγερνα μόρτικα να κλέψω τον καρπό σου
 το άγιο κορμί σου μέγας πόθος μου κρυφός

«Αν έχεις» μου είπες «αλαβάστρινη τριχιά
 για να δεθεί το άστρο μόλις αγναντέψει
 έχεις, φιλί, μα και κορμί, καρδιά μου κλέψει
 της μπόρας θα ‘μαι η σταλιά σε αναβροχιά»

Αν όμως πλάθεις τα όνειρά μας με πηλό
 γράφεις σενάριο άλλο έργο ν’ ανεβάσεις
 ένα σου λέω, και ποτέ μη το ξεχάσεις
 το άγιο φιλί μου σε άλλα χείλη θα πουλώ

14
Σε ρυθμούς καταιγίδας η μπόρα,
σε αγάπης ποντάρω τη ρίμα,
του κορμιού περιμένω τα δώρα,
το φιλί σου , το πρώτο μου ποίημα

 Μα αναιρώ της αγάπης τα πρίμα
 όταν βλέπω σκιά στο κελί σου
 το αγαπώ σου το πήρε το κύμα
 σ άλλα χείλη πουλάς το φιλί σου.

Σε ρυθμούς, δολοφόνου στιλέτο,
που καρφώνει καρδιές προς την δύση
 τέτοια λάμψη που σκόρπισες φέτο
 ποιο φεγγάρι αντίκρυ να οπλίσει.

Με δυό ξίφη αγάπης σπασμένα
 και με τύψεις σαράντα Οθέλων
 με «Αγαπώ» θλιβερά σκουριασμένα
 τι μου λες να ξανάρθω στο μέλλον

15
Από τον Λούβρο ως την άκρη τ’ ουρανού
 με της αγάπης σου με τράβαγες το βίντζι
 και είχες κάνει τα μυστήρια του νου
 να μοιάζουν μάτια μου με Κώδικες Ντα –Βίντσι

 Στης Βενετίας , μες στ’ αυλάκια τ’ αχανή
 με τα στιχάκια οι παλιοί οι ποιητές μας
 κάναν το όνειρο φευγάτο να φανεί,
Γέφυρα να ‘ναι Στεναγμών οι έρωτές μας

 Κι εκεί στων Ίνκας τις πηγές που θα σε βρω
 του έρωτά μας θα μασάς την σάπια φλούδα
 στον Γολγοθά θ’ ανέβεις δίχως τον Σταυρό
 θα ‘σαι στο Όρος Ελαιών χωρίς Ιούδα!

16
Μέλι γεμάτοι των χειλιών μας οι αρμοί
 κεντήστρα η αγάπη στα παλιά κλωστήριά μας
 νύχτα, μελένιο μου κι αχόρταγο κορμί,
παραδομένο στα Ορφικά μυστήριά μας

 Με όνειρό μου, στο κορμί σου να κοπώ
 να πω: «Στο εξής δεν το μοιράζεσαι με άλλους»
να βγω μαζί σου σε σκοπέλους «Σ’ αγαπώ»
στης ηδονής σου να τρακάρω τους υφάλους.

Σε μιά παρτίδα θα σε παίξω απ’ την αρχή
 από την ξένη φυλακή να σε κερδίσω
 κι αν κάνω «κέντα» με στεντόρεια ιαχή
 θα πω: «Μου ανήκεις,σαν τρελός θα σ’ αγαπήσω»

Μέλι τα χείλη, και τα μάτια σου ουρανοί,
σε ποιους βωμούς να κάνω τάματα στον Δία
 στης αγκαλιάς σου να με πάρεις τ’ αχανή
 με του κορμιού σου να με πνίξεις τη σχεδία!

17
Είχα διαβάσει και τους τέσσερεις τους τόμους σου
 να σταματήσω εδώ, μου είπανε, πως πρέπει,
όταν με δέσανε σφιχτά στις λαιμητόμους σου
 να μη διαβάσω γι’ άλλους φόνους σε άλλα έπη

 Πρώτες σελίδες, ποιητές, γιορτές, και ρήτορες,
χίλια εμβατήρια, κι αγώνες στην παλαίστρα,
μα τσιμουδιά γι’ αυτά που πάθαν οι επιβήτορες,
για τους θανάτους στης αγχόνης σου την δέστρα.

Μου ΄πες να μπω, προτού μουντός γίνει ο ορίζοντας
 σ’ ένα κανό να βγούμε στους ωκεανούς σου,
σε είχα αγκαλιάσει και σαλπάραμε γνωρίζοντας
 πως μια νυχτιά θα σπαρταρίσω στους βωμούς σου.

Κι ήμουν ατίθασος στους βάρβαρους τους νόμους σου,
πως να το ξέρω όταν έφτασα με αγέρι
 και φωτογράφιζα ξανά τις λαιμητόμους σου
 πως θα κοπώ στο κοφτερό τους το μαχαίρι.

Διάβασα φως μου, στα κρυφά, και τα άλλα τα έπη σου
 το φρικαλέο σου το πασλ να το ενώσω
 κι είχε φανεί μέσα απ’ το βρόγχι, κι απ’ το λέπι σου,
πως στους βυθούς σου θα βρεθώ, κι εκεί θα λιώσω

 κι ως να σκεφτώ, κύμα νυχτιάς με ακροβόλησε
 να με αγκυλώσει με του θάνατου το αγκάθι,
τους μακελάρηδες καιρούς το ασκί σου αμόλυσε
 και ναυαγός σου σπαρταρώ σε άγρια βάθη

18
Ξεκλείδωτα της νύχτας τα φυλάκια
 τ’ αφήνω, πριν με πιάσει ο πανικός μου
 για χρόνια τα φιλιά σου είχα πανάκεια
 το χάδι σου, συντέλεια του κόσμου.

Το λίγο της αυγής στεγνά το πέρασες
 στις κόκκινες κλωστές να βγεις του Μάρτη,
απόστρατη η νυχτιά και την προσπέρασες
 με λίκνιζες στου έρωτα τον χάρτη

 μα κρύφτηκες στα λόγια τα παμπόνηρα
 καιγόσουν με τις νύχτες των κριμάτων
 θρυμμάτιζες αλόγιστα τα όνειρα
 πενθούσες στους λυγμούς των οραμάτων

 Κρυμμένα τα στιχάκια μου στον κλήδονα
 πως φούντωνε για το άπιαστο η ορμή μου,
αχ! να ‘παιρνα τα χείλη σου φιλήδονα,
να κένταγες καρδούλες στο κορμί μου

19
Με ταμπούρλα και πλέξεις ονείρων
 προσπαθούσες ν’ ανέβεις στα τοπ
 ο καιρός μακελάρης και είρων
 διαγράφει και ροκ, μα και ποπ

 ενώ είχε διαμάντι τον στίχο
 να πατήσει, και να εφορμά,
είναι η μπάντα που στέλνει έναν ήχο
 γιαλαντζί, βλαχορόκ, κι αχταρμά.

Κι ενώ μοιάζω μου λες στον Οθέλλο,
μία βόμβα πετάς να κοπώ:
«Τις νυχτιές στο κρεβάτι σε θέλω
 για προπόνηση, δεν σ’ αγαπώ».

Με στιχάκια και πλέξεις ονείρων
 μ’ έναν ήχο, γιαλών, ναυαγών,
χίλια Έπη να κάψεις Ομήρων
 η Ιθάκη σου θα ‘μαι εγώ


20

Της ορφάνιας αγάπη στο βλέμμα σου
 οι ματιές σου του έρωτα ήττες
 πυρετός το αγαπώ μου στο αίμα σου
 κι εσύ σε άλλους γυρίζεις πλανήτες

 Δεν με αφήνεις καρδιά μου τον δύστυχο
 με φιλιά τον καημό να ομορφήνω
 του έρωτά μου το τέταρτο δίστιχο
 το ‘χες σβήσει και μου ‘πες: «σε αφήνω»

Τα φεγγάρια, μου είπες κανόνιζες
 των γιαλών σου το χρώμα ν’ αλλάξουν
 τα μαχαίρια τις νύχτες τ’ ακόνιζες
 τα στερνά σ’ αγαπώ μου να σφάξουν

 Κι όταν ρώτησα το Σαββατόβραδο
 τι έχω φταίξει, μου λες δίχως θλίψη:
«σκαλοπάτι σε είχα το απόβραδο
 για ν’ ανέβω μονάχη στα ύψη»

21
Σε νυχτιές περιθωρίων οι στρατάρχες προχωρούν
 τα σπαθιά τους ακονίζουν τις στολές τους τις φορούν
 κι οδηγούν το ιππικό τους μες στης μάχης τη φωτιά
 με ψηλά το ηθικό τους με έναν ούριο Νοτιά

 Σε αυλές κρεματορίων σε κελλάρια φονικά
 τα πιστόλια καθαρίζουν του φονιά τα δουλικά
 και τις νύχτες ξαμολιούνται σε κοσμάκη γειτονιές
 και σκοτώνουν, κι αφανίζουν τις ερχόμενες γενιές

 Σε σπηλιές με αντάρτες νέους σχεδιάζουνε πλοκές
 τους εχθρους… τους δολοφόνους, στα καμίνια να τους καις
 και τους ηρωες που πέφτουν με μια σφαίρα στη καρδιά
 να τους γράφουν στο ηρώων….να τους βλέπουν τα παιδιά

 Ρέθυμνο27/09/2018

22
Τάξε μου κόρη ....τάξε μου
και στο χειλάκι στάξε μου
φιλάκι Αγγελίσο
σαν βάλσαμο....να ζήσω.
Δώσε μου κόρη....δώσε μου
και στο κρεβάτι στρώσε μου
στης νύχτας το καντόνι
του έρωτα σεντόνι.
Κύλα με κόρη ....κύλαμε
στο πλάϊ σου και φίλαμε
πριν την αγχόνη στήσω.....
Κι εγώ θα σε αναστήσω!!!!!
20/8/2018

23
Σε μια πέτρινη σκάλα
 το φιλί σου δασκάλα
 με αγώνα πολύ σου ‘χα πάρει
 μα στου ήλιου το δίσκο
 σε ζητώ δεν σε βρίσκω
 ποια καρδιά άλλη σ’ έχει τρατάρει.
Στην στροφή της αλάνας
 μπρος στο σπίτι της μάνας
 σ’αγαπώ σου φωνάζω δασκάλα
 κι η καρδιά μου στην θέση
 ήρθε , που είπες σου αρέσει,
μα από τότε δεν σε είδα μιά στάλα.

Γράμματα ξέρεις σε όποια μέρη και να πας
 όμως τα έφερε ο καιρός και φανερώθεις,
κυρά δασκάλα δεν θα μάθεις ν’ αγαπάς
 ούτε το τρέμουλο του έρωτα θα νοιώθεις

 Πριν ναρθεί το ναυάγιο
 στης καρδιάς το μουράγιο
 μια δασκάλα κουνούσε μαντήλι
 κι είπε Θε’ μου πως θέλει
 να κεράσουνε μέλι
 και ρακί, τα γλυκά της τα χείλη.
Το ‘χα πει ο καημένος
 πως αντί να ‘χω μένος
 σε ατοπήματα θα ‘χεις και σκόντο,
μα στην πρώτη ευκαιρία
 το ξεχνάς το κυρία
 και πετάς μιαν αγάπη στον βρόντο

 Γράμματα ξέρεις σε όποια μέρη και να πας
 όμως τα έφερε ο καιρός και φανερώθεις
 κυρά δασκάλα δεν θα μάθεις ν’ αγαπάς
 ούτε το τρέμουλο του έρωτα θα νοιώθεις

24
Λίκνισα πέτρινα γιατί στις αγορές σου
 μήπως στο κάνιστρο με βάλεις μιας ματιάς
 μα εσύ μου αράδιαζες τις τόσες συμφορές σου
 κι άστραφτε θάνατος στις λάμψεις της φωτιάς

 Έμπηξα χάλκινα καρφιά σε αθώο χώμα
 για ν’ αναβλύσει το νερό της λησμονιάς
 και πριν σου κλέψω εραστής νυχτιά το σώμα
 σου είπα θα γίνεις ο ληστής μου κι ο φονιάς

 Ρούφαγα ανέσπερο το φως στης γης το κάστρο
 να γίνω νύχτα Άγγελός σου και ληστής
 μα όταν σου είπα τ’ ουρανού μου γίνε το άστρο
 μου 'πες σε σύννεφα δεν ψάχνει ο εραστής

 Στην ανημπόρια μου μου λένε: «ψάξε κάποιους»
κι όταν ανίχνευσα ποτάμια στις πηγές,
τους ανιστόρητους αιώνες βρήκα σάπιους
 και την αγάπη, μια απ’ τις πιο βαθιές πληγές

25
Νωρίς μ’ ετοίμαζε
 να βγω στης λίμνης την αλάνα, που την λήστεψα
 Βραδιές με ατίμαζε
 φεγγάρι που είπε Σ’ αγαπώ, κι εγώ το πίστεψα
 Και στα χαλάσματα
 μοναχικός, φτωχός, μπεκρής, της νύχτας μίασμα
 Της πίκρας τ’ άσματα
 τις νότες κάνανε να μοιάζουνε με αγίασμα

 Βραδιές με γέμισε
 δάκρυ και πίκρα, και ας είπε είναι ιππότης μου
 Αφού με γκρέμισε
 από το βάθρο της αγάπης και της νειότης μου
 Όμως δεν τέλειωσε
 κι όπως μου είπε: ¨τις νυχτιές άντε και λήστευτες»
Ήρθε και μ’ έλιωσε
 με δύο λέξεις μοχθηρές κακές, κι απίστευτες

 Τώρα σε ανήφορο
 μπαίνω μονάχη, εκλιπαρώ, ψευτιές να λύσουμε
 Με δέντρο δίφορο
 αγώνα κάνω κάθε δίψα μας να σβήσουμε
 Κι απ’ το κιτάπι μας
 ένα εδάφιο να βρω , με φως που έλαμψε
 Μα απ’ την αγάπη μας
 δεν βρίσκω κάτι πουθενά. Κανείς δεν έγραψε;

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 48