Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - ΠΟΙΟΣ

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 12
1
δαντέλα και μετάξι, φώτα χαμηλά
σταλες απο ιδρώτα  τρέχουν σιγηλά
ο καπνός φεγγάρια φτιάχνει και ουρανό
ρούχα και στρωσίδια πέφτουν στο κενό

να χωρέσει το όνειρο μέσα σε μιά αραδα
 να ντυθεί πριγκίπισσα μία ζωή ρημάδα
 ακουμπάει τα χέρια του στα γυμνά της στήθη
 πάνω εκεί που πέθανε μα και που ανεστήθει

 στις ανάσες μπήκαν ακατάληπτοι ηχοι
τις φωτιές που ανάβουν γδέρνει με το νύχι
 το όνειρο του απόψε με αλήθεια μοιάζει
μα η αντίπερα όχθη πάντα τον τρομάζει

κομματάκια σκίζει τη μαύρη δαντέλα
 με μουτζούρες σβήνει την γλυκιά κοπέλα
την ζωή του βγάζει απ' τα όνειρά του
 και την κρύβει μέσα στα κλειστά φτερά του

 μία ζωή γ**ωτο.. μόνο ένα ταξίδι
  και σε αυτή την όχθη έχει τελειώσει ήδη
Α.Π.




2
ΧΑΤΣΙΚΟ

Εκείνη σκαρφάλωσε πάνω στις πέτρες του γκρεμού σαν το αγριοκάτσικο

και ζήτησε από τα σύννεφα να τήνε πάν' στα αστέρια

Αυτος στις νύχτες μέσα ξέμεινε σαν το σκυλί ,το Χάτσικο

και δάγκωνε οσα άπλωναν, να το ακουμπήσουν, χέρια

Στις άκρες του ορίζοντα τα σύννεφα έχουν αίμα

το ταξιδιάρικο πουλί φτερούγα έχει σπασμένη

Ποια ελπίδα τον κορόιδεψε και του είπε τέτοιο ψέμα

και έχει μείνει στις σκιές και ακόμα περιμένει?

Εχει βροχή το σύννεφο και το βουνό έχει χιόνι

θεριό που ουρλιάζει ο άνεμος και το σκυλί κρυώνει

ξέρει κανείς δεν το ακουει ,για αυτό και δεν γαυγίζει

μόνο τα τρένα που περνούν κοιτάζει και γρυλίζει

Α.Π.

3
ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ

μα ο χειμώνας λίγο-λίγο φεύγει
τα χιόνια του μαζεύει από την αυλη, από τη στέγη
στα σύννεφα του φορτωσε όσο έμεινε χαλάζι
και εγώ μόνος απόμεινα χιονάνθρωπος που στάζει

χιονάνθρωπο με γνώρισες όμως δεν είχα λιώσει
γιατί είχα πίκρες στην καρδιά που με είχανε παγώσει
μα εσύ στα καλοκαίρια σου να έρθω μου ζητούσες
και ας ήξερες πως θα έλιωνα έτσι που ζεματούσες

με δίχως σκέψη κούρνιασα μεσα στην αγκαλιά σου
και είπα αν είναι να χαθώ, ας είναι από τα φιλιά σου
και λίγο-λίγο ελιωσα ,σταγόνα τη σταγόνα
γιατί ήμουνα χιονάνθρωπος και γέννημα χειμώνα

και εσύ να φύγεις βιάστηκες να βρεις το καλοκαίρι
ένα φιλί στο μάγουλο και μου άφησες το χέρι
και εγώ ένας χιονάνθρωπος μονάχος του που λιώνει
και έχει κάνει μούσκεμα κουβέρτα και σεντόνι

Α.Π.

4
ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Ενα ποτήρι ακόμα
ακούω τις φωνές που αδημονούν
πρεπει γοργα να μπω πάλι στο σώμα
την άφιξή μου ακούω να εκφωνούν

Με σιγουρο το βήμα προχωράω
τραβάω το παραβάν και μέσα μπαίνω
και από τη σκηνή τους θεατές κοιτάω
πλήθος σαν θάλασσα... σαν κύμα γητεμένο

Είστε καλά? τους λέω και ουρλιάζουν
μετράει ο ντράμερ και φωτιά η κιθάρα παίρνει
τους πρώτους στίχους λέω και αλαλάζουν
και η μουσική όλους μας παρασέρνει

Κύματα σπάνε με οργή πάνω στους βράχους
μολότοφ άναψαν μες' στα στενά της πόλης
θεριά γυρεύουνε στα σπίτια τους αμάχους
σταυροκοπιούνται οι γριές στις νεκροπόλεις

Κι ύστερα η θάλασσα ημερεύει και γλυκαίνει
ο ήλιος γέρνει και τα σύννεφα αναμμένα
με κλειστά μάτια τραγουδάμε αγκαλιασμένοι
τραγούδια που είναι πονεμένα και θλιμμένα

Και ξαφνικά να αστράφτει αρχίζει.. να βροντάει
τα πλήθη τρέχουν να κρυφτούν απ' το χαλάζι
βροχή στο τζάμι και το κρύο με ξυπνάει
και το όνειρο μου στο κρεβάτι μου βουλιάζει
Α.Π.

5
ΣΤΗΝ ΚΑΦΤΡΑ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

Θελει η νυχτα να περασει την κλωστη απ'το βελονι
για να ραψει την καρδια της που εχει τρυπες και κρυωνει
μα τα αστερια εχουν σβησει και δεν εχει βγει φεγγαρι
και οι σβησμενες οι φωτιες της δεν της κανουνε την χαρη

και η κλωστη και το βελονι μενουν χωρια
οπως μενει η χαρα κι η στεναχωρια

Μες στα ονειρα της νυχτας μπηκαν μαγγισες και δρακοι
γι αυτο αγρυπνη εχει μεινει μοναχή σε ενα παγκακι
και τα μυστικα της κρυβει στον καπνο που καταπινει
να ερθει η μερα και να σβησει και αορατη να γινει

και στην καφτρα του τσιγαρου μες στο βραδυ
εχει αναψει το βαθυτερο σκοταδι

Α.Π.

6

κατι ερασιτεχνικο...



7
Σε αγαπαω
Γιατι με κανεις να νιωθω σημαντικος
Γιατι χαιρεσε παντα οταν με βλεπεις
Γιατι ποτε δεν μου κρατας μουτρα και ενα χαδι μου ειναι αρκετο για να ξεχασεις την κακιά συμπεριφορα μου
Γιατι θα ψαχνεις μεχρι να με βρεις αν με χασεις
Γιατι εχεις την υπομονη να με περιμενεις οσο χρειαστει μεχρι να γυρισω
Γιατι δεν θα αφησεις το φτωχικο μας για την βιλα του γειτονα..που εχει και πισινα
Γιατι μες στα ματια σου δεν ειδα ποτε ψεμα
Γιατι το ''σ'αγαπω'' σου δεν ειναι λογια μα συμπεριφορα
Γιατι με βγαζεις βολτα
Γιατι οταν γαυγιζω σαν σκυλος κανεις υπομονη μεχρι να μου περασει
Γιατι δεν σε πειραζει που πηρα κιλα
Γιατι δεν με αφηνεις να φαω και το φαι σου
Γιατι εισαι τοσο ανθρωπινα καλος σκυλος και οχι ανθρωπος αγριος σαν λυσσασμενο σκυλι
Σε αγαπω για ολα αυτα και αλλα τοσα
Με αγαπας απλα γιατι με αγαπας

8
ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Η σιωπη σαν την σφηκα βουιζει
τα ουρλιαχτα εχουν του ανέμου τον ηχο
μαυρο σπρει τις φωνες λευτερωνει
σε συνθηματα πανω στον τοιχο

Να φωτισει την νυχτα των σκλαβων
δεν μπορει η μολοτοφ που σκαει
και το αιμα που δεν βρηκε μια μαχη
στην ασπιδα του μπατσου κυλαει

Απ'τις γριλιες η πολη κοιταζει
ποιοι ειναι οι εχθροι ποιοι ειναι οι φιλοι δεν ξερει
μα και τουτοι και εκεινοι κι'αλλοι
μαχαιρωνουν με το ιδιο μαχαιρι

Καθε πετρα τα τειχη ψηλωνει
καθε γκλοπ σιδεριά στο κελι μου
απαθης στις ειδησεις κοιταω
μιά πατριδα που δεν ειναι δικη μου

Α.Π.

9
ΣΤΗΝ ΒΡΟΧΗ

Πρωτη φορα που την φωνη της δεν εχεις
πρωτη φορα που σε κεινη δεν μοιαζεις
μονο εχεις μπει στην ψυχη και με βρεχεις
και απ'τα μάτια μου αρχιζεις να σταζεις

Βροχη με την κρυα την γλωσσα
γιά την αγαπη που μου'λεγες τοσα

Πρωτη φορα που δεν μου'πες για κεινη
χωρις κουβεντα κυλανε οι σταγονες
καθως η θυελλα φευγει και σβηνει
θαρρώ πως εβρεξες μεσα μου αιωνες

Βροχη που ο χειμωνας σε ριχνει
μη σβησεις εκεινης τα ιχνη

Α.Π.

10
Σε αυτη τη χωρα που η αληθεια εχει νικηθει απο το ψεμα,που η ελπιδα εχει πεθανει πρωτη,που τους ηρωες τους γενναει το συμφερον της καθε ειδους εξουσιας ,που το ψωμι το μοιραζουν στα συσσιτια, που η παιδεια ειναι καμμενη απο μολοτοφ και κλειδωμενη με λουκετα, που η ελευθερια ειναι δουλος των τραπεζων του κοσμου,κοιταω την ζωη μου και προσπαθω να βρω ποιος εχει κλεψει το δικιο μου...
Και απ ενα κομματι βλεπω οτι εχουν κλεψει ολοι...δεξιοι, αριστεροι ,κεντρωοι,φασιστες,αναρχικοι,παπαδες,..ολοι..Και ξερω το γιατι...Γιατι το δίκιο ειναι δικο σου μονο οταν μπορεις να το περιφρουρισεις...

11
ΖΩΟΛΟΓΙΑ

μιά ασπρη γατουλα γλυκιά και χαδιαρα
στα διχρωμα μάτια της του βαθιά σ'εχει κλεισει
μα γυρω κοιταζει γιατι ειναι ζηλιαρα
κι'αν βρει το καλυτερο ευθύς θα σ'αφησει

κρυμμενο παλευει το φιδι να μεινει
γιατι σε φοβαται και δεν θα σου ορμησει
θα ζησει ομως πονο τρομαρα κι' οδυνη
αν κανει το λαθος καποιος και το πατησει

η αγαπη το δενει και θα 'ναι μαζι σου
στο κρυο στην φτωχεια στον δυσκολο χρονο
μπορει ολοι να φυγουν μα ποτέ το σκυλι σου
και για ολα τα πλουτη δεν θα σ΄αφηνε μονο

Ανθρωπολογια

η γατα μου αποψε δεν γυρισε σπιτι
στους δρομους στα παρκα παντου την γυρευω
για κεινη ρωταω τον καθε αλητη
πως μ'εχει αφησει ακομα δεν το πιστευω

μονάχο ο σκυλος μου και έρμο με βρισκει
να ερπω σαν φιδι στα δοντια φαρμακι
καπνο να βρωμαω απλυσιά και ουισκι

''φυγε πριν σε δαγκωσω φτωχο μου ζωακι''
Α.Π.

12
ΣΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Σε κεινο το κρυφο σχολειό των αστεριων
να βλεπω εμαθα το φως μες στο σκοταδι
να ακουσω μπορεσα τον θρηνο των σβησμενων των κεριων
και μες στους στιχους μου να βρισκει η μοναξια τους ενα χαδι

Μα αποψε ...θαλασσα ειναι η νυχτα... πουθενα στερια
σβησμενοι ολοι οι φαροι τα πανια σκισμενα
και γερνει το καραβι που εμπασε νερα
και στο χαρτί τα λογια μισοβυθισμενα

και θελω αυτο το βραδυ τοσο να σε δω
και πριν πνιγω το χερι σου γερά να αρπαξω
ομως και αποψε εσυ ξανα δεν εισαι δω
και στους βυθους μου παλι μεσα θα βουλιαξω

Σε κεινο το κρυφο των αστεριων σχολείο
που εμαθα πως τις σκιες το φως ειναι που τις γενναει
κατι που ειχα χαραξει στο ξυλινο μου το θρανειο
που εσυ ποτέ δεν το ειδες ...ποσο με ποναει
Α.Π.

13
ΣΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ
Σαν αλογο ορθιο στα δυό του ποδια
μπροστα απ’τον βραχο το κυμα αφριζει
Λες να πηδηξει ζηταει τα εμποδια
μα νικημενο παντου σκορπιζει

Μεσα στον ανεμο θα ανεμισει
λαμπει και φλεγεται προτου να σβησει

Πανω απ’τα κυματα οι γλαροι αραδα
Περα απ’την θαλασσα η μερα γέρνει
Σκονη κουβαλησε η σοροκαδα
Κοκκινα συννεφα ο αερας φερνει

Στο ακρωτηρι το φως του φαρου
Πορεια χαραξα να παω σε κεινη
Φτερα δανειζομαι κεινου του γλαρου
μα στροβιλιζομαι μες στο μπουρινι

Βραχοι και κυματα ,σκονη και αερι
ανταρα και σιωπη εγιναν ταιρι
Α.Π.

14
ΓΥΜΝΟ ΠΟΥΛΙ
Γυμνο πουλι χωρις λαλιά
μες στο κλουβι του μοναχό ονειρα κανει
Ο ουρανος του μιά σταλια
μα γιά να αγγιξει τον Θεο τού φτανει

Μεσα στις αρρωστες νυχτιές
χυδαια φαναρια που παρίσταναν τ'αστερια
γιόμισαν την ψυχη σκιές
γι αυτο βασταει μες στο ραμφος του μαχαιρια

Γυμνο πουλι χωρις φτερα
μες στο κλουβι του σχεδιαζει ενα ταξιδι
να παει σε δεντρα λυγερα
να δει τι απεγινε το μηλο και το φιδι

Μεσα σε μερες θλιβερες
ηρθανε μπορες που παρίσταναν λιακαδες
μα ηταν υγρες και βρωμερες
και οι λασπες που'εκρυψαν την μοιρα του, οκαδες

Γυμνο πουλι χωρις φωλιά
μες στο κλουβι του εβαρεθηκε κρυμμενο
και ετοιμαζει διαολιά
να βγει να σκισει οποιο εχει πεπρωμενο

Αν δειτε ενα πουλι γυμνο να σας κοιτα
στο χιονι
προσεχτε...εχθρους σας βλεπει και εχθρους
σκοτωνει

Α.Π.

15
Φυσα μαιστρο
τραβα το κλειστρο
και απ'το Λιβαδι
βαλε σημαδι
και σ'οτι αγαπας
κατα ριπας
βαρα στις σκεψεις
να σακατεψεις
με μιά δεσμιδα
καθε ελπιδα
πως θα γυρισει
που με εχει αφήσει.
Του Αινου υψη
τουτη την θλιψη
καντε τη χιονι
και οπως θα λειωνει
ρεμα να γινει
σε μιά αγρια δινη
μαζι να παρει
και το ''μακαρι''
Και συ Σεπτεμβρη
οταν θα μ'εβρει
ξανα η σκεψη
πως θα επιστρεψει
συννεφο στιψε
και μπορα ριξε
να με ξεπλυνει
μη βρω γαληνη
Μα αν στο αιμα
με αλλο ενα ψεμα
μπαινει εκεινη
...σαν ηρωινη..
με ενα ξυραφι
κι'ας παω στραφι
πληγες θα ανοιξω
δοντια θα μπηξω
το αιμα να βγεί
απ'την πληγη
μεχρι να αδειασει
σ'ολη την Λασση
Α.Π.

16


ΜΟΝΟ ΜΙΑ

Και του λογγου το αερακι

το καντηλι θα της σβησει

και ο γλαρος της Τσουρουνας

τα ματακια θα της κλεισει



ενας αγγελος μες στα ασπρα

θα την παρει απ'το χερι

που πεθυμησε για να'βρει

το χαμενο της το ταιρι



Πισω μεινανε να ανοιξουν

επτασφραγιστο κιταπι

για να μαθουν που να ψαξουν

τοση που εδινε αγαπη



Ποια αγκαλη ποιανου χαδι

ποιο φιλι μεσα την εχει

ποιος οσο μακριά και αν παει

θα ειναι εκει να τους προσεχει



Μα το μαθαν και το  ξερουν

και παρηγορια καμία

οσα οι αλλοι και αν τους δωσουν

Μανα ειναι μονο μία

Α.Π.

17
υπαρχει καποιο παιδι να μου κανει αυτο το τραγουδι ...τραγουδι?....ευχαριστω εκ των προτερων

18
Σκεψεις σκορπιες
Εγω δεν ημουνα ποτέ το Καλοκαιρι
να σου στεγνωσει την ψυχη που ειχε μουσκεψει
ουτε της πιατσας το παμπονηρο ξεφτερι
που με δυό ψεματα τους φοβους σου θα κλεψει
Εγω που ημουνα μιά αδειανη σελιδα
γιατι βαρεθηκαν τα γραμματα και φυγαν
και εσυ σε ενα πεφταστερι θρυαλλιδα
να αναρωτιεσαι οι ουρανοι σου που να πηγαν
Μεσα στου μαγου το καπελο δυό πιτσουνια
μα ο μαγος γερος και το κολπο εχει ξεχασει
εσυ σε ξενα μονοπατια απο κουνια
και γω σε αδιαβατη λεωφορο να ειμαι σταση
Μα οταν ο φοβος σε αγκαλια μεσα σε κλεισει
και η μοναξια σου ψαξει σωμα να φοραει
στην τελευταια την ελπιδα μου πριν σβησει
κι'αλλο ενα ψεμα θα της πω να μην ποναει
Α,Π,

19
Σκιες
Δεν το ειχε δει
πως μια μαυρη σκια
πιο μεγαλη απ'την νυχτα
στο κατοπι συνεχεια την εχει
Οσπου πισω απ΄την πλατη της νιωθει
να ανασαινουνε χιλιες σιωπες
και γυριζει και βλεπει
...της σκιας της πως ειναι η ...σκια
η μια νεα και η αλλη γρια
πανικοβλητη αρχιζει
με οση δυναμη εχει να τρεχει
Μα ο αερας καθως
τα ξανθα της μαλλιά ξεχτενιζει
σιγανα μες στο αυτι της
οπως τρεχουνε της ψιθυριζει
''Οι σκιες που σου φερνουνε τρομο
διπλα σου ητανε σε ολο το δρομο
και η σκια που σε σενανε μοιαζει
ειναι αυτη που πιο πολυ σε τρομαζει''
Α.Π.

20
ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ
Σε ανεμιστηρα θα ριξω την φρικη
αιμα θα βρασω να πιω μες στο μπρικι
με τα αντερα μου κρεμαλες θα πλεξω
και την ψυχη μου με κωνειο θα βρεξω

την κολασμενη κραυγη μου να βγαλω
προτου ανθρωπακι μικρο ξεπροβαλλω
και πριν χορεψω στον ρυθμο του αρκουδιαρη
θα γινω ο θυτης το θυμα το φτυαρι

Μες στην πλατεια σε οθονη μεγαλη
μιά ασπρομαυρη μηχανη θα προβαλει
ολα εκεινα που δεν εχω γινει
μα που για εκεινα ο κοσμος με κρινει

και θεατης με τους αλλους κι'εγω
με το ποπ κορν μου προτου να πνιγω
θα σηκωθω την αυλαια να ριξω
και οπου προλαβω τα δοντια θα μπηξω

Α.Π.

21
Καιαδας
Στις υπερφλιαρες απουσιες , στις άδειες σκιες
στις μετεωρες σκεψεις , στους αντιλάλους του χθες
στις ενοχές που τρυπανε σαν αγκαθι στην φτερνα
και το χθες που αλυχτάει μες στου φοβου την πένα

βαλε φως βαλε χρωμα
δωσε προσωπο,σωμα
για να δεις τι σε καιει
ποιος ο αθωος ,ποιος φταιει

θρηνησε οτι εχεις χασει
μα οτι σε εχει ξεχασει
παρε γομα και σβηστο
και στο τιποτα κλείστο

Τις αξημερωτες σιωπες ,τους κωφαλαλους ηχους
τις οθονες των τοιχων ,τους αγραμματους στιχους
τις σελιδες τις άδειες, τις μουτζουρες του νου
τις αναπηρες λεξεις , τις φυλακές του κενου

βάλτα ολα αραδα
σε μιά ασπρη φυλλαδα
και απο ενα Καιαδα
πετα τη την ρημαδα

Α,Π,

22
Εκειά που τραγουδω
Του βραχου οστρακα και αχινοί στα φύκια
σπηλιες που χασκετε στα πόδια μου απο κατω
βοτσαλα λούστρινα και ασπριδερά χαλίκια
καβούρι που ερχεσαι και χανεσαι τρεχάτο

των στεναγμών μου τα κρυφά μην μου τα μαρτυρησετε
και στου Αύγουστου τα κύματα μεσα να τα σκορπισετε
και οταν θα ερθω σαν σκιά μολις θα σουρουπωσει
το μονοπατι καψτε το κανεις να μην ζυγωσει


γιατι εκειά που τραγουδω απ'την ψυχη μου βγηκαν
και καλοκαιρια κι' Αύγουστοι στους στιχους μου καηκαν
και εγω Χειμωνας που εγινα την φλογα της να σβησω
εγω που η Ανοιξη ημουνα τοτες πριν την γνωρισω

Α.Π.

23
Δικαστης

Αν δεις την απουσια μου
και  κατσει απεναντι σου
και στη μπουνατσα της σιωπης
γινει το καραντί σου

αν ερθουνε οι σκεψεις μου
κι' ακουσεις την μιλιά μου
αν βρεις κατι στον παγκο σου
απ'την αφέλειά μου

Αν θα σου λειψει η δροσια
στην παγωμενη μπυρα
κι'αν βρεις να λειπει εν' 'α'ντε γεια''
στην αλλην 'ε τη γυρα

θα ειναι η πρωτη η φορά
που θα με δεις νομιζω
κ'ισως ακουσεις τοτε νες
πως στα βουβά γαυγιζω

Μα αν θα δεις στη θεση μου
αλλον που θα μου μοιαζει
λυπαμαι μα δεν ειμαι εγω
αυτος που σε δικαζει
Α.Π.

24



[/size][/color]

....
.........
Και η καταιγιδα η πυρινη
η της φωτιας η λαιλαπα
πηρε τη σταχτη ολης της γης
και τους καπνους της κολασης
και σκεπασε οσα εκαψε
γιατι να δει δεν αντεχε
της λυσσας της τα θυματα.
Και ο λυγμος καποιου σκυλιου
που εψαχνε τον κοσμο του
στα αποκαιδια εσβησε
Σειρηνες γυρω ουρλιαζαν
για να σκεπασουν τις φωνες
που απαντηση γυρευανε
απο οσους πιά χαθηκανε
Μα πιο πολυ η θαλασσα
ειναι εκεινη που θρηνει
Γιατι δεν εκανε γιαλους
με μανιασμενα κυματα
τους τοσους βραχους και γκρεμους?
Και δεν μπορεσαν πιο πολλοι
στην αγκαλια της να βρεθουν
και στις φωτιες τους εχασε?
Α.Π.
[/size][/size][/font][/color]
[/t][/t]
[/td][/tr][/table]

25


ΔΥΣΗ
Κοιταξες και ειδες
σταχτες και αδεια πακετα απο τσιγαρα
βρωμικα και αδεια στρωματα
και στο πατωμα δυό σωματα
που καποτε νομιζω τα φορουσαμε
Με μισησες που σε εφερα ξανα
στην καμαρα που πεταξες τα νιατα σου
στη θαλασσα που εσβησε το κυμα σου
στην αμμο που εχαραξε το σχημα σου
που σε εκανε ο χρονος να τρομαξεις
Σε μισησα που ακομη σ'αγαπω
που εγερασα κι'ακομα να στο πω
που σ'ανασταινω μεσα στα ονειρα μου
Με κοιταξες ξανα
Μες σε ενα των ματιων σου ανοιγοκλεισμα
τριαντα χρονια περασαν
τα παντα γυρω γερασαν
και ενοχο βιαστηκες να φτιαξεις
Και εφυγα προτου σκουρια να δεις
πριν γινω το γυαλι που θα κοπεις
προτου σκοτωσουμε οσα ειχαμε ζησει
Και αφου μονο με ματια εσυ κοιτας
κι'αφου τυφλά ειν'τα ματια της καρδιας
λυπαμαι μα ειναι το δικιο σου διπλο...
δεν ειναι η ανατολη ποτέ στη δυση
Α.Π.

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 12