Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ΠΟΙΟΣ

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 17
1
Η ΔΕΣΤΡΑ

στο πιο ωραίο ναυάγιο
δίνει η αλμύρα κουράγιο
και η σκουριά ένα χάδι
μες στου βυθού το σκοτάδι

μες στο κουφάρι που τρίζει
πνιγμένος ναύτης καπνίζει
και από το βαρύ το τσιγάρο
βγάζει καπνό το φουγάρο

του ωκεανού τα δαιμόνια
και των ακτών τα γλαρόνια
ξέρουν πως σέρνεται λάθρα
σε μία παλιά αποβάθρα

τη δέστρα την ρημαγμένη
που ακόμα τον περιμένει
απ' το βυθό την κοιτάει
πού ακόμα την αγαπάει

του είχε πει μη γυρίσεις
εάν τους κάβους τους λύσεις
μείνε για πάντα στα ξένα
και μη ρωτάς πια για μένα

αν δεις στή θάλασσα γλάρο
να έχει στο ράμφος τσιγάρο
και στα βαθιά να βουτάει ...
...ένα ναυάγιο ζητάει

γιατί ένας ναύτης πνιγμένος
μες στο ναυάγιο κρυμμένος
μονάχα με ένα τσιγάρο
δεν τον φοβάται τον χάρο

Α.Π.

2
φίλε ...Συμφωνώ με όλα όσα γράφεις εκτός από εκεί που λες ότι διαφωνείς με την κριτική μου ..γιατί δεν κάνω κριτική...μάλλον διακωμωδώ την κακιά μίμηση της γνήσιας αμερικανικής rap που επαναλαμβάνεται κάθε φορά και χειρότερα...προσωπικά πρώτα κοιτάω κάτι αν είναι γνήσιο και μετά αν είναι καλό...

3
θα ήθελα να πω και εγώ τη γνώμη μου.  έκατσα και σκέφτηκα γιατί επισκέπτομαι σχεδόν καθημερινά το φορουμ.ίσως και πιο συχνά από το Facebook που εκεί έχω και κανονικους  φίλους.. οι απαντήσεις που έδωσα έιναι αρκετές.Καταρχήν νιώθω ότι είμαι σε μία παρέα που γουστάρω..με ένα μαγικό τρόπο νιώθω ότι σας ξέρω όλους προσωπικά..σε κάθε καλό ή κακό σχόλιο που κάνετε σε  ποσταρισματα μου νιώθω οτι μιλάω με έναν φίλο μου που με επιβραβεύει 'η με διορθώνει..αρκετά παιδιά από δω μέσα με τους στίχους μου έχουν κάνει κατά τη γνώμη μου πολύ όμορφα τραγούδια...όμως αρκετές είναι οι φορές που ένιωσα ανεπιθύμητος..θέλω να ανεβάσω κάτι και νιώθω ότι ενοχλώ ..ότι το παράκανα..ότι δεν είναι αρκετά καλό για να ανέβει σε αυτό το φόρουμ...τον λόγο δεν το καταλαβαίνω Ίσως να είναι μέσα μου.. ισως το φόρουμ σε τέτοιες περιπτώσεις και δεν μιλάω προσωπικά θα έπρεπε να κάνει τον καθένα  να νιώθει welcome...να μην τον απορρίπτει η αποθαρρύνει επειδή μπορεί να είναι κακός στην κιθάρα ή στο στίχο ή όπου αλλού αλλά να τον κρίνει και να τον προτρέπει να συνεχίσει και να γίνει καλύτερος.το επίπεδο του φόρομ δεν θα πέσει αν ανέβει κάτι κακό αλλά αν δεν κάνει τίποτε με όποιον τρόπο έχει για να είναι καλύτερο την επόμενη φορά Αυτό που ξέρω είναι ότι αν πεθάνει το φόρουμ θα μου λείψετε όλοι..δεν θα μου λείψει το φόρουμ αλλά εσείς ...και αυτό νομίζω οτι είναι η μεγάλη  επιτυχία του κιθαρα..αν μπόρεσα να σας κάνω να καταλάβετε τι εννοώ..

4
ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΜΠΑ


Αφησα τον ΟΠΑΠ

στοίχημα και KINO

 τώρα γράφω ΡΑΠ

πλούσιος να γίνω

 

με πρόλαβαν και γράψαν την μαμά

εγώ λοιπόν έγραψα τον πατέρα

ξέρω δεν γράφω σαν τον Παλαμά

μα bro  πολλά δεν θέλει για καριέρα


έστησα και ένα σούπερ video clip

δύο ξέκωλα σε κάμπριο αμάξι

ταλέντο και ας μην έχω ντιπ για ντιπ

tattoo τους δείχνω bro και όλα εντάξει

 

χρυσή αλυσίδα καί στο στόμα πούρο

σε κάθε δάχτυλο και δαχτυλίδι

πισίνες γκόμενες και έναν σκούρο

μπάτσοι παράνομοι και πιστολίδι


οχι δεν είμαι μπαμπά

οχι δεν είμαι αγγελούδι

οχι δεν είναι μαμά

οχι δεν είναι τραγούδι


Α.Π.

5
ΑΣΠΡΟ ΠΑΤΟ

προσπάθησα πολύ να είμαι εγώ
μα ελα όμως που έχασα και μένα
χωρίς το πού και πώς να εξηγώ
άκου τα που στα έχω μαζεμένα

μου είχες πει πως σου άρεσα πολύ
γιατί είχα χιούμορ και εύκολη ατάκα
μα ύστερα όμως άλλαξες βιολί
και σοβαρέψου πιά μού είπες και ας' την πλάκα

μου είπες πως δεν σε νικάει το χρήμα
αφού η αγάπη μας είναι χρυσάφι
μα τώρα λες κορόιδο ήσουν και θύμα
πού η ζωή σου μες στη φτώχεια πήγε στράφι

μου έλεγες τον άντρα δεν τον κάνει
το γυμνασμένο σώμα και τα μπράτσα
τώρα στο Facebook σε υγραίνει κάποιο αλάνι
και με ξινίλα με θυμάσαι σαν την στρατσα

ποιητή με είχες πει και τροβαδούρο
και ότι μαγεύεσαι όταν παίζουν οι κιθάρες
τώρα αγκαλιάζεις τον μαγκίτη με το πούρο
καί μερακλώνετε και ακούτε τις αμπάρες

λιώμα ξημέρωσα και απόψε μές στο αμάξι
που είχαμε κάνει την καμπίνα του φωλιά μας
και επειδή άλλο η πάρλα και άλλο η πράξη
και τούτο άσπρο πάτο γειά μας και άει καλιά μας
Α.Π.

6
ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Μα στέγνωσε η ψυχή μες στο μελάνι
και οι λέξεις στην γραμμή σαν καραβάνι
μες στη λευκή την γη μαρμαρωμένες
άψυχες μα γλυκές σαν κοιμωμένες

Χωρίς φωτιά οι λέξεις , κρύες
μοιάζουν ψέμα
παλιά η πληγή και έχει στερέψει
από αίμα
μοιάζει λες να ναι κουρελόχαρτο και μόνο
στιγμή μικρή
που δεν ταξίδεψε στον χρόνο

Και γω το ζαρωσα στα χέρια σαν σκουπίδι
μα όπως το πέταξα με δάγκασε σαν φίδι
όμως στο αίμα μου δεν έτρεξε φαρμάκι
μα η αγάπη που σου έχω από παιδάκι

Εκείνο το σημείωμα
που μου έστειλες πριν χρόνια
μέχρι η φωνή σου να γυρίσει
μες στα γράμματα
μα κι ας πεθάνω μάτια μου
θα το διαβάζω αιώνια
και ας μην έμαθα να αντέχω
τα δαγκάματα

Α.Π.

7
ΤΟΝ ΛΕΝΕ ''ΚΑΝΕΝΑ''

Χίλια σκοτάδια και σκιές σαν τα θεριά γρυλίζουν
την κόκκινη άμμο του νοτιά ο αέρας ανεμίζει
πίσω από τις γρίλιες οι γριές κοιτάζουν και σαστίζουν
τον ματωμένο ουρανό που δαίμονες φεγγίζει

Τον λέν' ,Κανένα, και αν ζει ή αν πέθανε κανένας δεν το ξέρει
Άλλοι λέν' λιώνει στη δουλειά και άλλοι στο χασομέρι

Ακουσε την ανάσα του ,γυρίζει και τον βλέπει
σαν το χρυσάφι έλαμψε η λάμα που κρατούσε
τα χέρια ούτε που πρόλαβε να βγάλει από την τσέπη
μόνο το αίμα απ' το λαιμό που έτρεχε ,κοιτούσε

Τον λέν' Κανένα και με αλυσίδες τις θάλασσές του σέρνει
και πίνει τους ωκεανούς, πάνω στο μπαρ ,που γέρνει

Το αίμα του τον έπνιξε και μέσα απ' τήν πληγή του
ένα ποτάμι έτρεξε μαύρο όπως την πίσσα
στα δύο του πόδια στάθηκε το γέρικο σκυλί του
και όση σάρκα έβρισκε τήν δάγκωνε με λύσσα

Τον λέν΄Κανένα , και αν δεν τον ξέρεις δεν θα σε μάθει
είπαν πως κρύβεται μέσ' σε χειρόγραφα γιομάτα λάθη

Κοιτάζει το ποτήρι του όμως δεν βλέπει αίμα
μά τα παγάκια που έλιωναν αργά όπως το βράδυ
ακόμα και ο θάνατος ήταν καί εκείνος ψέμα
οπως τα λάγνα λόγια της και το γλυκό της χάδι

Τον λέν' ,Κανένα ,και στην εξίσωση δεν είναι το ζητούμενο
ομως ξένε ,στην πρόσθεση είν' το ενα το κρατούμενο

Α.Π.

8
ευχαριστω φιλε μου

9
ΞΕΝΕ ΚΑΙ ΦΙΛΕ

Μπροστά μου στροβιλίζεις
χίλιες φορές γυρίζεις   πάνω-κάτω ,πέρα δώθε
αγέννητε μου  , μονάκριβε και  νόθε
μες στη σιωπή σου τρίζεις
Μα αν δεν μπεις στο σώμα μου
πώς θες να βγω από το πτώμα μου?

Ενα καράβι με πανί
κι'οι απέραντοι ωκεανοί
μπροστά μας απλωμένοι
Μα ανοίξανε οι ουρανοί
και οι ναύτες  όλοι στεργιανοί
κι' θάλασσα αγριεμένη

Και κάπου εκεί χαθήκαμε
καί χώρια βυθιστήκαμε

Το τσακισμένο το σκαρί
που το σκορπίσαν οι καιροί
στις ξέρες το αφήσαμε
Μα εμένα μου έπεσε βαρύ
το ότι κανείς δεν θα χαρεί
όσα ποτέ δεν ζήσαμε
Μα αν τα λησμονήσω
δεν θα μας συγχωρήσω

Ξένε και φίλε μου εαυτέ  , μονάκριβε και  νόθε
πού στροβιλίζεις γύρω μου, πάνω-κάτω πέρα δώθε
Οσα σκοτώσαμε μαζί και όσα δεν γεννήσαμε
με μία κουτσή κιθάρα και με μία φάλτσα φωνή ,μαζί τα τραγουδήσαμε

Α.Π.



10

11
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ

Ναι.. στα αλήθεια... λεω να παρω προς τα πίσω τον δρόμο που με έφερε ως εδώ

να δω τα χνάρια που άφησα αν άντεξαν στο χρόνο

Μα αν έσβησαν όλα και κανένα δε δω

θα πει πως δεν γεννήθηκα...

.. πώς πέθανα μόνο..

Και μπήκα στον καθρέφτη μου

χωρίς το μίτο η Αριάδνη να μου δώσει

γιατί δεν ήμουν ήρωας ,δεν ήμουν ο Θησέας

και η μόνη γνώση μου για τους βυθούς... ότι δεν έχω γνώση...

Και ένα τραγουδι άφησα στην άκρη του γκρεμού

για να το βρουν αυτοί που ίσως με ζητήσουν

κι αν από κάποιους έλειψα ,που πέθανα καιρό

ας πιουν κάτι στη μνήμη μου, και ας μου το τραγουδήσουν

Α.Π.

12
ΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΙ

εγώ ο άπιστος
είχα πιστέψει
καί μιά άπιστη καρδιά
είχα λατρέψει
στα μάτια μου εμοιαζε
με μιάν αγία
και εγώ ο άπιστος
βρήκα θρησκεία
μα ο Ιούδας ήτανε
ο Ισκαριώτης
η πρώτη αγάπη μου
ήταν προδότης

και τώρα στους θεούς
έταξα τάμα
να κάνουν γρήγορα
και αυτοί ένα θαμα
αφού για πάντα
την έχω χάσει
η έρμη καρδούλα μου
να την ξεχάσει

γιατί ο διάολος
με έχει πάρει
και τούτη η θύελλα
που δεν καλμάρει
τούτος ο πόνος
γιατρειά δεν έχει
και ετούτη η θύμηση
πίσω μου τρέχει

ας βάλουν και οι θεοί
ένα χεράκι
πού παρατράβηξε
το αστειάκι
και τάματα άφησα
στο παρεκκλήσι
τούτη η κόλαση
μήπως και σβήσει
Α.Π.

13
τι πιο αισιόδοξο από να γράφει κάποιος κάτι και να υπάρχει κάποιος που να το διαβάζει

14
ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

ποια πιθανότητα στα αλήθεια πές μου έχει
τούτο το φύλλο που έχει πέσει και σαπίσει
ποιά πιθανότητα νομίζεις ότι έχει
πίσω στο δέντρο, στο κλαδί του να γυρίσει

ποια πιθανότητα νομίζεις πως υπάρχει
τούτες οι στάλες που στο τζάμι μου κυλάνε
προτού χαθούν μέσα στις λάσπες και στο χώμα
πίσω στο σύννεφο που έζησαν να πάνε

ποιες πιθανότητες στα αλήθεια πες μου δίνεις
στο σάπιο πλοίο που έχει γείρει και μπατάρει
και ως επάνω με νερά έχει γεμίσει
για τα ανοιχτά μία μέρα πάλι να σαλπάρει

μα όσο απίθανο κι ας μοιάζει εγώ ελπίζω
πως πιθανόν να υπάρχει μία πιθανότητα
γιατί ενώ μπροστά τραβώ. πίσω γυρίζω
και μες στα χνάρια μας γυρεύω τη νεότητα

πράσινο φύλλο που γυρίζει στο κλαδί
μες στον καθρέφτη μου γελάει ένα παιδί
κάτασπρο σύννεφο η άνοιξη ζυγώνει
όρτσα παράγγελμα και το πανί φουσκώνει

Α,Π.

15
ΓΕΙΑ ΜΑΣ

δίκη και απόφαση μία και προβλέψιμη
πορεία στο τίποτα μη αναστρέψιμη
ζωή σε κούτες, σε ένα πατάρι
ταξίδι που έσβησε μέσα στο αμπάρι

παλιό το ανέκδοτο και το γνωρίζω
μα ένα χαμόγελο ,του το χαρίζω
ήλιος και γλάροι, κόκκινη δύση
ανάβει η μέρα μου προτού να σβήσει

πάνω από τα απόνερα, οι γλάροι αράδα
θρηνούν το πλοίο που είναι στη ραδα
θρηνώ και εγώ στο ακρωτήρι
που έπνιξα το όνειρο μες στο ποτήρι

μα λέω ''γεια μας και άσπρο πάτο''
βροχή το σύννεφο και ας ειν' γιομάτο
ελπίδα ψεύτικη το ουράνιο τόξο
μα επιλέγω να μην το διώξω

Α.Π.

16
ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Πάλεψα να δώσω ήχο στη σιωπή μου
για να ακούσεις τις βροντές του πολέμου που μαινόταν στην ψυχή μου
για να ακούσεις την αγάπη μου που σε παρακαλούσε να την βγάλεις από το σκοτεινό πηγάδι του φόβου
για να ακούσεις το παιδί μεσα μου να σε εκλιπαρεί για να μην το ντύσεις με τα ρούχα των μεγάλων
για να ακούσεις τον ρόγχο του θανάτου των λουλουδιών που έκοψες απ της καρδιάς μου τον κήπο και τα άφησες να μαραθούν σιγά-σιγά στο βάζο

Μα με πρόδωσαν οι νότες και οι λέξεις
που έγιναν ένα άνοστο και φάλτσο τραγούδι
που έμοιαζε με γρύλισμα θηρίου και κλάμα μωρού

Πάντα μιλούσα πολύ μα δεν έλεγα τίποτα
γιατί οι λέξεις που είχαν το αίμα μου ήταν σιωπή
γιατί η γλώσσα της αγάπης μου ήταν σιωπή
γιατί οι βροντές της ψυχής μου ήταν σιωπή

Τα όνειρα μου ηταν σιωπηλά
αν άκουσες κάτι από μένα θα ήταν από τους εφιάλτες μου που κάνουν πολύ θόρυβο

Ημουν σιωπή πριν με γεννήσεις
έγινα σιωπή όταν με σκότωσες
όλα όσα είδες και άκουσες ήταν οι εφιάλτες μου

Α.Π.

17
φρεσκο αερακι   παφλασμος πανω σε βοτσαλα  μικρο ουρανιο τοξο στην πετρινη βρυση    σταλα δροσιας πανω σε πρασινο φυλο......μπρααααααααβοοοοοοο

18
ΜΙΚΡΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΟΥΚΙΔΑ


Και η πράσινη κουκκίδα που ανάβει στην οθόνη

σαν μικρή φωτιά  ζεσταίνει την καρδιά του που κρυώνει

πριν βουλιάξει στο σκοτάδι  αγκαλιάζει την κουκκιδα

σαν το ναυαγό που αρπάζει πριν πνιγεί μία σανίδα


 Η αγαπη κάθε βράδυ του ζητάει μία πατρίδα

 μα είναι απάτριδος ο δόλιος και ετσι δείχνει την κουκκίδα

 όλα όσα ποτέ δεν είχα είναι μέσα εκεί ,της λέει

 μα μην πας για δε χωράνε στον παράδεισο οι λαθραίοι


 Μικρή πράσινη κουκίδα που αστράφτεις σαν διαμάντι

που τα δύο τα ονόματα σου τα φωνάζουνε σε ένα

 κάποια βράδια που ο καημένος δεν μπορεί να κλείσει μάτι

 μη θυμώνεις που όλο γράφει  μες στους στίχους του για σένα


 Μικρή πράσινη κουκίδα και μικρή βασίλισσά του

 σβήσ' το φως σου να ξαπλώσει να σε δει μες στα όνειρά του

 είναι που όνειρα δεν έχει και για αυτό τα ξένα κλεβει

 και θέλει τόσο αλήθεια να είναι που στο τέλος τα πιστεύει


Α.Π.



19
δαντέλα και μετάξι, φώτα χαμηλά
σταλες απο ιδρώτα  τρέχουν σιγηλά
ο καπνός φεγγάρια φτιάχνει και ουρανό
ρούχα και στρωσίδια πέφτουν στο κενό

να χωρέσει το όνειρο μέσα σε μιά αραδα
 να ντυθεί πριγκίπισσα μία ζωή ρημάδα
 ακουμπάει τα χέρια του στα γυμνά της στήθη
 πάνω εκεί που πέθανε μα και που ανεστήθει

 στις ανάσες μπήκαν ακατάληπτοι ηχοι
τις φωτιές που ανάβουν γδέρνει με το νύχι
 το όνειρο του απόψε με αλήθεια μοιάζει
μα η αντίπερα όχθη πάντα τον τρομάζει

κομματάκια σκίζει τη μαύρη δαντέλα
 με μουτζούρες σβήνει την γλυκιά κοπέλα
την ζωή του βγάζει απ' τα όνειρά του
 και την κρύβει μέσα στα κλειστά φτερά του

 μία ζωή γ**ωτο.. μόνο ένα ταξίδι
  και σε αυτή την όχθη έχει τελειώσει ήδη
Α.Π.




20
Μπραβο και στους δυο

21
ΧΑΤΣΙΚΟ

Εκείνη σκαρφάλωσε πάνω στις πέτρες του γκρεμού σαν το αγριοκάτσικο

και ζήτησε από τα σύννεφα να τήνε πάν' στα αστέρια

Αυτος στις νύχτες μέσα ξέμεινε σαν το σκυλί ,το Χάτσικο

και δάγκωνε οσα άπλωναν, να το ακουμπήσουν, χέρια

Στις άκρες του ορίζοντα τα σύννεφα έχουν αίμα

το ταξιδιάρικο πουλί φτερούγα έχει σπασμένη

Ποια ελπίδα τον κορόιδεψε και του είπε τέτοιο ψέμα

και έχει μείνει στις σκιές και ακόμα περιμένει?

Εχει βροχή το σύννεφο και το βουνό έχει χιόνι

θεριό που ουρλιάζει ο άνεμος και το σκυλί κρυώνει

ξέρει κανείς δεν το ακουει ,για αυτό και δεν γαυγίζει

μόνο τα τρένα που περνούν κοιτάζει και γρυλίζει

Α.Π.

22
ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ

μα ο χειμώνας λίγο-λίγο φεύγει
τα χιόνια του μαζεύει από την αυλη, από τη στέγη
στα σύννεφα του φορτωσε όσο έμεινε χαλάζι
και εγώ μόνος απόμεινα χιονάνθρωπος που στάζει

χιονάνθρωπο με γνώρισες όμως δεν είχα λιώσει
γιατί είχα πίκρες στην καρδιά που με είχανε παγώσει
μα εσύ στα καλοκαίρια σου να έρθω μου ζητούσες
και ας ήξερες πως θα έλιωνα έτσι που ζεματούσες

με δίχως σκέψη κούρνιασα μεσα στην αγκαλιά σου
και είπα αν είναι να χαθώ, ας είναι από τα φιλιά σου
και λίγο-λίγο ελιωσα ,σταγόνα τη σταγόνα
γιατί ήμουνα χιονάνθρωπος και γέννημα χειμώνα

και εσύ να φύγεις βιάστηκες να βρεις το καλοκαίρι
ένα φιλί στο μάγουλο και μου άφησες το χέρι
και εγώ ένας χιονάνθρωπος μονάχος του που λιώνει
και έχει κάνει μούσκεμα κουβέρτα και σεντόνι

Α.Π.

23
ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Ενα ποτήρι ακόμα
ακούω τις φωνές που αδημονούν
πρεπει γοργα να μπω πάλι στο σώμα
την άφιξή μου ακούω να εκφωνούν

Με σιγουρο το βήμα προχωράω
τραβάω το παραβάν και μέσα μπαίνω
και από τη σκηνή τους θεατές κοιτάω
πλήθος σαν θάλασσα... σαν κύμα γητεμένο

Είστε καλά? τους λέω και ουρλιάζουν
μετράει ο ντράμερ και φωτιά η κιθάρα παίρνει
τους πρώτους στίχους λέω και αλαλάζουν
και η μουσική όλους μας παρασέρνει

Κύματα σπάνε με οργή πάνω στους βράχους
μολότοφ άναψαν μες' στα στενά της πόλης
θεριά γυρεύουνε στα σπίτια τους αμάχους
σταυροκοπιούνται οι γριές στις νεκροπόλεις

Κι ύστερα η θάλασσα ημερεύει και γλυκαίνει
ο ήλιος γέρνει και τα σύννεφα αναμμένα
με κλειστά μάτια τραγουδάμε αγκαλιασμένοι
τραγούδια που είναι πονεμένα και θλιμμένα

Και ξαφνικά να αστράφτει αρχίζει.. να βροντάει
τα πλήθη τρέχουν να κρυφτούν απ' το χαλάζι
βροχή στο τζάμι και το κρύο με ξυπνάει
και το όνειρο μου στο κρεβάτι μου βουλιάζει
Α.Π.

24
ΣΤΗΝ ΚΑΦΤΡΑ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

Θελει η νυχτα να περασει την κλωστη απ'το βελονι
για να ραψει την καρδια της που εχει τρυπες και κρυωνει
μα τα αστερια εχουν σβησει και δεν εχει βγει φεγγαρι
και οι σβησμενες οι φωτιες της δεν της κανουνε την χαρη

και η κλωστη και το βελονι μενουν χωρια
οπως μενει η χαρα κι η στεναχωρια

Μες στα ονειρα της νυχτας μπηκαν μαγγισες και δρακοι
γι αυτο αγρυπνη εχει μεινει μοναχή σε ενα παγκακι
και τα μυστικα της κρυβει στον καπνο που καταπινει
να ερθει η μερα και να σβησει και αορατη να γινει

και στην καφτρα του τσιγαρου μες στο βραδυ
εχει αναψει το βαθυτερο σκοταδι

Α.Π.

25
απο τα πιο ομορφα ποιηματα που εχω διαβασει εδω

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 17