Αποστολέας Θέμα: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ  (Αναγνώστηκε 1948 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μιχάλης13

  • Θαμώνας
  • ***
  • Μηνύματα: 231
  • Φύλο: Άντρας
  • πως αλλιώς αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι-Ελύτης
    • Προφίλ
ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
« στις: 24/09/12, 17:38 »
Κανονικά μια νύχτα σαν αυτή θα ‘πρεπε το λευκό χαρτί
να ‘χει γεμίσει με μυρωδιές και χρώματα.
Θα ‘πρεπε βέβαια τα άστρα να παρατάσσονται στρατός
και να αγκαλιάζονται με θυμωμένες θάλασσες
ανίκανα να αντισταθούν στο θέλημα τους.
Πιο κει ολόφωτη η πανσέληνος, βασίλισσα
που οφείλει να προσκυνηθεί απ’ τα αισθήματα μας.
Και φυσικά παρομοιώσεις λυρικές
στίχοι που ανθίζουν μες τα γιασεμιά και στου καλοκαιριού
τη δύση κι ίσως βαστούν μια στάλα θλίψη
στο άκουσμα τους.
Έτσι μονάχα ετούτο το λευκό χαρτί αυτή
τη νύχτα τη μαγευτική (στα αλήθεια)
θα έντυνε με ποίηση τη μοναξιά του.
Κανονικά. 
 
Όμως απόψε τα απομεινάρια των ερώτων μου
και στεναγμοί από πάθη, δε διάβηκαν την πόρτα
του σπιτιού μου. 
Είναι που  το μπαλκόνι μου
παραπατά μετέωρο σε ένα αστικό τοπίο
που οι ζωγράφοι αρνήθηκαν να απαθανατίσουν.
Τριγύρω τσαλακωμένοι δρόμοι κι αγέρωχοι σηματοδότες
φωτεινοί, φορούν πολύχρωμες σκιές
επιβολής της τάξης.
Βιτρίνες θελκτικές προσμένουν να πουλήσουν
ένα κομμάτι όνειρο με εκπτωτικά κουπόνια.
Δειλές φωνές, άσεμνα κορναρίσματα, βήματα
νεφελώδη και μποτιλιαρισμένες σκέψεις.
Και δίπλα απ’ όλα αυτά οι άνθρωποι
που περιφέρονται ακόμα σαν να υπάρχουν. 
 
 Ναι οι άνθρωποι, που ξετυλίγουν  το κουβάρι
της ζωής, μπροστά σε υποτιτλισμένους διαλόγους
μιας οθόνης.
Σίγουρα οι άνθρωποι, που έντεχνα γυρίζουν το κεφάλι
(με αντανακλαστικά παροιμιώδη)
σ’ όσους αναζητούν μία μπουκιά
επιβίωσης σε απορριμάτων κάδους.
Πάντα οι άνθρωποι, που προχωρούν με υπνωτισμένες αξιώσεις
ασαφείς, νιώθωντας τυχεροί
όταν στην τσέπη τους βαστούν
δυο τρύπια μεροκάματα για να ξοδέψουν.
Κι οι άλλοι άνθρωποι που όλο λοξοκοιτάζουν
τα άδεια πιάτα κι ύστερα σέρνουν στο δάπεδο το βλέμμα
να γίνει ένα με τη σκονή,
έτσι μην αντικρίσει η  ντροπή τους δυο μάτια παιδικά
και ανυπόμονα, που κάτι περιμένουν.
Και τα παιδιά των ανθρώπων, που λες και άξαφνα
βράχνιασαν οι φωνές τους κι ούτε μπορούν
να ακουστούν στις γκρίζες γειτονιές, ούτε να σπείρουν
στην άσφαλτο μια ελπίδα. 
Μα ακόμα οι νέοι άνθρωποι, σκυφτοί και κουρασμένοι
περιπλανιόνται δίχως λόγο
σ’ αυτόν που κληρονόμησαν τον κόσμο,
σαν κάτι να αναζητούν που το ‘χουν πια ξεχάσει. 
Και κει πιο πάνω απ’ τους ανθρώπους ακόμα στέκει
περήφανα η πανσέληνος ίδια οικοδέσποινα
που ‘βαλε τα καλά της και προσδοκά
να τη γεμίσουν κολακείες. 
 
Κανονικά θα ‘πρεπε πια οι συλλαβές
να ‘χουν πιαστεί απ’ το χέρι και να χορεύουν κυκλικά
γύρω από τόση λάμψη.
Ο ουρανός ο αποψινός θα ΄πρεπε να διαγράφει
μια χάρτινη πορεία λυτρωτικής εικόνας.
Και πίσω του λιτά να ξεμακραίνει ο πόνος
μιας αγάπης σαν ύστατος αποχαιρετισμός
σε μια άδεια προκυμαία.
Αυτές τις νύχτες λένε γεννιούνται οι ποιητές.
Όμως τα λόγια τα δικά μου
ξέρουν να συνωστίζονται μαζί με τους ανθρώπους.
Τα λόγια τα δικά μου μπορούν
να ανασαίνουν μονάχα απ’ των ανθρώπων την βουή.
Ναι, τα λόγια τα δικά μου ανθρώπινα θα μείνουν.
Κι ίσως ακόμα κι η πανσέληνος που απορρημένη
τώρα με θωρεί
κάποτε καταλάβει.
« Τελευταία τροποποίηση: 24/09/12, 22:41 από Μιχάλης13 »
Ξέρω πολλά για σας τους ανθρώπους αλλά δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο...

Αποσυνδεδεμένος Βραζίλης

  • Δεν με λένε Bill!
  • Administrator
  • Εδώ είναι το σπίτι μου
  • *****
  • Μηνύματα: 10266
  • Φύλο: Άντρας
  • Βασίλης + Βραζιλία = Βραζίλης
    • Skype - fronimitis
    • Facebook profile
    • Προφίλ
    • Κιθάρα
Απ: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
« Απάντηση #1 στις: 24/09/12, 18:23 »
Είναι αρκετά συγκινητικό, με ενδιαφέρουσες μελαγχολικές εικόνες. :)

Αποσυνδεδεμένος pimami

  • Ανεμοσυντονιστής
  • Εδώ είναι το σπίτι μου
  • *****
  • Μηνύματα: 783
  • Φύλο: Άντρας
    • Προφίλ
    • Φωταγωγός
Απ: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
« Απάντηση #2 στις: 25/09/12, 15:04 »
Ο Μιχάλης και τα "ανθρώπινα" λόγια του!!!

βέβαια και η ποίηση ανθρώπινη είναι.. ή μάλλον και άνθρώπινη... πώς αλλιώς θα μπορούσε να 'ναι.. πάντως συνεννοηθήκαμε!
« Τελευταία τροποποίηση: 25/09/12, 18:31 από pimami »
"τα ελατήρια του στρώματος βουίζουν όνειρα"

Αποσυνδεδεμένος gas-13

  • Παλιός
  • ****
  • Μηνύματα: 359
  • Φύλο: Άντρας
  • Ποτε δεν ειναι αργα
    • Προφίλ
Απ: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
« Απάντηση #3 στις: 25/09/12, 20:18 »
φιλε Μιχαλη
απο τα ωραιοτερα πονηματα που εχεις ανεβασει.Βαθεια μελαγχολικο και ανθρωπινο , που πιθανοτατα προερχεται απο τις δυσκολες ωρες που περναμε.
Προσωπικα μου χτυπησες μυχιες χορδες.
Σ' ευχαριστω
Γιωργος
Ετσι όπως τα 'φερε η ζωή κι η άτιμη ειμαρμένη
απόχτησα που λές κι εγώ ,κιθάρα γιά ερωμένη.

Αποσυνδεδεμένος ivikos

  • Εδώ είναι το σπίτι μου
  • *****
  • Μηνύματα: 1291
    • Προφίλ
Απ: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
« Απάντηση #4 στις: 26/09/12, 08:15 »
.....Είναι που  το μπαλκόνι μου
παραπατά μετέωρο σε ένα αστικό τοπίο
που οι ζωγράφοι αρνήθηκαν να απαθανατίσουν.......
 
.....Πάντα οι άνθρωποι, που προχωρούν με υπνωτισμένες αξιώσεις
ασαφείς, νιώθωντας τυχεροί
όταν στην τσέπη τους βαστούν
δυο τρύπια μεροκάματα για να ξοδέψουν. .........
 
...Και τα παιδιά των ανθρώπων, που λες και άξαφνα
βράχνιασαν οι φωνές τους κι ούτε μπορούν
να ακουστούν στις γκρίζες γειτονιές, ούτε να σπείρουν
στην άσφαλτο μια ελπίδα........
 
  ......Αυτές τις νύχτες λένε γεννιούνται οι ποιητές.
Όμως τα λόγια τα δικά μου
ξέρουν να συνωστίζονται μαζί με τους ανθρώπους.
Τα λόγια τα δικά μου μπορούν
να ανασαίνουν μονάχα απ’ των ανθρώπων την βουή.......
 
Φίλε Μιχάλη
περιττό να σου πω, πως δεν χορταίνω να σε διαβάζω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
 
 

Αποσυνδεδεμένος Ιππέας

  • Εδώ είναι το σπίτι μου
  • *****
  • Μηνύματα: 668
  • Φύλο: Άντρας
  • ...με τ'αλογάκι μου συχνά,τριγυρίζω στα βουνά..
    • Προφίλ
Απ: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
« Απάντηση #5 στις: 06/10/12, 12:43 »
Δεν ξέρω ποιες νύχτες γεννιούνται οι ποιητές , αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και ομορφαίνουν τις μέρες μας . Να είσαι καλά !!

Αποσυνδεδεμένος Μιχάλης13

  • Θαμώνας
  • ***
  • Μηνύματα: 231
  • Φύλο: Άντρας
  • πως αλλιώς αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι-Ελύτης
    • Προφίλ
Απ: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
« Απάντηση #6 στις: 16/10/12, 12:23 »
Παιδιά οφείλω να σας ευχαριστήσω όλους για τα σχόλια σας, έστω και λίγο ετεροχρονισμένα! Η ποίηση όπως και κάθε μορφή έκφρασης πιστεύω πως είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, για αυτή προορίζεται και για αυτή υπάρχει. Ειδικά στους καιρούς που ζούμε τα ανθρώπινα προβλήματα πρέπει να είναι στο επίκεντρο όλων των τεχνών, πρέπει μέσω αυτών να αναδυθούν στην επιφάνεια. Αυτός νομίζω ότι είναι ο ρόλος κάθε εκφραστικού μέσου, να ρίχνει μια σκεπτικιστική ματιά στα δεδομένα κάθε εποχής. Αυτό είναι που θέλω και γω να επισημάνω μέσα από αυτό το κείμενο (άσχετα αν τελικά το καταφέρνω ή όχι!).


Χαίρομαι που σας κέντρισε το ενδιαφέρον, χαίρομαι που μπήκατε στη διαδικασία να σχολιάσετε και σας ευχαριστώ ξανά γι' αυτό.
 
Να είστε όλοι καλά!
Ξέρω πολλά για σας τους ανθρώπους αλλά δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο...

 

Σχετικά θέματα

  Τίτλος / Ξεκίνησε από Απαντήσεις Τελευταίο μήνυμα
4 Απαντήσεις
1303 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 14/11/06, 11:14
από Spartinos
0 Απαντήσεις
1036 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 28/11/06, 21:55
από eco
4 Απαντήσεις
2279 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 20/09/13, 10:27
από Βραζίλης