Αποστολέας Θέμα: Κλαυθμωνος  (Αναγνώστηκε 1050 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Γιωργής

  • Περαστικός
  • *
  • Μηνύματα: 16
    • Προφίλ
Κλαυθμωνος
« στις: 07/10/10, 00:31 »

θαφτε ελευθερα








Μου πες να μαθω ,να προσεχω, να μη παθω
Μου πες να εχω, να χτυπιεμαι για να αντεχω


Μου πες να παιρνω





Και τους ζητιανους στα παπουτσια μου να γραφω




Να τρωω οσο μπορω
Και ας μην αντεχω τοσο
Να χτιζω σπιτια
Να τα πουλησω οσο οσο


Εσυ μου εμαθες να ξερω
Μα δε μου εμαθες να ζω


Και τωρα μοναχα υποφερω
Και πια στο πονο
δε μπορω να ανιτσταθω




Τα λουλουδια γιναν σουπα
Και τα αποβρασματα μυρισανε σαπουνι


Μεινατε με αδεια κουπα
Και εμεις σας λιωνουμε με το τακουνι


Τα βλεπουμε ολα νουμερα
Κι εσεις μετρατε κερματα σε σαπιες τσεπες


Κοτερα στη βουλιαγμενης
Αεροπλανα στη ποσειδωνος


Κι εσυ να πεφτεις παλι για υπνο μονος
Ζορικη μερα αυριο στη κλαυθμωνος

« Τελευταία τροποποίηση: 09/10/10, 01:36 από Γιωργής »
ενας κηφηνας που εκλασε τη βασιλισσα

Αποσυνδεδεμένος ..........

  • Επισκέπτης
  • **
  • Μηνύματα: 42
    • Προφίλ
Απ: Κλαυθμωνος
« Απάντηση #1 στις: 07/10/10, 03:15 »
«Θαφτε ελευθερα», μάς είπες φιλαράκι
κι ήσουν ο Γιώργης της πλατείας της Κλαυθμώνος!
Στις τσέπες όλων έβλεπες τρύπες ή σκονάκι
και να κοιμάσαι, προτιμούσες, πάντα μόνος!
 
Σου ‘πα να παίρνεις, να προσέχεις και να πάθεις
γιατί: ζωή  δεν είναι  να χαμογελάς.
Σου ‘πα να έχεις , να αντέχεις, και να μάθεις
γιατί: ζητιάνους δεν χρειάζεται η Ελλάς.
 
Να χτίζω σπίτια, να γκρεμίζεις και ν’ αρχίζω
ξανά από ‘κει που μ’ άφησε η λεηλασία…
Και να σε βλέπω να τα σπας και να δακρύζω
που πάντα μ’ άρεσε του νου σου η ανταρσία!
 
Γεια σου βρε Γιώργη, σαματά μες στο Κιθάρα,
που καιν τα λόγια σου σαν κάρβουνα σε τζάκι…
Τ’ αεροπλάνα μας και τα ποτά στην μπάρα
ειν’ κερασμένα στο πιο «άγιο» φιλαράκι!
 
Ζόρικη μέρα αύριο θα ‘ναι στη Κλαυθμώνος
μα να το ξέρεις,  δεν θα είμαι πλέον μόνος!
 …και σε ευχαριστώ...
« Τελευταία τροποποίηση: 07/10/10, 03:25 από Λυράν »