Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 10
2
Ενδιαφέρουσα κιθάρα :)
3
update : ακομα κρατάει η επισκευή.
4
προφανως καποια στοιχεια της κιθαρας συντονιζουν με την F# ,  προφανως τα τζιμάνια στα διαστημικά κέντρα της ολανδίας θα άλλαξαν χορδές...
ελεος σεταπ στην ολανδία...

λοιπον φίλε, βαρα F# δυνατα, και μετά προσπάθησε να ακούσεις που συντονίζει. κλασικό προβλημα.. χμμμ κοιτα αν υπάρχουν πραγματα στην γεφυρα που ειναι χαλαρα, στα ηλεκτρικά, παντού, κουνα την κιθαρα και κοίτα αν κουδουνίζει - κουνιέται τπτ.
5
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / Οι λέξεις
« Τελευταίο μήνυμα από Xefos6 στις 03/05/21, 12:27 »
Σαν έγκυος σ' ένατο μήνα
φουσκώνουν μέσα μου όλα εκείνα,
που χρόνια ψάχνουν τρόπο
ελεύθερα να βγουν.
Και μόλις σπάσουν τα νερά μου
χιλιάδες ξεχειλίζουν τα μωρά μου,
"οι λέξεις" δίχως κόπο
γλυκά να ειπωθούν.

Σαν το ηφαίστειο που βράζει
οι στίχοι λάβα μέσα μου κοχλάζει,
καίνε, κλωτσούν και σπρώχνουν
μέσα στην κοιλιά μου.
Κι έτσι γεννώ σαν άλλος Δίας,
απ' το κεφάλι μου απεναντίας,
ένα ένα τα μωρά μου,
τα ποιήματά μου.

15/6/2015
6
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / Του σήμερον το πεπραγμένο
« Τελευταίο μήνυμα από Xefos6 στις 03/05/21, 12:16 »
Σπίτια ψηλά, μικρά μπαλκόνια,
ώρες ατέλειωτες τα παιδικά τα χρόνια
σ' ένα στενό μπαλκόνι, περιφραγμένο.
Φυλακές μικρές, στενά κελιά
και οι γονείς να λείπουνε για τη δουλειά,
αυτό είναι του σήμερον το πεπραγμένο.

Σπίτια παντού και χώροι πουθενά,
από τη θάλασσα στ' απέραντα βουνά,
κι αυτοκίνητα που τρέχουν δίχως αύριο.
Παιδιά που μεγαλώνουν ορφανά
γιατί οι γονείς τους λείπουν για δουλειά ξανά,
είναι το μέλλον και προβλέπεται μακάβριο.

13/9/2016
7
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / Αφεντικό
« Τελευταίο μήνυμα από Xefos6 στις 03/05/21, 12:08 »
Μάλιστα αφεντικό, διατάχτε!
Πως κορδώνεται κοιτάχτε,
έναν μαλ**α που νομίζει
πως με νοιάζει να γεμίζει
το στομάχι του κι η τσέπη
γιατί έτσι απλά πρέπει.

Μάλιστα αφεντικό, όπως τα λέτε!
Ποτέ για τίποτα δε φταίτε,
είστε μοναδικός, ο ένας,
σαν εσάς άλλος κανένας,
ο δικός μας ο ηγέτης,
στη ζωή μας ευεργέτης.

Μάλιστα αφεντικό, συγγνώμη!
Που 'χω τη δική μου γνώμη.
Συγγνώμη και με συγχωρείτε,
εσείς μόνο προσπαθείτε
μοναχά για το καλό μου
και για τον οβολό μου

Μάλιστα αφεντικό, έχετε δίκιο!
Στρατηγός με βλέμμα αντρίκιο,
στέκεται με περηφάνια,
θέλει δάφνες και στεφάνια,
και τον κόπο σου νομίζει
δεν πληρώνει μα χαρίζει.

18/6/2020
8
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / ΑΡΓΗΣΕΣ
« Τελευταίο μήνυμα από ΠΟΙΟΣ στις 02/05/21, 20:07 »
Άργησες πολύ και εγώ μεγάλωσα

μες στους χειμώνες  κρύφτηκα και πάγωσα

 η άνοιξη που σου έταξα μαράθηκε

 και το όνειρο μου έσβησε και χάθηκε



 το επίθετο και το μικρό μου το όνομα

 χωρίς εμένα ζουν τώρα ... αυτόνομα

σαν άστεγος τα βράδια μες στο σώμα μου

απλώνω τα κουρέλια και το στρώμα μου



μου άργησες πολύ και ο χρόνος τέλειωσε

η αγκαλιά μου σκούριασε και σκέβρωσε

γυαλιά σπασμένα , κοφτερά , τρυπούν το βλέμμα μου

και την αλήθεια μου , την πούλησα στο ψέμα μου



μου άργησες πολύ και εγώ κουράστηκα

και από τον πρώτο θάνατο  επιάστηκα

ζητώ μονάχα να με συγχωρήσεις

που δεν θα με έβρεις όταν θα γυρίσεις

Α.Π.

















9
Πολύ ενδιαφέρον. Τονίζεις ότι δεν πρέπει να παραμελούμε τον εαυτό μας, γιατί ένας κιθαρίστας είναι σαν έναν αθλητή που χρειάζεται καλή τροφή, ξεκούραση, και σωστή γυμναστική, με πρόγραμμα. Γυμναστική σώματος (δηλαδή χέρια, δάκτυλα, αλλά και σωστή στάση σώματος, κλπ) και μυαλού (τακτική μελέτη με διαλείμματα,χωρίς περισπασμούς, και με αρκετό ύπνο). Συχνά, στο πάθος μας να μάθουμε κιθάρα γρήγορα, τα παραλείπουμε αυτά.
10
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / Η ΚΟΡΦΗ
« Τελευταίο μήνυμα από ΠΟΙΟΣ στις 29/04/21, 23:18 »
Η ΚΟΡΦΗ

 τόσο πολύ που το θελες που νόμιζες πως τα βουνά χαμήλωσαν

και είπες δικές μου οι κορφές  ήρθε η στιγμή να γίνουν

και βγήκες από το σώμα σου , χωρίς να νοιάζεσαι που οι πόρτες πίσω κλείδωσαν

και άφησες μες στη λογική σου μόνα , του πόθου τα θεριά τα ανήμερα , να δένουν και να λύνουν



μα στις κορφές μόνο οι αετοί πετούν

 και τις πατούν  μονάχα εκείνοι που του  αετού τα νύχια έχουν βγάλει

μα τα όνειρα σου που μες στη μέρα κρύφτηκαν με δέος τις κοιτούν

και λεν , κάλλιο από από αυτές να γκρεμιστούν , παρά μία νύχτα να πνιγούν , πάνω στο προσκεφάλι



και τώρα , που από τους γκρεμούς κατρακυλάς και είδες πως τελικά ποτέ φτερά δεν είχες

κατάλαβες πως μοναχά όταν τα μάτια σήκωνες ψηλά , να δεις ετούτη την κορφή , μες στην ζωή σου υπήρχες

και τα θεριά του πόθου σου , τα θέλω σου κυνήγησαν , μα εσένα νε δαγκώνουν , τώρα που είσαι κατά γης  και αιμοραγείς

μα ούτε στιγμή δε σκέφτηκες για να σωθείς, να τα προδώσεις , και μέσα απ' τα όνειρα σου τα τρελά να βγεις

Α.Π.

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 10