Το Στέκι των Κιθαρωδών
Καλλιτεχνικές μας δημιουργίες => Δικοί μας στίχοι και ποιήματα => Μήνυμα ξεκίνησε από: pinelopi στις 01/01/05, 11:50
-
Ξημερώνουν οι μέρες
χαραγμένες, νωθρές
σαν αζύγιαστες σφαίρες
εκτελούν τις γιορτές
Χρώμα νύχτας
ανάβει ο ήλιος σκληρός
και μιας άλικης ελπίδας
καταργείται ο σκοπός
Παραδείσων ταξίδια
υποσχέσεις σαθρές
ένας κύκλος στα ίδια
ένας κύκλος στο χθες
Μ' ένα ρόδο αγκάθι
και μια πλέρια σιωπή
ανεμίζουν τα λάθη
να ρωτάνε ''γιατί''
-
παρα πολύ όμορφο & πολύ γλυκό αλλά λίγο μελαγχολικό :( γιατι βρε?
-
παρα πολύ όμορφο & πολύ γλυκό αλλά λίγο μελαγχολικό :( γιατι βρε?
Ίσως γιατί η μελαγχολία ζητά πάντα επιτακτικά το δικό της μερίδιο παντού :) και οι στιγμές που γράφτηκαν τα στιχάκια αυτά της ανήκαν.
Σ' ευχαριστώ :)
-
Μέσα στη δική του σιωπή ανθίζει το ρόδο
και ποτέ δε ρωτάει τα "γιατί" .
Απλώς ανθίζει.
Κρατάω αυτό γιατί μοιάζει πολύ δίκιο να έχει :)
-
Φιλεναδα ξερεις οτι ειμαστε στα ιδια μηκη κυματος.....
Το ταλεντο-χαρισμα σου,να χρησιμοποιεις οσες πιο πολλες λεξεις μπορεις και η φαντασια σου ,
ειναι δυο πραγματα που θαυμαζω πολυ-πολυ στα γραπτα σου....
Μου αρεσε ιδιαιτερα το:
Μ' ένα ρόδο αγκάθι
και μια πλέρια σιωπή
ανεμίζουν τα λάθη
να ρωτάνε ''γιατί''
:-*
-
Πανέμορφο...
Τουλάχιστον εμένα με ταξίδεψε
-
πολυ ωραιο κ εκφραζεις ωραια τα συναισθηματα που ειχες με ευαισθητο τροπο! οσο ποιο μελαγχολικο τοσο ποιο πολυ μαρεσει ;)
η μικρουλά
-
Καλο Πηνελοπη.Μπραβο!