Το Στέκι των Κιθαρωδών
Καλλιτεχνικές μας δημιουργίες => Δικοί μας στίχοι και ποιήματα => Μήνυμα ξεκίνησε από: Ωρίωνας στις 09/12/08, 21:07
-
Σ1
Τόσα βράδια μόνη
τόση σκοτεινιά
δρόμοι μες το χιόνι
Τόσες νύχτες πόνοι
δάκρυ στη καρδιά
σάρκα που κρυώνει
Γρήγορα νυχτώνει
τόση συννεφιά
κι έρωτας που λιώνει
Ρ
Τόσες μέρες γυρνάς
και κανένας δε νοιάζεται
Σιωπηλά αγαπάς
έναν άντρα που βιάζεται
Τη φωνή σου ακούν
τα κρυφά μονοπάτια σου
Τη ζωή σου ζητούν
απ’ τα άδεια τα μάτια σου
Σ2
Φόρεμα κρυμμένο
δώρο που πονά
έρωτα λουσμένο
Ρούχο σκονισμένο
μοιάζει η καρδιά
νύχτα φορεμένο
Έρωτα σημάδι
κάπου στο λαιμό
κάποτε από χάδι
Ρ
Τόσες μέρες γυρνάς
και κανένας δε νοιάζεται
Σιωπηλά αγαπάς
έναν άντρα που βιάζεται
Τη φωνή σου ακούν
τα κρυφά μονοπάτια σου
Τη ζωή σου ζητούν
απ’ τα άδεια τα μάτια σου
-
"Τη φωνή σου ακούν
τα κρυφά μονοπάτια σου
Τη ζωή σου ζητούν
απ’ τα άδεια τα μάτια σου"
Πολύ πολύ καλό Ωρίωνα!
Καλό βράδυ...
-
Τόσες μέρες γυρνάς
και κανένας δε νοιάζεται
Σιωπηλά αγαπάς
έναν άντρα που βιάζεται
Τη φωνή σου ακούν
τα κρυφά μονοπάτια σου
Τη ζωή σου ζητούν
απ’ τα άδεια τα μάτια σου
πολύ καλό...και "πολύ επίκαιρο"... ;)
-
πολυ καλή τεχνική... Μπράβο απο εμένα και καλώς ''ήλθες'' και χαιρομαι πού χρησιμοποιείς αυτη την αφαιρετική πλοκή των λόγων...(ετσι τη βαφτίζω εγω...)
-
Ταπεινά ευγνώμων στα καλά σας λόγια.
-
Μ'αρεσει που γραφεις για την πραγματικοτητα μιας γυναικας.
Μιλας γι'αυτην!!!! "Τοσα βραδια μονΗ"
Σε ΄μενα λεει πολλα...!
Γενικοτερα, μου αρεσει το εργο σου,
και ξεχωριζω το:
"σιωπηλα αγαπας
εναν αντρα που βιαζεται..."
Καλωσορισες Ωριωνα!