Το Στέκι των Κιθαρωδών
Καλλιτεχνικές μας δημιουργίες => Δικοί μας στίχοι και ποιήματα => Μήνυμα ξεκίνησε από: Ιππαρχος στις 04/11/16, 11:18
-
Κλεόμαχος Απολλοδώρου, ναυμάχος Αθηναίος
καλός και αγαθός, ευγενής νέος
-θάμαζες την ομορφιά του αν τον κοιτούσες-
χιλιάδες χρόνια στο βυθό, στις Αργινούσσες
μία στο θάνατο κρυφή τού απέμεινε ελπίδα
να τον κηδέψει με τιμές η ευκλεής πατρίδα
Τον ύπνο του ποιος άραγε ταράσσει;
Σηκώνεται, ξυπνά τους σύντροφους με βιάση
Ακούνε θόρυβο ψηλά, ανθρώπους, βάρκες
Αλλίμονο, ξεχνάνε πως τα οστά τους και τις σάρκες
τα έχει θάλασσα αιώνες τώρα πια εξαφανίσει.
"Ήρθε η Αθήνα" λένε "για να μας τιμήσει!"
Κι όμως, σαν τη βροχή που πέφτει από τα νέφη
πλήθος κορμιά ασιάτες, νέοι, γυναίκες, βρέφη.
"Στέλνει μωρά" απορούν " η Ανατολή να μας νικήσει;"
Ο Κλεόμαχος - στους πεθαμένους δε χωράνε μίση -
ένα παιδάκι παίρνει σκυθρωπός από το χέρι
καμμιά ταφή δε θα 'χουν ούτε αυτοί, καλά το ξέρει...
-
Πολύ ωραίο Ίππαρχε ... :)
Υπέροχη η οπτική του ... ::)
/Πέτροc 8)
-
χωρις ανασα βουτηξες σε πολυ αγρια νερα φιλε .....υπεροχο
-
Απλά πανέμορφο !!! Εξαιρετική περιγραφή και η μνημόνευση του ποιητή , η καλύτερη ταφή για τον ήρωα . Εύγε !!!
-
Οι λέξεις σου πανέμορφες! Εύγε!
-
Καταπληκτικό αδερφέ. Καταπληκτικό!!
-
οι δόσεις αρχαιολαγνείας που έχουμε λάβει μετά το 1800 νομίζω θα ξεπερνούσαν κατα πολύ τα εγκεκριμένα όρια του παγκόσμιου οργανισμού πνευματικής υγείας (αν υπήρχε).
-
.
-
οι δόσεις αρχαιολαγνείας που έχουμε λάβει μετά το 1800 νομίζω θα ξεπερνούσαν κατα πολύ τα εγκεκριμένα όρια του παγκόσμιου οργανισμού πνευματικής υγείας (αν υπήρχε).
:up :up :up