1
Δισκοπαρουσιάσεις και κριτικές / Re:ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ
« στις: 05/12/02, 10:05 »
Συνέχεια:
Το ίδιο με μπερδεύει και ο Πλούταρχος ο οποίος τραγουδά κατα καιρούς μια κακή κόπια των έντεχνων λαικών τραγουδιών των δεκαετιών '60-'70, αλλά ο τελευταίος του δίσκος , που πήγα και τον πήρα επειδή άκουσα 2-3 τραγούδια που μ'άρεσαν πολύ και που πραγματικά είναι πάρα πολύ καλά, δουλεμένα και με καλό στίχο, και επίσης του έχει δώσει τραγούδια και ο Γιώργος Χατζηνάσιος (!).
Διαφωνώ και με τον όρο "λαϊκίστικα" που απέδωσες στα εμπορικά τραγούδια της πίστας (σκυλάδικα). Διότι κάποτε όταν λέγαμε λαϊκό τραγούδι, εννοούσαμε το τραγούδι που είχε την απλότητα, την ομορφιά της καθαρής πενιάς του μουζουκιού,
όπου ο συνθέτης και ο στιχουργός, επίσης και ο τραγουδιστής είχαν βάλει την ψυχούλα τους, και απευθυνόταν στους απλούς ανθρώπους που έπαιρναν κουράγιο και δύναμη από αυτό. Τώρα όταν λέμε "λαϊκό" εννοούμε κατευθείαν το τραγούδι της πίστας, το χωρίς ποιότητα και έμπνευση ούτε στον στίχο ούτε στην μουσική, που μ'αυτό λυκνίζονται οι καλλονές πάνω στα τραπέζια ακριβών νυχτερινών κέντρων, με τους γιάπιδες με τις χαζές γραβάτες να χτυπάνε παλαμάκια από κάτω.
Κάποτε ο κόσμος διασκέδαζε με Καζαντζίδη, Διονυσίου, Ζαμπέτα, Θεοδωράκη, Μπιθικώτση, Πουλόπουλο, Νταλάρα, Αλεξίου...
Τώρα ακούνε όλοι τον Νότη
, την Άντζελα
, την Βισση, την Γαρμπή, την Θεοδωρίδου, τον Ρουβά, τον Σφυράκη, τον Βολάνη... και δεν συμμαζεύεται.
Κακά τα ψέμματα, νομίζω λίγοι είναι αυτοί που διασκεδάζουν με ποιοτικά τραγούδια σήμερα.
Το ίδιο με μπερδεύει και ο Πλούταρχος ο οποίος τραγουδά κατα καιρούς μια κακή κόπια των έντεχνων λαικών τραγουδιών των δεκαετιών '60-'70, αλλά ο τελευταίος του δίσκος , που πήγα και τον πήρα επειδή άκουσα 2-3 τραγούδια που μ'άρεσαν πολύ και που πραγματικά είναι πάρα πολύ καλά, δουλεμένα και με καλό στίχο, και επίσης του έχει δώσει τραγούδια και ο Γιώργος Χατζηνάσιος (!).
Διαφωνώ και με τον όρο "λαϊκίστικα" που απέδωσες στα εμπορικά τραγούδια της πίστας (σκυλάδικα). Διότι κάποτε όταν λέγαμε λαϊκό τραγούδι, εννοούσαμε το τραγούδι που είχε την απλότητα, την ομορφιά της καθαρής πενιάς του μουζουκιού,
όπου ο συνθέτης και ο στιχουργός, επίσης και ο τραγουδιστής είχαν βάλει την ψυχούλα τους, και απευθυνόταν στους απλούς ανθρώπους που έπαιρναν κουράγιο και δύναμη από αυτό. Τώρα όταν λέμε "λαϊκό" εννοούμε κατευθείαν το τραγούδι της πίστας, το χωρίς ποιότητα και έμπνευση ούτε στον στίχο ούτε στην μουσική, που μ'αυτό λυκνίζονται οι καλλονές πάνω στα τραπέζια ακριβών νυχτερινών κέντρων, με τους γιάπιδες με τις χαζές γραβάτες να χτυπάνε παλαμάκια από κάτω.
Κάποτε ο κόσμος διασκέδαζε με Καζαντζίδη, Διονυσίου, Ζαμπέτα, Θεοδωράκη, Μπιθικώτση, Πουλόπουλο, Νταλάρα, Αλεξίου...
Τώρα ακούνε όλοι τον Νότη
, την Άντζελα
, την Βισση, την Γαρμπή, την Θεοδωρίδου, τον Ρουβά, τον Σφυράκη, τον Βολάνη... και δεν συμμαζεύεται.Κακά τα ψέμματα, νομίζω λίγοι είναι αυτοί που διασκεδάζουν με ποιοτικά τραγούδια σήμερα.


. Πάντως ξέρω ότι είναι ο Πλέσσας ένας υπέροχος άνθρωπος εκτός από τρομερός συνθέτης και μουσικός, που πάντα με μια κουβέντα ζεσταίνει την ατμόσφαιρα και σε κάνει να αισθάνεσαι πολύ άνετα απέναντι σε αυτόν τον μεγάλο άνδρα της μουσικής. Το ξέρω γιατί έτυχε να γνωριστώ μαζί του στο σπίτι του στην Καλλιτεχνιούπολη, όπου είχα πάει με 3 παιδιά από το μουσικό συγκρότημά μας, για να του πούμε ότι θέλουμε να του κάνουμε μια συναυλία αφιέρωμα στα τραγούδια του, στον Σύλλογο Κωνσταντινουπολιτών, όπου κατα καιρούς κάνουμε διάφορα αφιερώματα. Λοιπόν μας αγκάλιασε και μας φίλησε όλους μπροστά στην πόρτα του, και μας πήρε στην συνέχεια στο στούντιο του όπου περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας του. Μας ετοίμασε τσάι μόνος του και μας κέρασε κουλουράκια, και μας μίλαγε τόσο απλά και ζεστά, ώστε αισθανόσουν ότι συζητούσες με κάποιον πολύ φίλο ή και συγγενή σου. Το τράκ μας έφυγε μέσα σε λίγα λεπτά. Τελικά του είπαμε για την συναυλία μας, και σημείωσε στο ημερολόγιό του ώστε να μην το ξεχάσει. Στις 21 Απριλίου 2002 κάναμε την συναυλία αφιέρωμα στα τραγούδια του στον Σύλλογο Κων/πολιτών στην Καλλιθέα όπου ήρθε και ο ίδιος και μας τίμησε. Έπαιξε και στο πιάνο το "Βρέχει φωτιά στη στράτα μου" το οποίο τραγούδησε όλη η αίθουσα στο πόδι.
Νομίζω ότι είναι σχεδόν απίθανο να ακούσεις κάποια επανεκτέλεση ενός τραγούδιού στην εποχή μας, και να μην είναι μεταποιημένο ή μεταλλαγμένο ή διασκευασμένο
Μέχρι κι οι ίδιοι τραγουδιστές κάνουν κάποια αλλαγή στο κομμάτι που είχαν τραγουδήσει προ καιρού.

