Ημουν 10-11 καπου εκει.Ειχα παει στον συχωρεμενο τον παππου και στη συχωρεμενη τη γιαγια μου.Ειχανε βαλει στο πικαπ και ακουγανε ενα παλιο δισκο με παλια τραγουδια του Τσιτσανη.
Καθομασταν παρεα και ακουγαμε.Αυτο ηταν!Ο ηχος του μπουζουκιου φτερουγιζε στα αυτια μου.Απο τοτε εως και τωρα ακομα τα τραγουδια του μεγαλου αυτου δημιουργου με συντροφευουνε οπου κι αν παω.Και οχι μονο του Τσιτσανη αλλα και των αλλων μεγαλων του λαικου κ του ρεμπετικου.
Ειμαι 18 και ακουω ρεμπετικα,ναι.Προτιμω να ακουω αυτα τα τραγουδια τα οποια ειναι γραμενα μεσα απο τη ψυχη και απεικονιζουν τις χαρες,τις λυπες,την αγαπη κ.α.
Απο το να καθομαι να ακουω αυτα που γραφονται στις μερες μας.
Για να μην εχουμε ομως παρεξηγησεις:Και σημερα υπαρχουν αξιολογοι δημιουργοι.
(γμτ μου ξεφυγα απο το θεμα

)