Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ΠΟΙΟΣ

Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 21
1
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / Απ: Οδύνη
« στις: Σήμερα στις 13:40 »
ένα από τα πιο ωραία μου έχεις γράψει............... ταυτίστηκα

2
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ
« στις: Σήμερα στις 11:35 »
ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

... Ήταν εκεί και απόψε όπως κάθε βράδυ..Μόνος μες στο έρημο σινεμά με τις εκατοντάδες άδειες σκονισμένες καρέκλες ... Περιμένοντας με αγωνία και ανυπομονησία την αγαπημένη του σκηνή ,  εκεί που η πρωταγωνίστρια θα γυρίσει προς την πλατεία και θα του γνέψει  να πάει προς το μέρος της...  Δεν ξέρει ποια δύναμη τον έσπρωξε απόψε να πάει ...ξεκίνησε με αργά βήματα τα οποία άρχισαν να γίνονται όλο και πιο γρήγορα ... Σκαρφάλωσε βιαστικά και αδέξια στο πλατό και άνοιξε την αγκαλιά του ...  Μα μόλις άγγιξε το πανί της οθόνης    εκείνο πάγωσε  , πέτρωσε και θρυμματίστηκε σε χίλια δύο κομμάτια ...  Έπεσε νικημένος και προδομένος στα γόνατα και έβαλε  τις παλάμες του στο πρόσωπο...  Όχι πως δεν το ήξερε από την αρχή όμως δεν ήθελε  να αποδεχτεί τον θάνατο της στερνής του  αυταπάτης , την οριστική απώλεια της , δεν ήξερε να ζήσει χωρίς αυταπάτες...  Γύρισε αργά στην θέση του και έμεινε για ώρες να κοιτάζει το θρυμματισμένο σκοτεινό πανί στην σκηνή ...  Όταν κάποια στιγμή κοίταξε γύρω του συνειδητοποίησε πως δεν ήταν πια στο σινεμά ,  πώς ήταν καθισμένος σε ένα βράχο και μπροστά του η Θάλασσά , μαύρη και ήσυχη χωρίς ούτε καν τους αιωνιους παφλασμους της ...  Ένα πεφταστέρι έσκισε τη νύχτα φωτίζοντας την για λίγα δευτερόλεπτα  , το τοίταξε αδιάφορα  ... Δεν έκανε καμιά ευχή

Α.Π. 




3
Δικοί μας στίχοι και ποιήματα / ΑΝ
« στις: 27/10/20, 15:59 »
ΑΝ
Αν είχα όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα προσπαθούσα να σε αγοράσω , μα θα προσπαθούσα  χωρίς ποτέ να το μάθεις ότι είμαι πλούσιος ,να κάνω όλους τους ανθρώπους γύρω σου  εκατομμυριούχους και ευτυχισμένους , μήπως έτσι με δεις, τον φτωχό ζητιάνο της αγάπης σου,  και με ξεχωρίσεις από το πλήθος .  Θα μου πουν πολλοί ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα πλούτη μου ώστε να λάμπω εγώ πιο πολύ  από τους άλλους όπως λάμπει ο ήλιος ανάμεσα στα σύννεφα  και  έτσι να ξεχωρίσω και να με δεις . Όμως ξέρω πως όλοι προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους κάτω από τον ήλιο, αλλά ερωτεύονται κάτω από το φεγγάρι.
Α.Π

4
ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΗ ΘΕΛΩ
δεν με νοιάζει που σε θέλω... δεν σε θέλω
που για μένα δεν σε νοιάζει... δεν με νοιάζει
είμαι ο μάγος που κρατάει ένα καπέλο
και από μέσα ότι ψέμα θέλει βγάζει

πώς για σένανε δεκάρα εγώ δεν δίνω
όρκο παίρνω στο τσιγάρο μου που πίνω
και αν ζηλεύω που κοιμάσαι τώρα με άλλον
που μου θύμισες μιαν άλλη  θα ' ναι μάλλον

δεν με νοιάζει που δεν σε έχω ...πάω πάσο
έτσι δεν φοβάμαι μήπως και σε χάσω
στον χυλό έχω καεί για αυτό κοιτάω
μέχρι και το γιαουρτάκι να φυσάω

και αν σου γράφω που και που κάποια στιχάκια
που μου αρέσει είναι να λέω ψεματάκια
 και αν δεν μπορώ να μην σε σκέφτομαι καθόλου
το μυαλό μου είναι που πάει κατά διαόλου
Α.Π.

5
ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ
η λογική μου με κοιτά  με απέχθεια στο  βλέμμα
και θέλω τόσο ο θλιβερός να βγω μέσα απ'το  ψέμα
μελαχρινό μου όνειρο άσε με να ξυπνήσω
να μπω μες στις αλήθειες μου  και να σε λησμονήσω

εκεί έξω από τον παράδεισο λαθραία θα σε κοιτάζω
πως δεν θα σε χαρώ ποτέ το ξέρω και τρομάζω
και ετούτη η ζήλια που τρυπά το κάθε κύτταρο μου
αχ και ας πεθάνει το πρωί μαζί με το όνειρό μου

ζηλεύω τον που σε αγαπά και τον που σε αγγίζει
που μες στα μπράτσα του τα δυό άγρια σε πελαγίζει
τα χέρια που ξεχτένισαν τα μακριά μαλλιά σου
και τις φωτιές που έσβησες   με τα υγρά φιλιά σου

ζηλεύω κάθε χάδι του που σε αναστενάζει
και κάθε ψέμα που έχει πει για να σε ξελογιάζει
μελαχρινάκι μου μικρό  δεν θα στο ομολογήσω
πώς την φωτιά που μου άναψες ποτέ μου δεν θα σβήσω

Α.Π.

6
Η τελευταία πινελιά

Η πιο δύσκολη πινελιά στον πίνακα ενός ζωγράφου ,είναι η τελευταία πινελιά

.Είναι και η πιο δύσκολη απόφαση να αφήσει το πινέλο νιώθοντας σίγουρος ότι έχει βάλει την τελευταία πινελιά.

Ενα τόσο δα άγγιγμα στον καμβά μία ελάχιστη ποσότητα χρώματος , που κανένας δεν θα το προσέξει αν δεν την βάλει.

 Θα το ξέρει όμως εκείνος ,και όταν όλοι θα κοιτάνε τον πίνακα που σε άλλους θα αρέσει σε άλλους όχι ,εκείνος το μόνο που θα βλέπει θα είναι εκεινη η ελάχιστη ποσότητα χρώματος που τελικά δεν πήρε την απόφαση να βαλει.

Αυτή η μικρή κουκίδα  που θα έπρεπε να είχε ακουμπήσει το πινέλο του  βάζοντας την τελευταία πινελιά μες στον πίνακα ,θα είναι το μόνο που θα  βλέπει, θα είναι μία μεγάλη μαύρη τρύπα που θα  ρουφάει όλο το χρώμα από τον καμβά.

 Αυτό ήσουν και εσύ ....Η τελευταία πινελιά που δεν έβαλα στον καμβά της ζωής μου.

Στέγνωσαν τα χρώματα, κρέμασα τον καμβά στον τοίχο ,σε άλλους αρέσει σε άλλους όχι, μα εγώ αυτό μονο  βλέπω  .Εκείνη τη μικρή μικρή κουκίδα στον πίνακα που δεν έβαλα τελικά την τελευταία πινελιά...

Α.Π.

7
ΤΟ ΓΙΑΠΙ

γρατζουνάω τη σιωπή

βάζω χρώμα και φως

 στο παλιό το γιαπί

χτίστης και ξυλουργός



βάφω και ένα' ουρανό

 με αστέρια χρυσά

μόνος μες στο κενό

και έξω ο κόσμος  λυσσά



 έλα αν θες μία φορά

 δίχως πρέπει ,γυμνή

δεν προσφέρω πολλά

 μοναχά την στιγμή



την στιγμή που ο χρόνος παγώνει

που οι μόνοι δεν είναι πια μόνοι

που κρατάει το φώς της όσο μιάς αστραπής

που χωράει   μες στο ''Αχ'' της όσα φοβάσαι να πεις



σε κοιτάω από τις γρίλιες βιαστικά να βαδίζεις

τις στιγμές που δεν ζήσαμε μαγικά μου θυμίζεις

σε ακούω να ρωτάς  ντροπαλά έναν ξένο

μήπως ξέρει εκείνος να σου δείξει πού μένω

 

και αγκαλιά περπατάτε στης ζωής το ταξίδι

μη λυπάσαι για μένα ,σε συγχώρεσα ήδη

Α.Π.


9
ΖΩΗ  ΘΑΝΑΤΟΣ

δεν ξαναμπαίνει ποτέ στο παλιό του το δέρμα το φίδι

δεν θα επιστρέφει ποτέ  ,το φαρμάκι που μου έδωσες και ήπια , στην μαύρη καρδιά σου

 δεν θα γυρίσουν ποτέ μες στο στόμα σου οι σκληρές σου οι κουβέντες , που ξεστόμισες ήδη

 πάνω στα χείλη σου δεν θα ξανάρθει ποτέ το κραγιόν ,στο λαιμό του που του άφησες  με τα φιλιά σου



Ούτε και εγώ σου ζητάω κάτι πίσω από όσα έχω δώσει

μόνο άφησέ με να' ρθώ και να πάρω ,του έρωτά μας το πτώμα , να το θάψω , που τον έχεις σκοτώσει



δεν θα ανθίσει ποτέ το ξερό το λουλούδι  στο στεγνό μέσα βάζο , που στον μίσχο του γέρνει

 ούτε του δέντρου η κορφή ,  πού το  ξερίζωσε η θύελλα και το γκρέμισε χάμου, ουρανό ξανά θα κοιτάξει

και δεν θα μπουν οι υποσχέσεις και οι ελπίδες στις βροχές  που το σύννεφο φέρνει

και στο λιμάνι θα γεράσει ο ναύτης , προσμένοντας χρόνια  το μπάρκο, σε πλοίο που έχει βουλιάξει



μα αν  θα πρέπει κάποιος να ζήσει προτού να πεθάνει

στον θάνατο μέσα μαζί σου , χιλιάδες φορές έχω ζήσει , και τούτο μου φτάνει

Α.Π.

10
ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ

 μα μέσα μου επικρατεί μία νεκρική σιγή

 δεν χώρεσε  κανένας ήχος μέσα στήν πληγή

 γύρω από το τίποτα μου οι σκέψεις μου στήσαν χορό

 το στόμα ανοιγοκλείνουν μα να τις ακούσω δεν μπορώ



η   ζέστη και η υγρασία τρέχει απ' τους τοίχους

τις μάσκες μου όλες βγάζω πριν να μπω μέσα στους  στίχους

βουλιάζω στον βυθό τους ,   ανοιγμένο στρείδι

φτωχό χωρίς διαμάντι ,το έχω χάσει ήδη ..



 την σκέψη  μου την βγάζω απ' τον βυθό  προτού πνιγεί

 τα γόνατα λυγίζει μες στους στίχους πέφτει και αιμορραγεί

 χίλια κομμάτια σκίζω το χαρτί και το μολύβι σπάω

στο ναρκοπέδιο της θύμησής σου απόψε λέω να μην πάω

Α.Π.


11
 ΣΤΗΝ ΖΥΓΑΡΙΑ

 Τα λόγια της ήταν σαν να είχαν μπει μές στο μυαλό του με ένα ποτιστήρι γεμάτο με ελπίδα και να του πότιζαν τις  έτοιμες να ξεραθούν  πιθανότητες του .

Γύρισε στο σπίτι του πολύ αναστατωμένος, έβαλε στο ποτήρι μία διπλή δόση βότκα , άναψε στα γρήγορα  ένα τσιγάρο και προσπάθησε να αποκωδικοποιήσει τι του συμβαίνει .

Σηκώθηκε , άνοιξε το παλιό ντουλάπι και πήρε από το πάνω ράφι την σκονισμένη ζυγαριά της κοινής λογικής .  Είχε χρόνια να τη χρησιμοποιήσει για τέτοια θέματα , την φοβόταν .

 Στην μία πλάστιγγα άρχισε να βάζει βαρίδια που το καθένα αντιστοιχούσε σε ότι μπορούσε να προσφέρει σε μία τέτοια γυναίκα  .

Έβαλε και κάποια βαρίδια που νόμιζε ότι μπορούσε να εκτιμήσει πάνω κάτω πόσο αξία θα μπορούσαν να έχουν  για εκείνη .

 Κάποια άλλα βαρίδια που αντιστοιχούσαν  σε  πλούτη αφηρημένα  , πού ούτε και ο ίδιος μπορούσε να εκτιμήσει πόσο πολύτιμα είναι και που ίσως δεν ήθελε ούτε καν να μπει στη διαδικασία αυτή , από το φόβο πώς ίσως αποδειχθεί πως είναι πολύ φτωχός ,  δεν πήρε την απόφαση να τα βάλεις στην πλάστιγγα .

Στην άλλη πλάστιγγα άρχισε να βάζει τα βαρίδια που αντιστοιχούσαν σε ότι έβλεπε, σε ότι ένιωθε, σε ότι έλπιζε ,σε όσα ήξερε για εκείνη . Πριν καν τελειώσει η πλάστιγγα της έγειρε με πολύ ταχύτητα και έσκασε με πάταγο  στον πάγκο , σηκώνοντας τα δικά του σταθμά στον αέρα , λες και αυτά δεν είχαν κανένα βάρος .

Την είδε ξανά την άλλη μέρα , ήταν εκεί όπως κάθε μέρα , πανέμορφη πίσω από το  ταμείο της. Χαμογέλασε και της είπε,  '' ένα πακέτο Καρέλια κασετίνα παρακαλώ''. ''3και 70'' του απάντησε εκείνη .  Της έδωσε τα κέρματα που είχε στη χούφτα του και έφυγε . Αυτό τολμούσε να της ζητήσει να του δώσει , ένα πακέτο τσιγάρα , αυτά   ήταν σίγουρος πως μπορεί να ανταποδώσει , τα 3 και 70 ευρώ .

Α.Π.




12
ΔΡΟΜΟΙ

Εκείνος κατέβαινε τη μεγάλη  κατηφόρα πού οδηγούσε στο κέντρο του πουθενά.

 Εκείνη ανέβαινε την ανηφόρα από το απέναντι πεζοδρόμιο.

Είχε τόσο καιρό να την δει ....

Κοίταξε ο ένας τον άλλον ,  πάγωσε για λίγο ο χρόνος .

  Αυτά τα τρία μέτρα πλάτος του δρόμου που τους χώριζαν , του έμοιαζαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά .... πόσο την αγαπούσε κάποτε ... και εκείνη  τον αγαπούσε ...

'' Τι κάνεις '' ; της είπε .

 ''Τραβάω την ανηφόρα μου'' του είπε ''και από ότι βλέπω και εσύ έχεις πάρει την κατηφόρα  για τα καλά''

''Ναι'' της είπε ''τελικά δεν έπεσες και τόσο έξω για μένα''. ''Πολλές φορές να ξέρεις ότι σκεφτόμουνα τι θα σου έλεγα όταν θα σε ξανά έβλεπα  και είχα φτιάξει ολόκληρες ιστορίες για να σε εντυπωσιάσω όμως δεν θυμάμαι καμία πια . και φανταζόμουν την τέλεια στιγμή που εσύ θα έτρεχες και θα έπεφτες στην αγκαλιά μου εκαι γώ θα σε κρατούσα και θα σου έλεγα πως δεν θα σε αφήσω ποτέ ξανά ''...

''Θα σου πω εγώ πώς φανταζόμουν την τέλεια στιγμή όταν θα σε ξανά συναντούσα'' του απάντησε .  εμένα να μου κρατάει κάποιος το χέρι και με βοηθάει να ανέβω αυτή την ανηφόρα και εσένα η αγκαλιά σου να ήταν τόσο γεμάτη που να μη χωράει ούτε εμένα ούτε καμία'' ....

''Να προσέχεις''  του είπε και συνέχισε να ανεβαίνει την ανηφόρα της

Α.Π.


13
ομως λεω και πολλα αλλα που εκεινα εχουν σημασια

14
παιχνίδια του μυαλού

Είχε συναίσθηση πώς βρισκόταν μέσα σε ένα βαθύ όνειρο. Ένιωθε πως το ελέγχει, πως μπορεί να ξυπνήσει όποια στιγμή ήθελε .  Η τρομακτική μαύρη σκιά που τον τραβούσε από τα πόδια προσπαθώντας να τον βγάλει από τα σκεπάσματα τον είχε παραλύσει από τον φόβο ,δεν μπορούσε να μιλήσει ή να κινήσει κάποιο μέλος του σώματος .Και ενώ ανοιγόκλεινε το στόμα του προσπαθώντας να φωνάξει βοήθεια δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη . Ξύπνα... ξύπνα... σκέφτηκε και κατάφερε να ανοίξει τα μάτια .  Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι λαχανιασμένος και ιδρωμένος, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά ,ήταν ακόμα τρομοκρατημένος .  Θεέ μου ....Τι όνειρο ήταν αυτό , μονολόγησε . Άπλωσε το χέρι για να ανάψει το πορτατίφ  στο κομοδίνο του . Μα ένιωσε κάτι να του αρπάζει το χέρι από τον καρπό .Η φριχτή μαύρη σκιά  με μία σιδερένια παγωμένη λαβή  του έσπρωξε το χέρι πίσω και με τα σκληρά βρώμικα δάχτυλα της τού έκλεισε το στόμα . Μάταια προσπαθούσε να πάρει μιά ανάσα .  Μέσα σε αβάσταχτη αγωνία ένιωθε πως πεθαίνει .  Κάποιος χτύπησε  την πόρτα φωνάζοντας ''είσαι καλά ; είσαι καλά ; '' Ο θόρυβος από τα χτυπήματα στην πόρτα τον ξύπνησε . '' Έλα εσύ είσαι Φωτεινή ; ''  ''Άνοιξε μπες μέσα ...ευτυχώς που ήρθες και με ξύπνησες γιατί έβλεπα ένα τρομακτικό εφιάλτη '' . Μέσα στο μισοσκόταδο είδε ανακουφισμένος το πόμολο της πόρτας να γυρίζει .  Και μέσα σε ανείπωτο τρόμο είδε την απόκοσμη μαύρη σκιά να τον κοιτάζει μπαίνοντας στο δωμάτιο με τα κόκκινα μάτια της και με ένα θανατηφόρο μειδίαμα στο σκοτεινό της πρόσωπο.............

Α.Π.

16
Ενα συγνώμη σε εκείνον τον υπεροχο σκύλο

Την συναντούσε συχνά  στον χωμάτινο δρόμο που διέσχιζε το καταπράσινο δασάκι  έξω από την πόλη . Εκείνη μία λαμπερή όμορφη νεαρή κυρία ,εκείνος ένας μεσήλικας συνηθισμένος ανθρωπάκος . Συναντιόταν  τυχαία τα απογεύματα που έβγαζαν τα σκυλιά τους για  βόλτα . Η κοπέλα με το όμορφο νεαρό μεγαλόσωμο καφέ λαμπραντόρ  και εκείνος με το γέρικο ημίαιμο σκυλί του .  Και είχαν πια γνωριστεί... ήξερε το όνομά της και μάλλον και εκείνη ήξερε το δικό του . Και ίσως να την είχε γνωρίσει καλύτερα όμως δυστυχώς για εκείνον το σκυλί τής κοπέλας ήταν πάντα πολύ επιθετικό στο δικό του σκυλί και έτσι αναγκαστικά  προσπερνούσε ο ένας τον άλλον χωρίς την ευκαιρία για λίγη κουβέντα παραπάνω.  Και ενιωθε τόσο όμορφα όταν της μιλούσε ....ίσως να ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας του . Και του το κρατούσε του σκυλιού γιατί το θεωρούσε υπεύθυνο για την απόσταση που έπρεπε να κρατάει από εκείνη . Ένα απόγευμα όμως την συνάντησε εκεί στον χωμάτινο δρόμο κλαμένη .  Κρατούσε στα χέρια της ένα άσπρο λουλούδι που ετοιμαζόταν να το αφήσει σε ένα σωρό από γουλιά και πέτρες που σκέπαζαν φρέσκοσκαμμένο χώμα  στην πλαγιά στην άκρη του δρόμου. Δεν άργησε να καταλάβει . Εκεί είχε θάψει το σκυλί της . Δίχως λόγια την πήρε στην αγκαλιά του προσπαθώντας να της πάρει και τον πόνο και το παράπονο και την θλίψη .  Και πρέπει μάλλον να κατάφερε να πάρει και να φορτωθεί πολύ πολύ πόνο και θλίψη γιατί για καιρό πονούσε και εκείνος . Δεν την ξαναείδε ποτέ από τότε . Και κατάλαβε με τον δύσκολο τρόπο ότι εκείνο το σκυλί τελικά δεν τους  τους κρατούσε σε απόσταση αλλά εκείνο ήταν που τους έφερνε κοντά...

Α.Π.


17
μπορεί να φταίει η οικονομική κρίση... μπορεί να φταίει ο κορονοϊός... μπορεί να φταίει η κρίση με την Τουρκία... μπορεί απλώς να φταίει που μεγάλωσα... μπορεί να φταίει που με άφησε η πρώην...η να μου φταίει και ο χατζηπετρής... μπορεί να μου φταίνε όλα αυτά και άλλα τόσα... Μπορεί όμως να φταίω μόνο εγώ...Μόνο εσύ δε φταις πού φοβήθηκες να βγεις από τα όνειρά μου και να γίνεις η πραγματικότητα μου που θα τα άλλαζε όλα... γιατί ποιο όνειρο δεν φοβάται αυτό τον κόσμο...
Α.Π.

18
ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΜΗΛΟ

Απαγορευμένο

στης Εδέμ τον κήπο

το μήλο

κρύφτηκε ο φτωχός

 πίσω  από συκής

το φύλλο

για να  μην φανεί

πως το  λαχταράει

 με πάθος

γιατί το γνωρίζει

 πώς θα είναι αν το δαγκώσει

λάθος

Με την διχαλωτή

την γλυκιά του γλώσσα

το φίδι

κάθε δισταγμό

κόβει με χρυσό

λεπίδι

μα προτού το χέρι

 στο πράσινο το μήλο

 απλώσει

 ο παράδεισος του

 έχει  στην στιγμή

ματώσει

Α.Π.

19
ακούγοντας Pink Floyd

Και το χρυσό σαξόφωνο με νότες ράντισε το άχρωμο  σκοτάδι , και μία  βροχή με απόκοσμους ήχους την κάθε σκέψη μου έβρεξε..Για μία στιγμή αναρωτήθηκα αν  τα πεφταστέρια  που έπεφταν από το σκοτεινό ταβάνι    τα είδα έχοντας τα μάτια μου κλειστά ή μήπως ανοιχτά !  ''is anybody out there''     Όχι δεν υπήρξε ποτέ κανείς εδώ ,ούτε και εγώ ήμουν ποτέ εδώ... Η μόνη φωνή που επιτρέπω να μπει μέσα στον αποστειρωμένο από ήχους  θάλαμο μου  είναι αυτή του David gilmour. Και οι ιαχές του κοινού, των χιλιάδων , μπροστά από την σκηνή όλες μέρος του τραγουδιού που ρωτάει ...'' Hey you, would you help me to carry the stone? ...''... Κοίτα που γέρασα λοιπόν .. και ακόμα βάζω το αυτί μου στον τοίχο για να ακούσω τον εαυτό μου  που είναι από την άλλη μεριά και έχει βάλει και αυτός το αυτί του στον τοίχο  μήπως με ακούσει. ''Shine on You crazy diamond ''  μήπως η λάμψη των διαμαντιών σου  φωτίσει λίγο το μονοπάτι μου και βρώ το χαμένο μου κλειδί για να μπω επιτέλους στην ζωή μου  πού είμαι αιώνια κλειδωμένος απέξω.. Μετέωρος ψηλά πάνω από το μονό κρεβάτι , κοιτάζω τον τύπο με τα ακουστικά στο αυτί, που μπροστά  από το άσπρο φως του υπολογιστή του  μοιάζει με πιλότο πρωτόγονου διαστημόπλοιου  που   μάταια προσπαθεί να βάλει μπροστά τις μηχανές για να αφήσει την σκοτεινή μεριά του φεγγαριού και να ξεκινήσει το ταξίδι στον Γαλαξία..  Τον αγαπάω αυτόν τον τύπο...Είναι τόσο τέλεια αποσυναρμολογημένος  πού νομίζεις ότι κανένα από τα κομμάτια του δεν ταιριάζει το ένα με το άλλο..Και μοιάζει τόσο άνετος έτσι διαλυμένος...

Α.Π.


20
 φίλε panixgr  Να ξέρεις ότι με κανείς πολύ χαρούμενο κάθε φορά που μου λες ότι σου αρέσει κάτι γράφω Να σαι καλά

21
ΗΧΟΙ...
 Σώπασε για λίγο αν μπορείς...
 Δεν ξεχωρίζω πια τα λόγια σου ,μόνο ένα θόρυβο ακούω
και οι λέξεις μία-μία μέσα από τα χείλη σου που ανοιγοκλείνουν βγαίνουν  σαν καβαλάρηδες πάνω σε άλογα νεκρά  πού σκόνη γίνονται  σωρός μπροστά μου...
Μα ίσως εγώ να ακούω να μην έμαθα...
Ούτε τις καμπάνες που πένθιμα χτυπούν να ακούω έμαθα, ούτε τα σήμαντρα που την Ανάσταση γιορτάζουν,  ούτε του πλοίου την σειρήνα που θέλει να μοιραστεί του παρθενικού του ταξιδιού την χαρά , ούτε τον ανατριχιαστικό ήχο των μετάλλων  που συνθλίβονται ,λίγο πριν το πλοίο χαθεί για πάντα στα βάθη του ωκεανού...
Είναι παράξενο γιατί μόνο όταν δεν μιλάς σε ακούω καθαρά...σε ακούω να τραγουδάς ,να κλαις ,να γελάς,να αστειεύεσαι, να θυμώνεις...
Για αυτό γράφω.. και ας μην ξέρω γραφή..
Γιατί όλοι οι ήχοι του κόσμου γλυκαίνουν πάνω στο χαρτί..
Ακόμη και στις μουτζούρες που προστατεύουν τα ανείπωτα ακούω εκείνο το γλυκό θρόισμα του γρασιδιού στο μαΐστρο...
 Ακόμη και στο τρίξιμο του τσαλακωμένου χαρτιού  στην παλάμη μου, ακούω τους ήχους της πρόβας του πιο όμορφου τραγουδιού ...
 Ακόμη και στην άδεια σελίδα μπροστά μου ακούω τον ήχο από τους μεντεσέδες του παλιού ντουλαπιού που φύλαγε η μάνα το ψωμί, τον χαρούμενο ήχο του κουδουνιού για διάλειμμα, το συνθηματικό σφύριγμα του φίλου τα μεσάνυχτα έξω από το παράθυρο,και εκείνα τα λόγια που δεν μου είπε ποτέ,και το σ'αγαπώ που το δάγκωσα λίγο πριν βγει από το στόμα μου γιατί φοβήθηκα να το πω...
  Σώπασε για λίγο αν μπορείς...
Αλλά αν θες σώνει και καλά να πεις κάτι, πες μου καληνύχτα ..και τα λέμε αύριο...
ΑΠ.

22
ΠΡΙΝ αρρώσταινες και είχες βήχα και πυρετό.....οι άλλοι... βρε τον κακομοίρη
ΤΩΡΑ αρρωσταίνεις... οι άλλοι... Ρε τον αλήτη
ΠΡΙΝ φτερνίζεσαι...οι αλλοι... φτου σου ...γείτσες...
ΤΩΡΑ... αν φτερνιστείς και κάποιος σου πει Φτου σου, εσύ τρέχεις από δω και οι άλλοι τρέχουν από κει και Όπου φύγει φύγει...
ΠΡΙΝ...Ξέρω ένα μαγαζί με πολύ κόσμο ο ένας πάνω στον άλλον πάμε?
ΤΩΡΑ... ξέρω ένα μαγαζί γ**άτο.. δεν πατάει ψυχή πάμε ?
ΠΡΙΝ... έμπαινες σε μαγαζί με μάσκα ..όλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά..
ΤΩΡΑ.. μπαίνεις σε μαγαζί χωρίς μάσκα ,όλοι φωνάζουν ...πιάστε τον
ΠΡΙΝ...τραγουδούσαν Οι Τρύπες.......Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω απ' τη μάσκα που φοράς
ΤΩΡΑ
150 ευρωπουλα αν βγαλεις την μάσκα που φοράς πάνω από τη μάσκα που κρυβεις κάτω απ' τη μάσκα που φοράς

23
η απλή μέθοδο των τριών

Η μεγαλύτερη αγάπη μου ήταν το πιο μεγάλο μου λάθος...

Το πιο μεγάλο μου λάθος κου ήταν οι ωραιότερες στιγμές μου...

Οι ωραιότερες στιγμές μου ήταν η μαύρη τρύπα της ζωής μου...

Η μαύρη τρύπα της ζωής μου ήταν το πιο φωτεινό μέρος του κόσμου μου...

Ο κόσμος μου ήταν ένα μέρος που ποτέ δεν πήγα...

Εκεί που ποτέ δεν πήγα ήταν το μέρος που έζησα και το μέρος που κάποτε θα πεθάνω...

Στο μέρος που έζησα και εκεί που θα πεθάνω είναι όλα όλα όσα αγαπώ και όσα μισώ...

Όσα αγαπώ και όσα μισώ βρίσκονται μέσα στην μεγαλύτερη αγάπη μου...

Η μεγαλύτερη αγάπη μου γεννήθηκε μέσα μου...

Μεσα μου δεν έχω μπει ούτε εγώ...

Εγώ πάντα ήμουνα κάποιος άλλος...

Κάποιος άλλος έζησε με την μεγαλύτερη αγάπη μου...

Η μεγαλύτερη αγάπη μου τελικά  πρόδωσε κάποιον άλλον...

Α.Π.

24
ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ

Πάνε μήνες τώρα που κάθε απόγευμα εγώ μαζί με το σκύλο μου κάνουμε για μία, μιάμιση ώρα  τον περίπατο μας συνδυάζοντας την άσκηση αλλά και την αποτοξίνωση από όλες τις τοξικές σκέψεις.

Τις τελευταίες μέρες λόγω του καύσωνα έχω αποφύγει να παίρνω και το σκυλί μου μαζί στην βόλτα μου

Σήμερα το απόγευμα  μέσα σε  μεγάλη ζέστη περπατάω μόνος  στο μονοπάτι δίπλα στη θάλασσα

Και σκεφτόμουν όλες αυτές τις βόλτες με το σκύλο μου το φθινόπωρο , τον χειμώνα, την άνοιξη και το πόσο γκρίνιαζα επειδή με καθυστερούσε γιατί περπατούσε zic zac ,επειδή εξαιτίας του αργούσα, επειδή διάλεγε άλλο πιο δύσκολο πιο ανηφορικό, πιο κατηφορικό μονοπάτι ,επειδή τελικά δεν περπατούσαμε ποτέ ευθεία αλλά όλο κύκλους κύκλους ,πάνω κάτω ,δεξιά αριστερά

 Και εγώ γκρίνια ...γκρίνια ...γκρίνια...

 Και συνειδητοποίησα σήμερα που περπατήσα μία ατελείωτη ευθεία διαδρομή χωρίς την παρέα του το πόσο βαρετά ήταν , και  το πόσο άργησα να φτάσω στο τέλος της διαδρομής ενώ έφτασα πιο γρήγορα ,το πόσο δεν χάρηκα καθόλου που έφτασα,  και συνειδητοποίησα ότι αυτό το έχω ξαναζήσει παραδείγματος χάρη με τους φίλους μου, με τις σχέσεις μου..

 Οι μεγαλύτερες μου αγάπες ήταν δύσκολες ,  έμοιαζε να είναι καλύτερα το να είσαι μόνος σου παρά μαζί τους

 Οι φίλοι που αγάπησα ήταν μπερδεμένοι,  δύσκολο να τους ακολουθήσεις και τελικά τους έχανα

Νόμιζα ότι ο πιο εύκολος δρόμος είναι ο ευθύς  και τελικά είναι... δεν κινδυνεύεις να αργήσεις ,να έχεις ατύχημα ,να μη φτάσεις

Και διαλέγεις να περπατάς με άλλους ανθρώπους  που περπατάνε και αυτοί σε ευθεία γραμμή ,που δεν γυρίζουν το κεφάλι για να σε δουν γιατί δεν θέλουν να χάσουν το δρόμο και να πάρουν λάθος μονοπάτι...

Και δεν θα αργήσεις να φτάσεις στο τέλος της διαδρομής , θα φτάσεις τελικά  στην ώρα σου ...αλλά θα είσαι μόνος ,και δεν θα έχεις ατύχημα αλλά θα πονάς...

 Και θα εύχεσαι να είχες πάρει την άλλη διαδρομή ,εκείνη τη δύσκολη..

Ελπίζω να περάσουν οι ζέστες σύντομα και να ξαναπάρω μαζί μου στην βόλτα μου το φιλαράκι μου ,το σκυλάκι μου ,και ίσως αυτή τη φορά να σταματήσω να ...γκρινιάζω...

Α.Π.




25
ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ



εσείς εκεί

μές' σε γραφεία με ακριβές βιβλιοθήκες και δερμάτινα καθίσματα

μπροστά από χάρτες  απλωμένους να κουνάτε  στρατιωτάκια ,πύργους, βασιλιάδες

αρρωστημένοι συγγραφείς που γράφετε την ιστορία μες στα φτηνά σας τιτιβίσματα

που ουδέποτε αθάνατοι θα γίνεται μέσα σε Οδύσσειες  αιώνιες και Ηλιάδες



μόνο εφιάλτες θα γυρίζετε γύρω απ' του Τσάρλι Τσάπλιν την υδρόγειο

μέχρι ο κουρέας να σας σπάσει το μπαλόνι με ένα πάτημα του enter απ΄ το δικό του  πληκτρολόγιο



και εμείς εδώ

πάντα εδώ

χιλιάδες χρόνια λασπωμένοι μες στα ίδια χαρακώματα

και άλλα τόσα  μες στις τριήρεις του Αιγαίου τα   περήφανα πληρώματα

πιόνια που πάνω στην παγκόσμια σκακιέρα μία πατρίδα αγαπούσανε

και ας γνώριζαν πως το παιχνίδι ήταν στημένο, πάντα για εκείνη πολεμούσανε



Α.Π.


Σελίδες: [1] 2 3 4 ... 21