Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Fourier

Σελίδες: 1 2 3 [4] 5 6 7 ... 25
76
Μην απογοητεύεσαι, το Berklee είναι όντως πολύ δύσκολο βιβλίο να το διαβάσει/μάθει μόνος του ένας αρχάριος, όχι μόνο επειδή είναι "παλιομοδίτικο" στον τρόπο παρουσίασης αλλά κυρίως γιατί δεν απευθύνεται σε μουσικούς που θέλουν να παίξουν rock/metal. Θα σου πρότεινα να το αφήσεις προσωρινά και να ψάξεις λίγο να βρεις άλλα βιβλία που σου ταιριάζουν καλύτερα - υπάρχουν πάρα πολλά, τόσο για ανάγνωση παρτιτούρας όσο και για βελτίωση τεχνικής. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται υπομονή και επιμονή από την δική σου πλευρά, το να μάθεις κιθάρα (και μουσική, γενικότερα) δεν γίνεται μέσα σε ένα μήνα. :)

77
Σκέφτηκα πως ίσως πρέπει να κάτσω να αφιερώσω χρόνο και να ασχοληθώ λίγο σοβαρά με αυτό το 1ο βιβλίο ή κάτι παρόμοιο. Θα προτιμούσα προτού αποφασίσω να πάω σε δάσκαλο να κάτσω να μάθω κάποια πραγματάκια τέτοιου είδους, να μην είμαι τόσο χαμένος. Πιστεύω θα μου κάνει καλό.

Αυτό ακριβώς εννοούσα στο χθεσινό μου post.

Παράθεση
Θα ήθελες να προτείνεις και κάποιο άλλο βιβλίο/α, από τη στιγμή που συμφωνείς κ εσύ ότι του Govan είναι καλά; Θέλω να πω, ίσως ταιριάζει το σκεπτικό μας. 

Από τα 4 βιβλία που ανέφερες στο προηγούμενο post σου, τα έχω όλα εκτός του Tom Golb. Όλα είναι πολύ καλά και τα συνιστώ, αλλά είναι διαφορετικού μουσικού προσανατολισμού το καθένα και δεν μπορεί, ούτε έχει νόημα να ασχοληθεί κάποιος με αυτά ταυτόχρονα.

Θα έλεγα να περιοριστείς αρχικά σε βιβλία του στυλ του Govan. Βιβλία, δηλαδή, που είναι προσανατολισμένα στον ηλ. κιθαρίστα και στον αυτοσχεδιασμό. Περιέχουν ότι χρειάζεται ο ηλ. κιθαρίστας από θεωρία χωρίς πληροφορίες που δεν έχουν πρακτική εφαρμογή σε pop/rock/metal. Αν θες κάτι επιπλέον/διαφορετικό του Govan, έχω ακούσει πολύ καλά λόγια και για τα βιβλία του Stetina. Ψάξε λίγο στο amazon και θα βρεις και άλλα. Δεν το βρίσκω παράλογο ούτε σπατάλη χρημάτων να καταλήξεις να έχεις 4-5 διαφορετικά βιβλία για αυτό το θέμα. Επίσης το περιοδικό guitar techiques είναι πολύ καλό για αυτά τα θέματα.

Όταν αποκτήσεις κάποια σιγουριά με τα θέματα που καλύπτουν αυτά τα βιβλία, τότε πιθανών να θέλεις να προχωρήσεις και "πιο πέρα" από pop/rock/metal, που σημαίνει jazz ή/και κλασσική.  Μόνο σε αυτή την περίπτωση μπαίνουν στο παιχνίδι τα βιβλία του Berklee και το complete musician, αλλά εκεί ίσως σε βοηθήσει ένα "σπρώξιμο" από δάσκαλο μιας και θα είσαι σε άγνωστη για εσένα περιοχή. Αν δεν ενδιαφέρεσαι για jazz ή κλασσική θεωρώ ότι είναι χάσιμο χρόνο η ενασχόληση με αυτά βιβλία.

78
Και κάτι γενικό. Έψαξα λίγο τα βιβλία που είχα. Ανάμεσά τους ξαναείδα τα 2 βιβλία που έχει βγάλει ο Guthrie Govan. Εϊχα δει παλιότερα κάποια πραγματάκια μέσα από αυτά και τώρα που ξαναείδα το περιεχόμενό τους μου φάνηκαν αρκετά ενδιαφέροντα. Κυρίως το 1ο, που αφορά θεωρία κλπ. Έχει κάποιος ασχοληθεί εκτενέστερα με τα βιβλία του;; Πώς τα κρίνετε;;

Τα βιβλία του Govan είναι πολύ καλά, τα έχω και τα έχω προτείνει αρκετές φορές και μέσα από το forum. Μου έκανε εντύπωση που τα ανέφερες παραπάνω υπονοώντας ότι δεν σου ήταν χρήσιμα, αλλά προφανώς δεν είχες ασχοληθεί ιδιαίτερα. Όντως το 1ο είναι και το πιο ενδιαφέρον, καλύπτει ότι χρειάζεσαι σχετικά με αυτοσχεδιάσμό (πάνω σε "άγνωστες" συγχορδίες), modes, τονισμό/επιλογή φθόγγων κ.τ.λ.π. Επίσης, στο τέλος του 2ου, κάνει μία μικρή αναφορά σε melodic και harmonic minor.

79
@jackson

Μου φαίνεται ότι είσαι λίγο σκληρός με τον εαυτό σου. Από ότι καταλαβαίνω, είσαι σε καλό τεχνικό επίπεδο και έχεις εξοικείωση με θεωρία/νότες/backing tracks, κ.τ.λ.π. Αυτά όμως είναι πάνω-κάτω και τα "qualities" ενός καλού ηλ. κιθαρίστα (που δεν παίζει jazz). Κάποια κενά που νιώθεις ότι έχεις είμαι σίγουρος ότι έχεις την ωριμότητα να τα καλύψεις μόνος σου με βιβλία (όχι internet). Υπάρχουν ένα σωρό μέθοδοι για τεχνική, αυτοσχεδιασμό, σύνθεση, κ.τ.λ.π., ψάξε λίγο και βρες αυτό που σου ταιριάζει. Προτείνω ανεπιφύλακτα και το περιοδικό "guitar techniques".

Το βασικό στοιχείο που σου λείπει για να γίνεις "καλύτερος μουσικός" και δεν μπορεί να στο προσφέρει κανένα βιβλίο, είναι, όπως διαπιστώθηκε/προτάθηκε παραπάνω, η συναναστροφή με άλλους μουσικούς. Δεν υπάρχει υποκατάστατο για αυτό. Ο δάσκαλος σίγουρα θα σου προσφέρει κάτι από αυτό αλλά θα είναι περιορισμένο και με χρηματικό κόστος.

Θα δικαιολογούσα την επιλογή δασκάλου στην περίπτωσή σου μόνο αν σε ενδιαφέρει να ασχοληθείς με μουσική που δεν είσαι εξοικειωμένος (δηλαδή jazz ή κλασσική).

80
Πολύ καλή δουλειά, τέλειο παράδειγμα ενορχήστρωσης θέματος. Η παραγωγή σε επαγγελματικό επίπεδο.

81
Συγχαρητήρια, πολύ καλή δουλειά!

Και τα τρία κομμάτια είναι πολύ καλές συνθέσεις, εύκολα στο αυτί αλλά ταυτόχρονα με βάθος. Πιο πολύ μου άρεσε το "tormented", σε αυτό το κομμάτι φαίνεται καθαρά η προσπαθειά σου να πειραματιστείς με πιο "προχωρημένη" ενορχήστρωση, τα άλλα δύο είναι πιο συμβατικά από αυτή την άποψη. Τα σημεία με τα έγχορδα ακούγονται (λίγο) ψεύτικα, αλλά είμαι σίγουρος ότι έκανες το καλύτερο δυνατό με τα μέσα (vst) που έχεις.

Σχετικά με το θέμα της ενορχήστρωσης του tormented (όχι ότι είμαι ειδικός, έτσι για την κουβέντα), μου άρεσε ιδιαίτερα το transition από το δεύτερο στο τρίτο μέρος του κομματιού και η επιστροφή του αρχικού θέματος από την ηλ. κιθάρα. Από την άλλη, βρήκα μάλλον αδύναμο/απότομο το transition από το πρώτο στο δεύτερο μέρος του κομματιού με το χαρούμενο κοφτό figure των συνοδευτικών εγχόρδων να είναι ψιλοάσχετο (νόμιζα ότι άκουγα sample από γαλλική οπερέτα! ;D ). Επίσης, δοκίμασε να χρησιμοποιήσεις και χάλκινα πνευστά. Για παράδειγμα, νομίζω ότι αν το θέμα που παίζει το σόλο φλάουτο το έδινες στο κόρνο (french horn) το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο.

Και πάλι μπράβο!

82
Ούτε και εγώ είχα συναντήσει ποτέ αυτόν τον όρο και μου φάνηκε ιδιαίτερα περίεργο μιας και η αναφορά του Στέφανου γινόταν για να περιγράψει την αρμονική μινόρε. Αν αφορούσε κάποια άλλη, "εξωτική" κλίμακα, ίσως να μην στεκόμουν σε αυτό το σημείο.

Αν προσέξεις όμως τον ορισμό που δίνει ο Στέφανος, ο χαρακτηρισμός "φανταστική" ΔΕΝ ανταποκρίνεται στην αρμονική μινόρε γιατί αφορά μόνο τις ΔΙΑΤΟΝΙΚΕΣ κλίμακες με διπλό σημείο αλλοιώσεως στον οπλισμό  (π.χ., η A# ματζόρε). Προφανώς ο Στέφανος μπερδεύτηκε. Ουσιαστικά, φανταστική είναι η κλίμακα που εγώ την ξέρω ως "εναρμόνια".

Ανέτρεξα τώρα στο βιβλίο του Διαμαντή ("η κλασσική θεωρία της μουσικής") όπου στο κεφάλαιο "εναρμόνιες σκάλες" αναφέρει περαστικά "...ετσι λοιπόν, οποιαδήποτε σκάλα σχηματισθεί με διπλό σημείο αλλοιώσεως λέγεται θεωρητική σκάλα αφού στην πράξη δεν χρησιμοποιείται", εννοώντας ότι ποτέ κανείς δεν θα συναντήσει κομμάτι γραμμένο σε, π.χ., A# αντί Bb.

83
Γεια σου Στέφανε,

Έχεις μπερδέψει την έννοια "διατονική". Δεν υπάρχει "διατονική αρμονική μινόρε κλίμακα", όπως φυσικά δεν υπάρχει και "μη-διατονική αρμονική μινόρε κλίμακα".

Η έννοια "διατονική" για μια κλίμακα σημαίνει ότι οι φθόγγοι της ανταποκρίνονται στον οπλισμό της παρτιτούρας, δηλαδή, εμφανίζονται στην παρτιτούρα χωρίς αλλοίωση. Επομένως, εφόσον η κλίμακα που ονομάζουμε "αρμονική μινόρε" εμφανίζεται πάντα με αλλοίωση στον προσαγωγέα και, συνεπώς, "πάει κόντρα" στον οπλισμό, δεν είναι διατονική.
 

 Τώρα γιατί δεν προσαρμόζουμε τον οπλισμό στην μη-διατονική κλίμακα του κομματιού? Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που μπορούν να αναφερθούν αλλά νομίζω ότι ο πιο σημαντικός είναι ο εξής:

 Είναι πιο πρακτικό για τον εκτελεστή να είναι εξοικειωμένος με ένα σχετικά μικρό αριθμό οπλισμών (που ανταποκρίνονται στις διατονικές κλίμακες) και να αλλοιώνει συστηματικά μερικούς φθόγγους, παρά να είναι εξοικειωμένος με έναν τεράστιο αριθμό οπλισμών (όσες και οι δυνατές κλίμακες που μπορεί να φανταστεί κανείς) μόνο και μόνο για να κάνει την παρτιτούρα "πιο ωραία στο μάτι" (να μην έχει φθόγγους με αλλοιώσεις). Εξάλλου, τα κομμάτια που απαιτούν παρτιτούρα για την εκτέλεσή τους είναι αρκετά πολύπλοκα ώστε να έχουν και χρωματικούς φθόγγους και συνεπώς η παρουσία αλλοιώσεων στην παρτιτούρα είναι αναπόφευκτη.
 
 Η έννοια "φανταστική κλίμακα" δεν υπάρχει. Έχω δει αντίστοιχη ορολογία μόνο για να περιγράψει την πρακτική της προ-Bach εποχής όπου οι εκτελεστές αλλοίωναν από μόνοι τους τους φθόγγους, χωρίς να αναγράφεται κάτι τέτοιο στην παρτιτούρα, για να προκύψει τελικά το τονικό σύστημα.

84
Πολύ καλό happydreamer. Μου άρεσε πολύ από όλες τις πλευρές, ερμηνεία, παραγωγή, δομή, κ.τ.λ.π. Φαίνεται ότι έχεις καλή αίσθηση των τεχνικών στοιχείων που κάνουν ένα καλό "εμπορικό" κομμάτι και ο συνδυασμός τους με την δυνατή ερμηνεία έιναι αποτελεσματικός.

85
Επελεξες μια συγχορδια που δεν μπορεις να παιξεις ολους αυτους τους τροπους, γιατι σε περιοριζουν οι ιδιες οι νοτες της συγχορδιας.

Δεν είμαι σίγουρος ότι ισχύει αυτό σε αυτήν την περίπτωση (altered dominant συγχορδία). H altered dominant συγχορδία θα έλεγα ότι είναι (ο μόνος?) τύπος συγχορδίας που επιτρέπει (θεωρητικά) να παίξεις τα πάντα από πάνω της. Και αυτό γιατί οτιδήποτε "εκτός" έχει την ερμηνεία ότι εντείνει τον "φαλτσο" ήχο της συγχορδίας. Μόνο για την βαθμίδα 7 θα έβαζα ερωτηματικό για την χρήση της, αλλά αν λύνεται στην τονική, όλα κάλα! 8)

86
Ωραία ιδέα για (εκπαιδευτικό) video να αντιπαραθέσεις τα modes αλλά δεν το έκανες με ιδιαίτερη μουσικότητα. Αυτό οφείλεται στο ότι παίζεις τα modes κάνoντας συνεχή shifts ενός fingering της major κλίμακας. Αν και θεωρητικά σωστό, στην ουσία (που είναι να βγει κάτι μουσικό) αυτή η λογική σε περιορίζει πάρα πολύ και σε κάνει μονότονο. Όσο διαφορετικές και να είναι οι νότες των διαδοχικών modes μόνο που το χέρι και το μυαλό σου είναι στην ίδια θέση καταλήγεις να παίζεις συνεχώς (σχεδόν) το ίδιο lick.

Δοκίμασε (αρχικά) να μάθεις/παίξεις τα modes σε μία θέση της ταστιέρας, π.χ., την πέμπτη. Θα δεις ότι η αλλάγή του fingering που θα χρειαστεί να κάνεις για να αλλάξεις mode θα σε ωθεί να παίξεις διαφορετικά licks (αυτό βέβαια ισχύει και όταν αλλάζεις fingering παίζοντας αποκλειστικά σε μία κλίμακα). Σίγουρα είναι πιο δύσκολο από το απλό shift αλλά θα έχεις καλύτερο μουσικό αποτέλεσμα.

Ένας παιχταράς που κατέχει τα παραπάνω σε όλη την ταστιέρα (π.χ. ο Govan) θα έκανε την ίδια "άσκηση" βάζοντας επιπλέον και "χαρακτήρα" στους modes. π.χ., στον Phrygian θα ήταν "metal", στον mixolydian "blues", στον Dorian "jazz", κ.τ.λ.π. Όλα αυτά με σκοπό την ανανέωση του ενδιαφέροντος.

Φιλικά.

87
Τα συνήθη διαγράμματα συγχορδιών δίνουν το πιο εύκολο τρόπο να παίξεις την συγχορδία, ανεξάρτητα της προηγούμενης/επόμενης. Μπορεί για κάποιες αλλαγές ο δακτυλισμός τους να μην είναι ο ιδανικός αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι η εξαίρεση. Αν υιοθετήσεις τον δακτυλισμό που προτείνεις, ναι μεν θα σε βολέψει για τις περιπτώσεις που αναφέρεις αλλά θα σε δυσκολέψει για τις υπόλοιπες, που είναι και περισσότερες!

Στην πράξη όταν θα έχεις εξοικειωθεί με τους "κλασσικούς" δακτυλισμούς θα κάνεις οποιαδήποτε αλλαγή γρήγορα, ακόμα στα παραδείγματα που ανέφερες. Σίγουρα θα υπάρχει ένας "κενός" χρόνος για να περάσεις από την μια συγχορδία στην άλλη, αλλά είναι μικρός και δεν προκαλεί πρόβλημα στον ακροατή.

Η μόνη περίπτωση που κάποιος θα παίξει σε "μη-συμβατικούς" δακτυλισμούς είναι αν, για κάποιο λόγο, θέλει να εκμηδενίσει αυτό τον κενό χρόνο. Τέτοια θέματα προκύπτουν συνεχώς στο κλασσικό ρεπερτόριο, ενίοτε και στην jazz. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν πρέπει να απασχολεί τον αρχάριο. Μάθε αρχικά να παίζεις καλά με τους συνήθεις δακτυλισμούς, (οι οποίοι είναι "εγκεκριμένοι" από άπειρους κιθαρίστες ;D ) και όταν είσαι πλέον σε θέση να πεις ότι τους κατέχεις, χρησιμοποίησε τους δικούς σου στις περιπτώσεις που δεν σε καλύπτουν.

88
Καιρό είχα να το ακούσω, κάποτε είχε ασχοληθεί πολύ με αυτό χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία...

Μπράβο, πολύ καλή εκτέλεση και ωραίος ήχος. Υπήρχαν ένα-δύο σημεία που (μόνο) κάποιος που έχει λιώσει το κομμάτι αντιλαμβάνεται ότι σου έφυγαν, όπως στο τέλος του "μεγάλου τρεξίματος" που το έπαιξες εντυπωσιακά καλά. Αυτό που θα ήθελα ήταν περισσότερο/εντονότερο vibrato. Για παράδειγμα, στο τέλος που επαναλαμβάνεται το βασικό riff μου έλειψε το έντονο vibrato με pinch harmonic στο τέλος της φράσης. :)

89
Από ότι καταλαβαίνω αυτό που σε ωθεί να μάθεις θεωρία είναι ότι νιώθεις πως δεν μπορείς να παίξεις ένα σωστό σόλο πάνω από ένα backing. Αυτό ακριβώς είχε συμβεί και με εμένα! ;D . Σίγουρα το βιβλίο του Berklee δεν είναι για αυτό το σκοπό (κάνει σχετικές αναφορές από τον δεύτερο τόμο και μετά). Το βιβλίο του Govan που σου πρότεινα λέει πολλά σχετικά πράγματα, π.χ., τι κλίμακα θα παίξεις πάνω από μία συγχορδία, πως χρησιμοποιούνται τα modes (όπως η Lydian Dominant κλίμακα), και έχει και backing tracks για εξάσκηση.

Ακριβώς την ίδια προσέγγιση έχουν και πολλά άρθρα του Guitar Techniques το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα να το παίρνεις έστω και σποραδικά, ακόμα και αν στην αρχή θα καταλαβαίνεις μόνο ένα μικρό μέρος της ύλης (που απευθύνεται σε αρχάριους).

Εσύ πότε ξεκίνησες και σε τι επίπεδο βρίσκεσαι τώρα;
Έχω αρκετά χρόνια και το παλεύω, αν και πλέον δεν ασχολούμαι όσο θα ήθελα λόγω ανωτέρας βίας ;D

Στο Guitar Techniques είσαι συνδρομητής;
Ήμουν το 2010 (μέχρι τότε είχα αγοράσει καμιά 20αριά). Δεν ανανέωσα γιατί ένιωσα ότι επαναλαμβάνεται και είχα αρχίσει να ενδιαφέρομαι και για μη-κιθαριστική μουσική.

90
Δύσκολο ερώτημα, εξαρτάται το επίπεδο που βρίσκεσαι, το στυλ μουσικής που σε ενδιαφέρει, το λόγο για τον οποίο θέλεις να μάθεις θεωρία, κ.τ.λ.π.

Υποθέτοντας ότι τώρα κάνεις τα πρώτα σοβαρά βήματα στη θεωρία και ανήκεις στην τυπική κατηγορία των ηλ. κιθαριστών που ενδιαφέρονται για rock, blues, και παρεμφερή, πολύ καλά βιβλία είναι αυτά του Govan (link1, link2). Προσωπικά με είχαν βοηθήσει πολύ. Έχουν αρκετή θεωρία μουσικής αλλά και τεχνική κιθάρας με αρκετά προσιτό τρόπο, συν το ότι έχουν ταμπλατούρα οπότε γλιτώνεις τον "μπελά" της παρτιτούρας. Πιθανόν να υπάρχουν παρόμοιας ύλης και παρουσίασης βιβλία αλλά δεν γνωρίζω.

Επίσης θα σου πρότεινα να τσεκάρεις και το περιοδικό guitar techniques που έχει αρκετή θεωρία για όλα τα είδη μουσικής.

Σημείωσε πάντως ότι αν πραγματικά σε ενδιαφέρει η μουσική σε βάθος δεν "γλιτώνεις" την παρτιτούρα, η εκμάθηση της οποίας θα σου προσφέρει πολλά από μόνης της (π.χ., καλύτερη αίσθηση των χρόνων) αλλά και θα σου επιτρέψει να διαβάσεις πιο "ακαδημαικά" βιβλία θεωρίας που μπαίνουν βαθιά στο θέμα "σύνθεση μουσικής", όπως αυτό.

Ο πρώτος τόμος του Berklee είναι καλός για να εξοικειωθείς με παρτιτούρα, αλλά ίσως αυτό το βιβλίο να είναι καλύτερο για αρχή μιας και είναι πιο συστηματικό και εύκολο (δεν έχει καθόλου παρτιτούρες με συγχορδίες).

Τα παραπάνω τα λέω με βάση την προσωπική μου εμπειρία και τα λίγα βιβλία που έχω, χωρίς να σημαίνει ότι είναι και σωστά. 8)

91
Το ερώτημα για αυτό το βιβλίο δεν είναι πόσο καιρό χρειάζεται για να το τελειώσεις αλλά αν μπορείς να το τελειώσεις. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο, για να μην πω αδύνατο, να τελειώσει κάποιος και τους τρεις τόμους (τους έχω)  μόνος του. Όπως είπαν και οι φίλοι στα παλιότερα posts, η γραφή του είναι παλιομοδίτικη θυμίζοντας αντίστοιχα βιβλία για κλασσική κιθάρα που απαιτούν μεγάλη πειθαρχία από τον αναγνώστη, κάτι που είναι δύσκολο να έχει ο ηλεκτρικός κιθαρίστας (που τυπικά είναι μικρός σε ηλικία και τον ενδιαφέρει η rock και όχι οι jazz μπαλάντες).

Από την άλλη, προσφέρει πολλές γνώσεις που αξίζει να τις έχει ο κάθε μουσικός, και αφορούν κυρίως την ανάγνωση παρτιτούρας. Θα έλεγα να κοίταζες (αγόραζες) τον πρώτο τόμο που κατά την γνώμη μου έχει (και με το παραπάνω) ότι χρειάζεται να γνωρίζει ο ηλ. κιθαρίστας που κάνει το χόμπυ του. Σίγουρα θα σου πάρει πολύ καιρό για να είσαι σε θέση να πεις ότι κατέχεις τα περιεχόμενά του. Αν δεις ότι αντέχεις και το θέμα σε ενδιαφέρει τότε χτυπάς και τον δεύτερο. Για τον τρίτο πρέπει να είσαι πολύ άρρωστος... ;D


92
Υπάρχουν ξενόγλωσσα βιβλία-λεξικά όπως αυτα:

http://www.amazon.co.uk/Oxford-Dictionary-Musical-Paperback-Reference/dp/0198606982/ref=pd_sim_b_3

http://www.amazon.co.uk/Essential-Dictionary-Notation-essential-dictionary/dp/0882847309/ref=pd_sim_b_5

Πολύ πιθανό να υπάρχουν αντίστοιχα βιβλία και στα ελληνικά. Έχω την αίσθηση όμως ότι είναι καλά μόνο για όσους έχουν ήδη μία εμπειρία με την μουσική και θέλουν να ξεκαθαρίσουν κάποιες λεπτομέρειες. Για κάποιον που ξεκινά να μαθαίνει μουσική είναι μάλλον καλύτερο να μάθει μέσα από ένα βιβλίο-μέθοδο, π.χ., για σολφέζ, όπως λέει ο thomsot, ή για κιθάρα. Μπορεί να μην περιλαμβάνουν τα πάντα, αλλά έτσι και αλλιώς δεν σου χρειάζονται τα πάντα όταν ξεκινάς.

Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πας μια βόλτα σε ένα μουσικό βιβλιοπωλείο, να ρίξεις μια ματιά στα βιβλία που έχει και να πάρεις αυτό που σου ταιριάζει περισσότερο.

93
Το βασικό στοιχείο που κάνει μια διασκευή "jazz" είναι η αρμονία. Βέβαια, για να επιτευχθεί το jazz ύφος παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες όπως ο ρυθμός και η ενορχήστρωση, αλλά η αρμονία είναι το βασικότερο. Προφανώς για να μπεις στον χώρο της jazz αρμονίας πρέπει να έχεις γνώσεις βασικής θεωρίας της μουσικής (διατονική αρμονία).

Στα περισσότερα μη-jazz κομμάτια οι αρμονίες (συγχορδίες) είναι οι κλασσικές τριαδικές major και minor. Συγχορδίες με επέκταση εβδόμης εμφανίζονται σε πολύ μικρότερη συχνότητα (έως και ποτέ σε ορισμένα μουσικά ιδιώματα). Στην jazz συμβαίνει το αντίθετο, όλες οι συγχορδίες είναι εβδόμης και πολύ συχνά εμπλουτίζονται και με περισσότερες επεκτάσεις (9ης, 13ης, κ.τ.λ.π.). Τριαδικές συγχορδίες εμφανίζονται σπάνια.

Η πιο απλή και τετριμμένη κίνηση  για να κάνεις jazz διασκευή ενός κομματιού (αλλά καλό σημείο εκκίνησης για τον αρχάριο) είναι να βάλεις επεκτάσεις στις συγχορδίες του. Για παράδειγμα, μία διαδοχή συγχορδιών G->C, στο κλειδί του C, θα μπορούσε να μετατραπεί π.χ., σε G9->Cmaj7, που είναι και η "προφανής λύση". Σε πιο προχωρημένο επίπεδο έχεις πολλές επιλογες όπως να συμπεριλάβεις αλλοιώσεις στις συγχορδίες, π.χ., G7#5->C6,  ή ακόμα και να χρησιμοποιήσεις φαινομενικά άσχετες συγχορδίες, π.χ., Dm7->Db7->Cmaj7 (εδώ η G έχει αντικατασταθεί από την ακολουθία συγχορδιών Dm7->Db7). Αυτά βέβαια δεν τα κάνεις στην τύχη, αλλά έχοντας μία εμπειρία με jazz αρμονία (μελετώντας, παίζοντας και ακούγοντας jazz). Είναι αυτονόητο ότι για να κάνεις πετυχημένη jazz διασκευή πρέπει να έχεις αρκετά jazz ακούσματα.

Μία καλή αρχή για εξάσκηση σε jazz διασκευές είναι η τυπική blues ακολουθία. Δες στο παρακάτω link που έχει τυπικά παραδείγματα για το πως οι τυπικές συγχορδίες της blues μπορούν να μετατραπούν σε jazz (αντίστοιχη διαδικασία εφαρμόζεται σε διασκευές άλλου τύπου κομματιών, π.χ., pop):

http://forum.kithara.gr/index.php?topic=87155.0

Μάλλον αντιλαμβάνεσαι ότι αν σε ενδιαφέρει το αντικείμενο δεν γλιτώνεις την αγορά σχετικών βιβλίων. Η jazz δεν είναι τίποτα το φοβερά δύσκολο να καταλάβεις, απλά η νοοτροπία της είναι διαφορετική και ελαφρώς πιο πολύπλοκη από την mainstream μουσική με την οποία είμαστε εξοικειωμένοι.

Υ.Γ.: Με πρόλαβε ο Isnogood!

94
Επηρεασμένος από τις προηγούμενες επιλογές,

A. Smith - Wasted Years,
J. Petrucci - Another Day,
C. Oliva - Summer's Rain

96

Fourier, η εξήγηση 1 που έγραψα παραπάνω σου φαίνεται ορθή?


Το βασικό επιχείρημα της εξήγησης 1 είναι ότι οι συγχορδίες που παίζονται έχουν προκύψει στα πλαίσια παραλλαγής του "βασικού/κοινού" V7 - bVI7 - I progression. (Στην περιγραφή σου αναφέρεσαι μόνο στο V7-bVI7, οπού και δεν έχω καμία ένσταση, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι ακολουθεί η Ι αμέσως μετά.) Προσωπικά, το  V7 - bVI7 - I(7) μου φαίνεται πολύ αδύναμο, όχι μόνο στα πλαίσια του blues, αλλά και γενικότερα, για να αποτελέσει βάση για παραλλαγή.


Γράφω και ξαναγράφω για το κομμάτι και στην κιθάρα δεν το άγγιξα ακόμη. Θα τσεκάρω αύριο με κιθάρα την αλλαγή που λες, γιατί είναι τώρα είναι προχωρημένη η ώρα. Θα δοκιμάσω και όλα αυτά που έγραψα ως τώρα σχετικά. Αν έγραψα κάποια πατάτα θα παραδεχτώ το λάθος μου δημόσια εδώ και ελπίζω να με συμπαθάτε για την επιπολαιότητά μου...[size=78%]  [/size]


Φιλική συζήτηση κάνουμε, δεν προσπαθεί κανείς να διορθώσει κανέναν, πόσο μάλλον σε ένα τόσο υποκειμενικό θέμα όπως η ερμηνεία της τοποθέτησης μιας συγχορδίας! ;D

97
Ευχαριστώ για την απάντηση. Για να το ξεκαθαρίσω, το progression D7 - Eb7 - G7 (V7 - bVI7 - I7) είναι κοινό στη (jazz-) blues?

98
  • Στο 10ο μέτρο (|Cm7 Cm7 Cm7 Cm7|) η Cm7 αντικαθιστά την Eb7 "καμουφλάροντας" έτσι το πιο συνηθές IIm7-V7 (Am7-Eb7). Δεν την είχα ξανασυναντήσει σε αυτό το σημείο στα blues. Πολύ ενδιαφέρουσα θα έλεγα.

Και εγώ όταν κοίταζα το progression κόλλησα σε αυτό το bar. Θεώρησα ότι η Cm7 είναι "δανεική" από την G minor τονικότητα. Η Eb7, που αναφέρεις ότι αντικαθιστά, τι αρμονικό ρόλο έχει, αν έχει? Βασικά δεν βλέπω πως σχετίζεται με την G που ακολουθεί και, σε ευρύτερο επίπεδο, με την G (major/dominant) τονικότητα.

Υ.Γ.: Δεν χρειάζεται να επαναλάβω την άποψη μου για την ποιότητα των άρθρων σου... ;)

99
δεν μ αρεσει ο ηχος της vox direct στην καρτα ηχου μου.. για αυτο γραφω με mic στον ενισχυτη...κ.λ.π. Kαι καθς φορα κανω ολοκληρες εγκαταστασεις για να γραψω ενα riff...και ελγα αν υπηρχε τροπος η καποιο 'εργαλειο" για αξιοπρεπες direct recording....χωρις πολυ φασαρια

Επομένως το θέμα σου δεν είναι το interface μέσω του οποίου ηχογραφείς στο pc (vox, pod, focusrite, ή κάτι άλλο) αλλά η "ποιότητα του ήχου" που περνάει στο pc, ενοώντας ότι οι ψηφιακές προσομοιώσεις ενισχυτών και εφέ δεν σου αρέσουν. Φοβάμαι πως όποιο interface-πεταλιέρα και να έχεις θα σου δώσει πάνω κάτω το ίδιο αποτέλεσμα, δλδ., δεν θα είσαι το ίδιο ευχαριστημένος όπως με την ηχογράφηση με mic.

Είμαι σίγουρος όμως ότι δεν έχεις ψαχτεί αρκετά με daw software και vst plugins τα οποία σίγουρα έχουν την ποιότητα να σου προσφέρουν αξιοπρεπέστατο ήχο. Ψάξε λίγο και στο forum (ενότητα "ηχογραφήσεις") και θα βρεις αρκετά ενδιαφέροντα software που αν πειραματιστείς λιγάκι μαζί τους θα σου δώσουν πολύ καλό αποτέλεσμα.

100
Κάτσε γιατί μπερδεύτhκα. Από ότι βλέπω έχεις την focusrite 2i2 που έχει usb και, λογικά, θα έπρεπε να σε καλύπτει. Τι ακριβώς δεν μπορείς κάνεις και σκέφτηκες το Pod?

Σελίδες: 1 2 3 [4] 5 6 7 ... 25