Είναι που το καλοκαίρι φέρει ακόμα την αμηχανία των γενεθλίων σου.
Και ας τα ξεχνάω για πάντα.
«Για πάντα» και δεν σου πήρα ποτέ ένα δώρο.
Αφού «για πάντα» σαν Γη και σαν παραμύθι ή νανούρισμα,
τι νόημα είχαν οι ευχές και τα δώρα?
Μια σειρά λάθος αποφάσεων που δεν σου συγχωρέσα κατά βάθος ποτέ.
Και άλλα καλοκαίρια, ζεστά και τα ίδια.
Μια σχέση βαθιά σαν πληγή.
Σιωπηλή σαν και εμένα.
Σαν γη και βαρύτητα.
Και μου έγινες βάρος.
Το μόνο που μεγάλωνε ήταν ο θυμός και η απόσταση.
Θυμός ο πλατύς για τα μεγάλα σου λάθη.
Θυμός ο βαθύς γιατί απλώς γερνούσες.
Και δεν υπάρχει «για πάντα».
Θυμός και ενοχή.
Σαν έκφραση μιας μεγάλης αγάπης.
Που δεν έφερε δώρα.
Και δεν στάθηκε ούτε σαν Γη ούτε πληγή.
Σαν νανούρισμα ωστόσο μου φέρνει στο νου ακόμα το γλυκό θλιμμένο σκοπό σου.
Και θα το κάνει ενδεχομένως για πάντα.
Μια μονότονη τρισύλλαβη θάλασσα που μου βουρκώνει τα μάτια.
