10
« στις: 04/12/11, 12:27 »
Γεια σας παιδιά!
Θα ήθελα να συζητήσουμε ένα θέμα το οποίο ίσως προβληματίζει και άλλα παιδιά που ασχολούνται με το τραγούδι. Αναφέρομαι στο πως μπορεί κάποιος να αποκτήσει εμπιστοσύνη στη φωνή του. Προσωπικά τραγουδώ σε χορωδία (ψηλού επιπέδου), ασχολήθηκα λίγο με τη βυζαντινή και μελετώ το θέμα φωνής σε σεμινάρια και άλλα. Θα ήθελα να ασχοληθώ πολύ παραπάνω μετά τις σπουδές μου και να κάνω σοβαρά και ολοκληρωμένα μαθήματα.
Πολλές φορές είμαι πολύ ευχαριστημένος με τη φωνή μου και όταν την ηχογραφώ την ακούω όπως θα ήθελα. Άλλες φορές διαπιστώνω εκ των υστέρων πως δεν τη χειρίζομαι όσο καλά νομίζω. Επίσης επειδή είμαι μπάσος, νιώθω ότι περιορίζομαι όσον αφορά το ρεπερτόριο ή τις δυνατότητες επειδή νιώθω καλύτερα ερμηνευτικά στις μεσαίες τονικότητες αν και χρειάζεται να κάνω υπερπροσπάθεια γιατί έχω χαμηλή φωνή. Στις πιο χαμηλές τονικότητες από την άλλη έχω άνεση, αλλά δε μου αρέσει να τραγουδώ εκεί κάτω, εξάλλου στη σύγχρονη μουσική κανείς δεν τραγουδά τόσο χαμηλά. Έχω προσέξει πως δε θα χαρακτηρίσει κανένας κάποιον μπάσο "φωνάρα" όπως κάνουμε όλοι π.χ. όταν ακούμε ένα τενόρο να κάνει κορώνες. Δηλαδή, ο περισσότερος κόσμος έχει στη συνήδεισή του ένα καλό τραγουδιστή αυτόν που μπορεί να τραγουδήσει πολύ ψηλές νότες. Όλοι ξέρουν τον Παβαρότι, τον Νταλάρα, το Χατζηγιάννη, τον Καζαντζίδη, το Ρέμο, το Freddie Mercury. Όλοι αυτοί έχουν (ή είχαν) ψηλές φωνές. Γιατί υπάρχει αυτός ο ρατσισμός στη μουσική; Αυτό ισχύει περισσότερο στους άνδρες. Στις γυναίκες, πολλές τραγουδίστριες με άλτο φωνές, έκαναν μεγάλη καριέρα (Γαλάνη, Αλεξίου, Melissa Etheridge, Μπέλου κλπ) Εν ολίγοις, δε νιώθω αυτοπεποίθηση να τραγουδήσω σόλο ζωντανά, φοβάμαι τη γνώμη των άλλων.
Γενικά ξέρω ότι αξίζω, ότι μπορώ να κάνω πολλά και γνώρισα πολλούς ανθρώπους που πιστεύουν στη φωνή μου. Πως ξεπερνά κανείς τις αναστολές όμως;
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας! Θα ήθελα να είχα τη δική σας γνώμη.